[00:00:16.7] TEACHER: Dzień dobry. Cześć, cześć. Jak słychać i widać? Marino, słyszysz mnie? Pytam się jak mnie słychać oraz jak widać. [00:00:34.0] speaker_1: Wszystko w porządku. [00:00:35.4] TEACHER: Super. Cześć, cześć wszystkich witam serdecznie. Witam w nowym tygodniu, w nowym miesiącu. Tak, który co prawda jest bardzo, bardzo pochmurny. Ja tak naprawdę z tego bardzo się cieszę. Kochani, a jak samopoczucie u Was? Marino, Ty chyba już wróciłaś z urlopu. Jak samopoczucie po urlopie w domu? [00:01:02.6] speaker_1: W porządku, ale chciałabym na wakacje. [00:01:08.8] TEACHER: Ile ty w sumie byłaś na wakacjach? [00:01:11.6] speaker_1: Dwa tygodnie. [00:01:13.2] TEACHER: Tak. A chcesz na wakacje, bo już za czymś tęsknisz? [00:01:18.4] speaker_1: Tak. Za ciepłą pogodą. Za morzem. [00:01:29.0] TEACHER: Tak. Ty już zaczęłaś pracę? [00:01:32.3] speaker_1: Tak. [00:01:33.7] TEACHER: Aha. Nie stęskniłaś się za pracą? [00:01:37.3] speaker_1: Nie. [00:01:39.5] TEACHER: Okej, dobrze. Jak chcemy troszkę teraz. Chciałabym, żebyśmy troszkę poprawiły końcówki. Jest ciepła pogoda. Tęsknię. I teraz muszą być to ą, ą. Nie oj tylko ą. Tęsknię za czym? [00:01:56.2] speaker_1: Tęsknię za ciepłą pogodą. [00:02:00.4] TEACHER: O brawo! Widzisz, żeby nam te końcówki nie zjeżdżały z ą na oj. Super. Za ciepłą pogodą. Pięknie. Dobrze. Andrieju, a u Ciebie co słychać? Jak ty się masz po weekendzie? [00:02:18.5] ANDREI: A tak wszystko w porządku. Trochę niewyspany, bo sąsiedzi nad nami mają klimatyzację, jaki głośno kapała na parapet i to w nocy denerwuje. [00:02:44.3] TEACHER: Tak. Nie dawało ci to spać. [00:02:47.1] ANDREI: Tak. [00:02:48.1] TEACHER: Aż tak głośno ta klimatyzacja kapie? [00:02:51.7] ANDREI: Nie, nie tak głośno, ale denerwuje. [00:02:58.5] TEACHER: A to było pierwszy raz. Czy tak notorycznie się powtarza? [00:03:03.9] ANDREI: Notorycznie. To. Chciałbym im napisać o. [00:03:18.9] TEACHER: Napisać wiadomość tak. Żeby co? [00:03:22.7] ANDREI: Żeby zrobili długie tubka. [00:03:28.6] TEACHER: Taką rurę, żeby zrobili. [00:03:30.4] ANDREI: Tak. [00:03:31.4] TEACHER: Tak. A może ty im nie podpowiadaj rozwiązania. Po prostu napisz, że to ciebie denerwuje, że nie daje ci to spać. Zakłóca to twój porządek, więc niech coś wymyślą. [00:03:50.7] ANDREI: Ja nie usłyszałam dobrze Żpetta, to mu nie odpowiadam. [00:03:56.9] TEACHER: A mnie źle słyszę. Słyszycie? [00:03:59.9] ANDREI: Nie, dobrze słyszę. [00:04:02.6] TEACHER: Chodzi o to, że w karteczce można po prostu nie wiem. Ja bym im nie podpowiadała, co mają zrobić. Typu do sąsiedzi. Przeszkadzacie mi spać. Zakłócacie mój porządek nocny. Proszę coś wymyślić. [00:04:21.6] ANDREI: Tak. [00:04:22.8] TEACHER: A oni nie mają balkonu? To nie kapie na balkon? [00:04:28.6] ANDREI: Myślę, że oni mają klimatyzację na balkonie. [00:04:32.7] TEACHER: Okej. Ale to z ich balkonu później kapie. [00:04:38.2] ANDREI: Z ich balkonu na mój. Tak. [00:04:41.1] TEACHER: Okej. Ciekawe, bo wczoraj nie było gorąco. [00:04:46.3] ANDREI: Tak. [00:04:47.5] TEACHER: Zimno jest na dworze. [00:04:49.3] ANDREI: Ale, ale kapało. [00:04:51.6] TEACHER: Okej. Dobrze. Zrozumiałam. Dziękuję. Tak, Falino. A u ciebie co słychać po weekendzie? Jak nastrój? [00:05:00.8] speaker_1: Dzień dobry. Po weekendzie nic nowego. Ja nic nie robiłam. Byłam w domu. Byłam w domu. Odpoczywałam. Nastrój dobry. Pogoda mnie bardzo pasuje. Ja lubię takiej pochmurnej pogody. [00:05:31.3] TEACHER: Aha. Tylko lubię. Kogo? Co lubię? [00:05:34.5] speaker_1: Pochmurną pogodę. [00:05:36.4] TEACHER: Pochmurną. [00:05:37.7] speaker_1: Pochmurną pogodę. [00:05:40.6] TEACHER: Czy to jest chyba jeden z nielicznych weekendów, kiedy ty odpoczywałaś, a nie pracowałaś? Tak? [00:05:46.2] speaker_1: Tak, tak. [00:05:47.4] TEACHER: Tak. Super. Następny weekend będzie taki sam. Czy będziesz musiała iść do pracy? [00:05:52.5] speaker_1: A to mi się pod pytaniem. Pięćdziesiąt na pięćdziesiąt. [00:06:02.6] TEACHER: Tylko nie mówię, słoneczko. Mówi się pół na pół. [00:06:06.3] speaker_1: Aha, pół na pół. [00:06:07.6] TEACHER: Pół na pół. Tak. Jeszcze nie do końca. Nie do końca wiesz. [00:06:11.3] speaker_1: Tak. [00:06:12.2] TEACHER: Mhm. [00:06:12.8] speaker_1: Dobrze. [00:06:13.5] TEACHER: Okej, powolutku sobie ruszymy dalej. Na początek bym chciała się was podpytać, jak tam wasza przygoda z liczebnikami? Ktoś zaczynał już to robić? A u was się pytam. Zaczynaliście czy jeszcze nie zaczynaliście? [00:06:40.0] speaker_1: Nie, nie. Ja nie, nie była na, na przeszłym zajęciu i ja tylko w sobotę oglądała urok. [00:06:51.9] TEACHER: Nagranie. [00:06:52.8] speaker_1: Nagranie. [00:06:54.0] TEACHER: Lekcji tak. [00:06:54.8] speaker_1: Tak. I ja była w szoku. [00:06:59.9] ([śmiech]) [00:07:00.5] TEACHER: W szoku? [00:07:02.1] speaker_1: W szoku, bo ja nie myślała, że będzie tak trudne z tymi liczebnikami. [00:07:09.1] ([śmiech]) [00:07:11.4] TEACHER: No trzeba poćwiczyć. Za pierwszym razem może nie aż tak wyjdzie dobrze. Dzisiaj sobie od tego zaczniemy, bo dzisiaj jeszcze będą liczebniki, tylko my je sobie połączymy i się nauczymy kolejnych. Na początek bym chciała, żebyśmy sobie przypomnieli kochani strukturę pytania. Więc na rozgrzewkę czytam pytanie i próbujemy wybrać do niego odpowiednie słowo. Pytamy się ile czy ilu? Pamiętamy ile dajemy do rodzaju niemęskoosobowego, czyli tam, gdzie nie ma mężczyzn. Ile kubków? Ile pomadek? Ile pomidorów? Ile ogórków? Zresztą ilu dam przy mężczyznach? Ilu lekarzy? Ilu chłopców? Albo ilu bohaterów? Andrieju, zacznijmy od ciebie. Trzy karty będą dla ciebie. [00:08:10.5] ANDREI: A ilu informatyków pracuje nad tym projektem? [00:08:15.6] TEACHER: Dobrze. Tylko pamiętaj jeszcze kochanie o akcentowaniu. Ilu informatyków. [00:08:21.3] ANDREI: Informatyków pracuje nad tym projektem? A ilu jest posłów w Parlamencie Europejskim? [00:08:31.2] TEACHER: Akcent poproszę. W Parlamencie. [00:08:33.3] ANDREI: W Parlamencie Europejskim. [00:08:37.1] TEACHER: Euro. Europejskim. [00:08:40.7] ANDREI: Europejskim. Europejskim. A ilu masz dobrych przyjaciół? [00:08:47.6] TEACHER: Super. Tak, Marino, dla ciebie trzy następne. [00:08:53.2] speaker_1: A ile krzeseł masz w domu? A ile psów ma Basia? A ile zwierząt jest w tym schronisku? Nie. [00:09:07.6] TEACHER: Dobrze, tylko troszeczkę lepiej. Schronisku. [00:09:10.3] speaker_1: Schronisku. [00:09:11.5] TEACHER: Mhm. Ile zwierząt na j. [00:09:15.2] speaker_1: Zwierząt. [00:09:16.4] TEACHER: Dobrze. Tak, Polino dla ciebie następne trzy. Spróbuj. [00:09:23.7] speaker_1: Ile kosztuje ten tort czekoladowy? A ile masz czerwonych sukienek? [00:09:34.3] TEACHER: Mhm. [00:09:36.3] speaker_1: Ile masz? Nie. Ilu masz braci? [00:09:40.1] TEACHER: Super. Ilu masz braci? Bardzo dobrze. Tak. Dmytro. Dzień dobry. [00:09:46.1] DMYTRO: Dobry. [00:09:47.1] TEACHER: Pamiętasz ile, ilu? Na czym polega różnica? Pytajne słowa. Ile? Ilu? Co to jest? [00:10:03.7] DMYTRO: Ile dla niemęskoosobowych, ilu dla męskoosobowych. [00:10:07.9] TEACHER: Właśnie. Spróbuj swoim uzupełnić te pytania. [00:10:14.6] DMYTRO: Ile kobiet jest na świecie? [00:10:17.6] TEACHER: Ile kobiet. [00:10:19.2] DMYTRO: Kobiet jest na świecie? [00:10:20.9] TEACHER: Mhm. [00:10:26.2] DMYTRO: Ile osób napisało egzamin? [00:10:29.2] TEACHER: Osoby to oni czy one? [00:10:34.9] DMYTRO: Oni. [00:10:36.0] TEACHER: Nie, nie. Powstało od rodzaju żeńskiego. Wszystko, co powstało na bazie rodzaju żeńskiego to one z automatu. [00:10:44.6] DMYTRO: Mhm. To ile osób napisało egzamin? [00:10:48.8] TEACHER: Egzamin. [00:10:50.2] DMYTRO: Egzamin. [00:10:51.1] TEACHER: Mhm. [00:10:55.6] DMYTRO: Ile lekarzy jest na sali operacyjnej? [00:10:58.9] TEACHER: Super. Bardzo dobrze. Okej. Może mamy jakieś pytanie do tego ile, ilu? [00:11:10.4] speaker_1: Nie, nie. Do ile, ilu nie mamy. [00:11:13.3] ([śmiech]) [00:11:13.3] TEACHER: Do ile, ilu nie ma. Dobrze. Dzisiaj jeszcze przejdziemy sobie, powtórzymy to, o czym rozmawialiśmy ostatnio. Ale najpierw popatrzcie proszę na obrazek. Mhm. Marino, patrzymy na ten obrazek. Z czym się kojarzy tobie ta scena z obrazka? [00:11:35.2] speaker_1: Z czym kojarzy wam się ta scena? A co to się kojarzy? [00:11:42.6] TEACHER: Kojarzyć się. Asocjować się. [00:11:44.9] speaker_1: Aha. [00:11:45.8] TEACHER: Kogo widzimy na tym obrazku? Z czym się kojarzy? [00:11:51.3] speaker_1: Na tym obrazku widzimy ludzi. [00:11:57.3] TEACHER: Mhm. [00:12:00.9] speaker_1: To jest ludzie na obrazku jakiegoś artysta. [00:12:09.6] TEACHER: Mhm. Tylko wtedy na obrazie jakiegoś artysty. [00:12:13.1] speaker_4: Na obra-- na obrazie jakiegoś artysty. Może epoki renesansu czy coś takie? [00:12:23.0] TEACHER: Epoki. Epoki. Nie epoka, a epoka. [00:12:28.1] speaker_4: Epoka. Epoki renesansu. [00:12:31.1] TEACHER: Dobrze. A co to mogą być za ludzie? Ktoś ma jeszcze jakieś pomysły? Czy to są klasyczni ludzie z Berlina? Z Mediolanu? [00:12:50.5] speaker_4: Nie, może jakieś, jak to <<>> bożestwa, <<>> [00:12:56.8] TEACHER: Bogowie. [00:12:58.3] speaker_4: Bogowie. [00:12:59.0] TEACHER: Bo jeżeli w liczbie pojedynczej to jakiś Bóg, to w liczbie mnogiej przypominamy sobie? [00:13:08.7] speaker_4: Bogowie? [00:13:09.6] TEACHER: Mhm. A słowo jakiś jak będzie brzmiało w liczbie mnogiej? [00:13:14.2] speaker_4: Mm. [00:13:17.5] TEACHER: K przechodzi w c. [00:13:19.1] speaker_4: Jacy bogowie. [00:13:21.8] TEACHER: Jacyś bogowie. Mhm. Dobrze. Tak. Andrejo, a czy my jeszcze kogoś widzimy poza tymi bogami? [00:13:30.7] ANDREI: A to anioły? [00:13:36.1] TEACHER: Anioły. [00:13:38.8] ANDREI: Aniołowie? [00:13:41.3] TEACHER: Aniołowie. Mhm. I gdzie są ci aniołowie? [00:13:45.5] ANDREI: W niebie. [00:13:46.5] TEACHER: W niebie. A co one robią w niebie? [00:13:50.7] ANDREI: Lotą? [00:13:51.9] TEACHER: Latają. [00:13:53.2] ANDREI: Latają. Latają w niebie. W niebie. [00:13:56.0] TEACHER: W niebie. Mhm. Latają w niebie. [00:13:57.6] ANDREI: Aniołowie. Aniołowie latają w niebie. W niebie. [00:14:03.5] TEACHER: Czy ta scena może nam przypominać jakąś scenę z mitologii? [00:14:09.6] ANDREI: Nie pamiętam. To imprezy. [00:14:13.4] ([laughs]) [00:14:14.9] TEACHER: Nie jakaś konkretna, ale czy może być wzięta z mitologii? [00:14:21.0] ANDREI: Może być z mitologii, tak. [00:14:23.6] TEACHER: Mitologii. [00:14:24.5] ANDREI: Mitologii. [00:14:25.6] TEACHER: Mhm. Tak. Polina, ty czytasz mitologię grecką, rzymską, może skandynawską? Może kojarzysz jakichś bogów? [00:14:37.0] speaker_4: Nie. Ja nie wiem. Ja nie czytam. [00:14:40.5] TEACHER: Nigdy nie słyszałeś o Zeusie? [00:14:44.0] speaker_4: A Zeusie? Słysza-- słyszałam, tak. [00:14:47.3] TEACHER: I co ty o nim słyszałaś? [00:14:50.0] speaker_4: A Zeus to- [00:14:51.9] TEACHER: Zeus. [00:14:52.7] speaker_4: Zeus to Bóg morza, nie? Nie morza? Ja nie pamiętam. [00:15:00.8] TEACHER: To jego brat jest synem, tym bogiem morza. Posejdon. [00:15:06.0] speaker_4: A Ze-- a Zeus, pioruny, tak? [00:15:09.7] TEACHER: To też. A to może jest-- jaki to jest ten bóg? On jest najważniejszy, główny? Czy jest czyimś bratem? [00:15:21.0] speaker_4: Jest bratem Posejdona. [00:15:25.4] TEACHER: Okej, a kto z nich jest główniejszy? Posejdon czy Zeus? [00:15:34.1] speaker_4: Ja nie wiem. [00:15:36.2] ANDREI: Zeus. [00:15:37.3] TEACHER: Zeus jest głównym bogiem. [00:15:39.7] ANDREI: I on jest syn Konosa. [00:15:43.1] TEACHER: Tak, tylko jest kim? [00:15:45.3] ANDREI: Synem Konosa. [00:15:47.5] TEACHER: Super. Tak. Dmytro, ty jeszcze znasz jakichś bogów albo swojego ulubionego może jakiegoś masz? [00:15:59.5] ANDREI: Pamiętam, że jest bóg Ares. [00:16:03.6] TEACHER: Mhm. Pamiętasz, czego to jest bóg? [00:16:11.9] ANDREI: Wojny. [00:16:13.4] TEACHER: Wojny, tak. Mhm. A czemu ty akurat o nim jako pierwszym sobie przypomniałeś? [00:16:22.5] ANDREI: Jeden z naj-naj-główniejszych. [00:16:26.4] TEACHER: Mhm. [00:16:28.3] ANDREI: Nie pamiętam, ale myśla-- myśl-myślałem, że jest bratem Zeusa. [00:16:39.6] TEACHER: Nie pamiętam tego. Wiem, że jest trójka głównych braci, prawda? Zeus, Posejdon i ten, który siedzi w piekle. [00:16:55.3] ANDREI: On jest synem Zeusa. [00:16:57.6] TEACHER: Tak, Ares jest synem. [00:16:59.9] ANDREI: Mhm. [00:17:00.6] TEACHER: Aha. Okej. Dobrze. Marina, a ty jaką mitologię czytałaś może kiedyś? Grecka? Rzymska? Za jaką przepadałaś? [00:17:12.2] speaker_4: Tak. Kiedyś czytałam greckie mitologie. [00:17:17.0] TEACHER: Mhm. [00:17:19.2] speaker_4: Ale już nie pamiętam imiona i kto co robił. [00:17:26.3] TEACHER: Mhm. Okej. Tylko jak są imiona, nie pamiętam kogo, czego. [00:17:33.4] speaker_4: Imien. Imion. [00:17:35.4] TEACHER: Imion. Mhm. A pamiętasz może jakiś mit albo legendę o czymś? [00:17:44.6] speaker_4: Pamiętam mit pro-Prometeja. [00:17:48.9] TEACHER: O Prometeuszu. [00:17:50.8] speaker_4: O Pro-- o Prometeuszu. [00:17:53.4] TEACHER: Tak. [00:17:54.5] speaker_4: Pamiętam, co on coś zrobił dla ludzi i dlatego inny bóg go nakazał. [00:18:10.5] TEACHER: Ukarał. [00:18:11.6] speaker_4: Ukarał. [00:18:12.6] TEACHER: Ukarał. Ktoś pamięta, co ten Prometeusz zrobił dla ludzi? [00:18:17.7] speaker_4: Ogień. Że z tym ogniem, nie? [00:18:20.3] TEACHER: A co zrobił z tym ogniem? [00:18:22.6] speaker_4: Dał ludzi ogień. [00:18:25.1] TEACHER: Super. Bardzo dobrze. Mhm. Tak. Andreju, ty pamiętasz może jakiś mit czy legendę powiązaną z mitologią? [00:18:36.7] speaker_5: Mm. [00:18:43.6] TEACHER: Na przykład ten najpopularniejszy. [00:18:45.7] speaker_5: Może być Odysej. [00:18:49.0] TEACHER: Odyseusz. [00:18:50.1] speaker_5: Odyseusz. [00:18:51.2] TEACHER: Aha. [00:18:52.3] speaker_5: Ale nie pamiętam dobrze, co to robił. [00:19:00.7] TEACHER: Okej, tylko nie pamiętam. [00:19:02.6] speaker_5: Nie pamiętam. [00:19:03.5] TEACHER: Tak. Nie, nie pamiętam. Tylko nie pamiętam. Okej. Tych mitów jest strasznie dużo. Bardzo. A bogów jeszcze byli półbogowie. Pamiętacie tego najważniejszego półboga? Ten, który zrobił dwanaście spraw. [00:19:22.8] speaker_5: Herkules? [00:19:24.2] TEACHER: No, no, no. Herkules tak. Tylko to chyba w rzymskiej on się tak nazywa, nie? W greckiej to on chyba Herakles się nazywa. [00:19:37.2] speaker_5: A tak. [00:19:38.0] TEACHER: Tak? Okej. Dobrze. Proponuję na początek popatrzeć na jeden taki mit. Yy, chwileczkę, stąd tylko zaraz uciekniemy. W podręczniku. Legenda o Parysie i trzech boginiach. Tylko że ta legenda ma puste miejsca, luki. Trzeba będzie ją uzupełnić. To będą nasze przepiękne liczebniki. Dmytro, zacznijmy proszę czytać od ciebie. Przeczytajmy pierwszy akapit. Akapit to jest o ta część tekstu. [00:20:17.8] speaker_5: Mhm. Pewnego dnia podczas wesela Tetydy i Peleusa, na które przybyli wszyscy bogowie i wieli innych gości. [00:20:34.6] TEACHER: Zobacz. Pytam się ilu gości? To co zrobisz z końcówką wiele? [00:20:44.8] speaker_5: Yy. [00:20:45.3] TEACHER: Ilu? Wielu. [00:20:48.3] speaker_5: Wielu innych gości. [00:20:50.5] TEACHER: Mhm. [00:20:53.1] speaker_5: Zjawiła się również Eris, bogini niezgody. Rzuciła na stół złote jabłko z napisem "Dla najpiękniejszej", o które pokłóciły się trzy boginie. [00:21:13.3] TEACHER: Mhm. [00:21:15.8] speaker_5: Hera, Atena i Afrodyta. [00:21:18.3] TEACHER: U, kochani, czy my pamiętamy, kim była Hera? [00:21:23.6] speaker_5: Żona Zeusa. [00:21:25.2] TEACHER: Ślicznie. A Atena? Co to za pani? [00:21:32.2] speaker_5: Bogini krasity? [00:21:37.1] TEACHER: To chyba następna będzie. [00:21:38.9] speaker_5: A, Afrodyta. [00:21:40.7] TEACHER: Urody. [00:21:41.1] speaker_5: Urody. [00:21:41.4] TEACHER: Piękności. Mhm. A Atena to raczej tylko zwróćcie uwagę w liczbie pojedynczej to będzie bogini. Ta ostatnia Afrodyta, bogini piękna, urody. A Afrodyta, oj przepraszam, Atena. Z tego, co ja pamiętam, to to jest bogini sztuki walki, tak? I mądrości. Jeżeli nie tak, to mnie poprawcie. Mhm. Okej. Dobrze. Czytamy dalej. Marino bierzemy następną część. O, tą troszeczkę mniejszą. [00:22:30.5] speaker_4: Zeus nie chciał rozstrzygać kłótni. [00:22:38.2] TEACHER: Czy my wiemy, co to znaczy? [00:22:40.7] speaker_4: Nie, nie wiem. [00:22:42.3] TEACHER: Pokłóciły się te trzy boginie, a on nie chciał rozstrzygać kłótni. On nie chciał jej kończyć. On nie chciał jej załatwić. Chciał spychnąć na kogoś innego, żeby ktoś inny powiedział: "Halo, kobiety, stop, nie kłócimy się". Rozstrzygać kłótni, czyli skoń-- zakończyć spór. [00:23:05.1] speaker_4: Mhm. Więc szukał kogoś innego, kto zrobi to za niego. Bogini dali mu do wyboru. Do wyboru. [00:23:21.3] TEACHER: Do wyboru, tak. [00:23:24.4] speaker_4: Trzej. [00:23:27.4] TEACHER: To wtedy byłoby ludzie. A tu masz ludzi z dopełniaczem. Jak dopełniacz to mówimy dwóch, czterech. [00:23:43.1] speaker_4: Trzech. [00:23:44.0] TEACHER: Trzech. Trzej mianownik, trzech dopełniacz. [00:23:55.7] speaker_4: Zeus wybrał młodego Parysa, księcia Troi. [00:24:05.2] TEACHER: Dobrze. Tak. Andreju, czytamy kolejną część. [00:24:12.9] speaker_5: Parys siedział otoczony przez te- [00:24:24.5] ANDREI: Trzech żołnierzy, żołnierzy. [00:24:27.3] TEACHER: Mhm. [00:24:29.2] ANDREI: Kiedy boginie zjawili się przed nim. [00:24:33.1] TEACHER: Zjawiły. [00:24:35.0] ANDREI: Zjawiły się przed nim. [00:24:39.2] TEACHER: Przed nim. [00:24:39.2] ANDREI: Przed nim. [00:24:40.4] TEACHER: Przed nim. Nim nie akcentujemy. Jest za krótkie. Przed nim. [00:24:43.9] ANDREI: Przed nim. [00:24:44.8] TEACHER: Mhm. [00:24:46.6] ANDREI: A Hera obiecała- [00:24:48.9] TEACHER: Tylko nie Hiera. Hiera nikomu nie obiecała. [00:24:53.3] ANDREI: Hiera? [00:24:54.2] TEACHER: Hera. [00:24:55.6] ANDREI: Hera. [00:24:56.3] TEACHER: Aha. [00:24:57.7] ANDREI: Hera obiecała mu pięć królestw. [00:25:03.2] TEACHER: Królestw. [00:25:04.2] ANDREI: Królestw. Atena sześć wygranych wojen. [00:25:08.9] TEACHER: Wygranych. [00:25:10.2] ANDREI: Wygranych, wygranych wojen, a Afrodyta miłość najpiękniejszej, najpiękniejszej kobiety na świecie. [00:25:20.5] TEACHER: Bardzo dobrze. Tak, Polino, spróbujmy przeczytać dalej. [00:25:26.6] speaker_4: Parys długo się wąchał. [00:25:31.2] TEACHER: Wahał. [00:25:32.2] speaker_4: Wahał. Pa-pa-patrząc. [00:25:37.2] TEACHER: Patrząc. [00:25:38.8] speaker_4: Patrząc na trzy bogini. [00:25:43.2] TEACHER: Tak. [00:25:44.6] speaker_4: Które próbowali. [00:25:46.9] TEACHER: Próbowały. [00:25:48.2] speaker_4: Próbowały go przekonać i był w wielkim stresie, bo obserwowało go kilku bogów. [00:25:59.9] TEACHER: Super. Dobrze. Dmytro, czytamy następny kawałeczek. [00:26:08.6] ANDREI: W końcu podniósł złote jabłko i wręczył je Afrodycie, nie wiedząc, nie wiedząc, że jego decyzja spowoduje dziesięć lat wojny trojańskiej. [00:26:29.9] TEACHER: Mhm. Tak. Marino, czytamy kolejny kawałek. [00:26:43.5] speaker_4: Kiedy Parys wrócił do Troi, a zebrał, tak, dziewięć przyjaciół. [00:26:54.1] TEACHER: Mhm. Ilu? Dziewięć to dziewczynek. A chłopców ilu? To "iu" daj na końcu. [00:27:05.8] speaker_4: Dziewięciu. [00:27:07.0] TEACHER: Dziewięciu. [00:27:09.6] speaker_4: Dziewięciu przyjaciół i opowiedział- [00:27:14.4] TEACHER: Tak. [00:27:14.4] speaker_4: Przyjaciół. I opowiedział im o wszystkim. Oni jednak nie wierzyli w jego spotkanie z boginiami. [00:27:26.4] TEACHER: Mhm. Tak. Andrieju, doczytaj proszę tę historię. [00:27:31.9] ANDREI: Niedługo później Parys i jego przyjaciele wsiedli na dwadzieścia- [00:27:41.9] TEACHER: Dwa. [00:27:43.0] ANDREI: Dwadzieścia statków do Sparty i tam spotkał piękna Helena. [00:27:48.9] TEACHER: Piękną. [00:27:50.4] ANDREI: Piękną Helena. Najpiękniejsza kobietę. [00:27:55.2] TEACHER: Najpiękniejszą. [00:27:57.2] ANDREI: Najpiękniejszą kobietę na ziemni, na ziemi. [00:28:00.6] TEACHER: Na ziemi. Super. Dobrze. Podjedźmy sobie odrobinkę niżej i jeszcze raz popatrzmy na te słowa, które się pojawiły w tej legendzie. Kłócić się. Ktoś pamięta, co znaczy kłócić się? [00:28:18.3] ANDREI: <<>> <<>> [00:28:20.3] TEACHER: To rozstrzygać kłótnię. [00:28:22.2] ANDREI: A. [00:28:23.3] TEACHER: A kłócić się? [00:28:27.4] speaker_4: <<>> <<>> [00:28:30.7] TEACHER: <<>> [00:28:31.8] speaker_4: <<>> [00:28:32.9] TEACHER: Mhm. Bo <<>> <<>> <<>> Momencik. Mhm. Tak. Dobra. A <<>> <<>> <<>> Mhm. Dobra. Rozstrzygać kłótnię? [00:29:09.1] speaker_4: <<>> <<>> [00:29:12.9] TEACHER: <<>> <<>> <<>> tak? [00:29:16.7] speaker_4: <<>> <<>> [00:29:21.4] TEACHER: Tak. Dobra. Spór to chyba wiemy co jest, prawda? [00:29:31.2] speaker_4: Mhm. [00:29:31.7] TEACHER: Mhm. Dobrze. A ktoś nam przetłumaczy słowo spór? [00:29:38.5] ANDREI: To samo co kłótnia. [00:29:40.2] TEACHER: Dobrze. Decyzja? [00:29:44.6] speaker_4: <<>> [00:29:45.6] ANDREI: <<>> [00:29:46.2] TEACHER: Pięknie. I teraz dodamy do niego czasownik. Nie mówimy robić decyzję. Nie. Decyzję można podejmować. Podejmować decyzję. Decyzję. Co robić? <<>> <<>> Podejmować decyzję. Kochani, a czym jest statek? [00:30:18.7] ANDREI: <<>> [00:30:19.7] TEACHER: Mhm. Super. Bardzo dobrze. Dobra. No okej. Czy się jeszcze pojawiły jakieś niezrozumiałe dla nas elementy, słowa, wyrażenia? To się pytamy. To co, lecimy dalej? [00:30:48.0] speaker_1: Okej. [00:30:49.0] TEACHER: Mhm. [00:30:50.0] ([odchrząknięcie]) [00:30:50.0] TEACHER: Dobrze. W tym tekście pojawiły się troszkę liczebników przeróżnych, bo się pojawiły bodinie. Dwie bodinie, trzy bodinie, cztery bodinie. Ale pięć bodziń, sześć bodziń, siedem bodziń. Był jeszcze na przykład słowo statek i mówimy: dwa statki, trzy statki, cztery statki, ale pięć statków, sześć statków, siedem statków, tak? Dziesięć statków, dwadzieścia statków i tak dalej. Czyli przypominamy sobie, że w zależności od tego, jaki liczebnik dajemy, trochę inaczej słowa stoją w przypadkach. Podjedziemy sobie i to też powtórzymy. Pamiętajmy proszę, że jak tylko do dwuznacznych liczb, które zaczynają się od dwudziestki, dodajemy pięć, sześć, siedem, osiem, dziewięć dla rodzaju niemęskoosobowego w sumie ten liczebnik się nie zmienia, bo wy go dobrze znacie. Dwadzieścia pięć, trzydzieści pięć, dwadzieścia sześć, trzydzieści sześć. Tylko że on się łączy ze słowami rodzaju niemęskoosobowego, czyli dwadzieścia pięć kobiet, dwadzieścia sześć laptopów, dwadzieścia siedem piesków i tak dalej. I słyszymy już z przypadka, że piesków, kobiet, laptopów. Ja słyszę ten dopełniacz. Dopełniacz ten albo końcówka ów, albo końcówka zerowa. I jak tylko chcemy dodać czynność, tak? No to tę czynność dodajemy dla rodzaju nijakiego, bo taka jest formuła, innej nie będzie. Dopełniacz z czasownikiem dla rodzaju nijakiego. Dmytro, jeżeli się ciebie zapytam, ile stołów stoi w kuchni, to patrząc na te słowa ułóż mi proszę odpowiedź. [00:32:36.3] ANDREI: Yy, dwadzieścia sześć, yy [00:32:42.8] TEACHER: Czego? [00:32:44.6] ANDREI: Yy, st-stółów [00:32:52.5] TEACHER: Mhm. [00:32:54.0] ANDREI: Yy, stoi w kuchni. [00:32:56.5] TEACHER: Dobrze. Tak. Marino, teraz się u ciebie zapytam. Ile psów idzie ulicą? [00:33:06.0] speaker_1: Yy, trzydzieści osiem [00:33:12.1] TEACHER: Mhm. [00:33:13.1] speaker_1: Yy, psów, yy, idzie u-ulicy. [00:33:18.5] TEACHER: Tylko idę to ja. A w rodzie nijakim? Idzie. [00:33:22.0] speaker_1: Idzie. [00:33:22.9] TEACHER: Tak. Idzie ulicą. Mhm. Dobrze. Yy, Paulino, ile nauczycielek tłumaczy uczniom reguły? [00:33:34.0] speaker_1: Czterdzieści jedna nauczycielka tłumaczy uczniom, yy, co tam było? [00:33:43.4] TEACHER: Reguły. Mhm. Yy, nauczyciel tłumaczy. Okej. I teraz popatrzcie na to ostatnie zdanie, które nam podała, yy, Paulina. Czy wszystko jest ok? Czy pamiętamy, co mówiliśmy ostatnio na temat liczebników, które się kończą na jeden? [00:34:08.9] speaker_1: Czterdzieści jeden. [00:34:11.0] TEACHER: Czterdzieści jeden. Nie jedna. Zawsze czterdzieści jeden. Jeden nie zmieniamy. [00:34:16.4] speaker_1: Czterdzieści jeden nauczycielka. [00:34:18.3] TEACHER: Nie. Kogo? Czego? [00:34:21.0] speaker_1: Aha. Czterdzieści jeden nauczycielek? [00:34:25.9] TEACHER: Tak jest. Mhm. Tak będzie zawsze. Dwadzieścia jeden kobiet. Dwadzieścia jeden kotek. Dwadzieścia jeden win. Dwudziestu jeden mężczyzn. Nieważne. Jeden nie zmieniamy, jeżeli jest, yy, częścią liczebnika dłuższego. [00:34:50.6] speaker_1: Jeden nie zmieniamy. [00:34:52.0] TEACHER: Nie. Czterdzieści jeden, dwadzieścia jeden. Dwadzieścia jeden kobiet. Sto jeden kobiet i dwieście jeden kobiet. Teraz patrzymy na mężczyzn. Z mężczyznami było delikatnie trudniej. Te liczebniki, które tu są, jeszcze przeczytamy. Andrieju, mówię dwadzieścia pięć dziewczynek, a chłopców? [00:35:16.0] ANDREI: Dwudziestu pięciu. [00:35:18.4] TEACHER: Pamiętamy. Liczebnik zmieniamy zawsze, każdą końcóweczkę. Yy, dwadzieścia sześć dziewczynek, a chłopców? [00:35:27.0] ANDREI: Dwudziestu sześciu. [00:35:28.5] TEACHER: Mhm. Trzydzieści jeden kobiet, a mężczyzn? [00:35:34.8] ANDREI: Trzydziestu jeden. [00:35:36.6] TEACHER: Ślicznie. Trzydzieści siedem piesków, a profesorów? [00:35:41.7] ANDREI: Trzydziestu siedmiu. [00:35:43.3] TEACHER: Brawo! Trzydzieści dziewięć filiżanek, yy, a lekarzy? [00:35:50.3] ANDREI: Trzydziestu dziewięciu. [00:35:52.5] TEACHER: Trzydziestu. [00:35:53.9] ANDREI: Trzydziestu dziewięciu. [00:35:56.1] TEACHER: A! Czterdzieści jeden kobiet, a mężczyzn? [00:36:02.5] ANDREI: Cz-czterdziesstu jeden. [00:36:04.4] TEACHER: Mhm. Yy, sto piesków, a chłopców? [00:36:09.6] ANDREI: Stu. [00:36:10.6] TEACHER: Stu. Mhm. I jeszcze raz sobie przypomnimy. Jak tylko, yy, coś wkracza powyżej piątki Pięciu, sześciu, siedmiu pojawiają się te literki u, ale czasami jest twardo, więc przypominamy sobie od piątki do dziesiątki mówimy na końcu ciu, ciu. Pięciu, sześciu, siedmiu, ośmiu, dziewięciu, dziesięciu. Od jedenastki do czterdziestki na końcu dajemy stu. Jedenastu, dwunastu, trzynastu, czternastu, dwudziestu, czterdziestu. Musi być twardo, a od pięćdziesiątki tak i znowu do dziewięćdziesiątki dajemy mięciutko. Znowu pięćdziesięciu, sześćdziesięciu, siedemdziesięciu, osiemdziesięciu. To jakby nie aż takie trudne, tylko że o tym trzeba pamiętać i ten liczebnik nie zjadać, a spróbować wymówić do końca. Jak tylko do tego liczebnika chcemy dopasować jakieś słowo, to mówimy dwudziestu pięciu studentów, dwudziestu sześciu chłopaków, czterdziestu ośmiu Polaków. I tak dalej. Te liczebniki znowuż one łączą się z dopełniaczem. A jak tylko dopełniacz i chcemy dodać jakiś czasownik, czasownik musi stać dla rodzaju nijakiego. No to Andriejusiu, się ciebie pytam, ilu mechaników pracuje? To co byś odpowiedział? [00:37:53.7] ANDREI: Dwudziestu dziewięciu. [00:37:57.1] TEACHER: Tak. [00:37:57.6] ANDREI: Mechanika pracuje. [00:38:00.1] TEACHER: A mechanik musi stać w dopełniaczu liczby mnogiej. [00:38:04.2] ANDREI: A liczby mnogiej. Mechaników. [00:38:07.3] TEACHER: Tak jest. [00:38:07.7] ANDREI: Pracują. [00:38:09.2] TEACHER: Tak. Mechaników. Co robi? Czasownik dla rodzaju nijakiego. [00:38:15.6] ANDREI: Pracują. [00:38:16.9] TEACHER: Nie, nie pracują to oni. Co robi? [00:38:21.4] ANDREI: Pracuje. [00:38:22.4] TEACHER: Pracuje. Tak. [00:38:25.0] ANDREI: A czemu liczba mnoga? Tabliczka liczba pojedyncza. [00:38:31.2] TEACHER: Gdzie liczba pojedyncza? My rozmawiamy o przypadku czy o czasowniku teraz mówisz? [00:38:40.4] ANDREI: A, okej. [00:38:43.1] TEACHER: Czasownik musi być dla, dla liczby pojedynczej tak? [00:38:46.7] ANDREI: Tak. [00:38:47.0] TEACHER: A przypadek dla mnogiej. No bo skoro dodajemy pięć, sześć, no to wiadomo, że to nie jeden, tylko dużo. Dmytro. Ilu młodzieńców je pizzę? [00:39:00.4] ANDREI: Trzydzieściu siedmiu. [00:39:03.9] TEACHER: Zobacz od jedenastki do czterdziestki musi być stu na końcu. [00:39:07.8] ANDREI: Trzydziestu siedmiu. [00:39:12.8] TEACHER: Ale od piątki do dziesięciu ciu, ciu. [00:39:16.3] ANDREI: O trzydziestu siedmiu. [00:39:22.0] TEACHER: Tak. [00:39:24.8] ANDREI: Młodzieńców. [00:39:26.2] TEACHER: Dobrze. [00:39:28.4] ANDREI: Je pizzę. [00:39:29.7] TEACHER: Super! Pamiętacie kto to taki młodzieniec, który je pizzę? [00:39:37.0] ANDREI: Yy młody chłop. Młody chłopaki. [00:39:43.8] TEACHER: Tak. Taki sam sok. Tak? To są ci chłopcy. Dobrze. Tak. Marino, teraz się ciebie zapytam. Ilu nauczycieli czeka w sali? [00:40:00.9] speaker_1: Yy czterdziestu jeden nauczyciel. [00:40:09.4] TEACHER: No w dopełniaczu liczby mnogiej. [00:40:15.9] speaker_1: Nauczycieli? [00:40:18.1] TEACHER: A posłuchaj pytanie, bo w pytaniu też jest dopełniacz, tak? Ilu nauczycieli czeka? [00:40:30.3] speaker_1: Yy czterdziestu jeden nauczycieli czeka w sali. [00:40:39.6] TEACHER: Tak jest. Czeka w sali. Dobrze. Okej. Chwileczkę, może zmienimy ci kolor. A tu dajmy też jakiś troszkę inny. Dobrze. Pojedźmy sobie troszkę niżej i poćwiczmy jeszcze troszkę wymowę samych liczebników. Paulina co trzeba zrobić w ćwiczeniu trzecim? Przeczytaj proszę. [00:41:07.3] speaker_1: Pisz w luki odpowiednią formę liczebnika. [00:41:12.2] TEACHER: Liczebnika. [00:41:13.3] speaker_1: Liczebnika. [00:41:14.4] TEACHER: Tak jest. Czyli patrzymy na same słowa. Jeżeli to są one, to dajemy liczebnik klasyczny, do którego się przyzwyczailiśmy, bez dodatkowych końcówek. A jak to są oni, no to dajemy nasze u albo ju. Paulino, dla ciebie pierwsze dwa. Bardzo proszę. [00:41:34.4] speaker_1: Yy <<>> [00:41:37.9] TEACHER: Zbierasz się z myślami? [00:41:40.2] speaker_1: Tak. [00:41:41.0] TEACHER: Tak? [00:41:44.0] speaker_1: Tak. Trzydzieści jeden. <<>> <<>> <<>> [00:41:49.4] TEACHER: Dlaczego? Dobrze. [00:41:51.3] speaker_1: Niemiecka sobą. Niemiecka sobą. Trzydziesta jeden kwiatów. [00:41:57.3] TEACHER: Trzydzieści. [00:41:59.0] speaker_1: Trzydzieści jeden. [00:42:02.3] TEACHER: Tak. Trzydzieści jeden kwiatów. I na drugie patrzymy. [00:42:14.6] speaker_1: Pomarańczy. Dwudziesta nie, <<>> Dwudzieści pięć. Dwudzieści pięć pomarańczy [00:42:25.6] TEACHER: Dobrze. Tylko tak: jeżeli one to dwadzieścia. Jeżeli oni to dwudziestu to a w u przechodzi w? [00:42:38.9] speaker_1: Aha. Dwadzieścia pięć. [00:42:43.0] TEACHER: Tak. Mhm. [00:42:45.2] speaker_1: Pomarańczy. [00:42:46.4] TEACHER: Dwadzieścia pięć. Super. Tak, Marino, poproszę dwa następne spróbować. [00:42:58.0] speaker_1: Facetów. [00:42:59.9] TEACHER: Mhm. Facet to raczej mężczyzna. [00:43:06.8] speaker_1: Pięćdziesięciu. [00:43:09.5] TEACHER: Pięćdziesięciu. [00:43:11.3] speaker_1: Pięćdziesięciu, mm, dwóch. [00:43:25.2] TEACHER: Dwóch. Tylko dwóch. Dwaj nie dodajemy. Pięćdziesięciu dwóch. [00:43:30.4] speaker_1: Facetów. [00:43:31.4] TEACHER: Mhm. [00:43:33.5] speaker_1: I dwadzieścia, yy, siedem zdjęć. [00:43:42.4] TEACHER: Dobrze. Super. Tak. Andreju, poproszę spróbować dalej kolejne dwa. [00:43:51.1] ANDREI: A trzydziestu pięciu pracowników. [00:43:56.8] TEACHER: Mhm. Tylko zobacz od jedenastu do czterdziestu musi być stu na końcu. [00:44:05.2] ANDREI: Trzydziestu pięciu pracowników. [00:44:09.9] TEACHER: Dobrze. [00:44:11.5] ANDREI: Sto planet. [00:44:13.5] TEACHER: Planet. Trzydziestu pięć. [00:44:22.7] ANDREI: Trzydziestu? [00:44:24.5] TEACHER: Trzydziestu. Tak, tak, tak, tak. Trzydziestu. Mhm. I tutaj było sto planet. Dobrze. Tak. Dmytro, spróbuj dwa następne. [00:44:39.6] ANDREI: Yy, stu blogów. [00:44:44.7] TEACHER: Mhm. [00:44:46.9] ANDREI: Yy, sześćdziesiąt sześć praw. [00:44:53.9] TEACHER: Sześćdziesiąt sześć praw. Dobrze. Yy, ja jak piszę liczebniki, wy też próbujecie pisać te liczebniki od ręki? [00:45:04.6] speaker_1: Mhm. [00:45:05.8] TEACHER: I jak wam wychodzi? [00:45:10.4] speaker_1: Super. [00:45:12.5] TEACHER: Bardzo dobrze. Paulino, to było takie bardzo sarkastyczne super czy naprawdę super? [00:45:19.9] speaker_1: Naprawdę. [00:45:21.2] TEACHER: Tak? Aha. A wychodzi dobrze przepisywać z ekranu czy ze swojej pamięci? [00:45:27.7] speaker_1: Z ekranu. [00:45:29.0] ([laughs]) [00:45:31.4] TEACHER: Okej. Tak, bo jeszcze napisanie troszeczkę jest trudniejsze ze względu na to, że liczebnik jest specyficzny w wymowie. My czasami nie wypowiadamy niektórych dźwięków, tak? Mówię sześćdziesiąt, a trzeba zapisać sześćdziesiąt. Ś, ć. No nie? Na to też trzeba zwracać uwagę. Dobrze. Zobaczcie tutaj w całości połączyliśmy sobie wszystko z dopełniaczem, prawda? Bo były liczebniki powyżej piątki albo te, które się kończą na pięć, sześć, siedem, osiem i dziewięć. A teraz zrobimy sobie malutkie przypomnienie. Napiszę jakiś tu zestaw czegoś. Yy, tak. Weźmy sobie przypomnimy, co się dzieje z liczebnikiem dwa, trzy, cztery. Na przykład dwa kobieta palić papierosy. Trzy piesek szczekać na dworze. I cztery to może być cztery piwo leżeć w lodówce. Dwa, trzy, cztery. Zasada była taka, że po tych liczebnikach powinniśmy dać mianownik i liczbę mnogą czasownika. Andreju, ile kobiet pali papierosy? [00:47:10.0] ANDREI: Dwie kobiety pali papierosy. [00:47:13.3] TEACHER: Mhm. Tylko kobiety. Od razu widzimy, że to liczba mnoga. Od razu. Co robią? Liczba mnoga czasownika. [00:47:24.4] ANDREI: Palią papierosy. [00:47:26.3] TEACHER: Tak jest. Dwie kobiety palą papierosy. Mhm. Tak. Dmytro. Ile piesków czeka na dworze? [00:47:37.1] ANDREI: Yy, trzech piesków. [00:47:42.1] TEACHER: Oj, to nie mężczyzna, słoneczko nie dostanie przy- [00:47:44.3] ANDREI: Oj. Trzy pieski. [00:47:47.2] TEACHER: Dobrze. [00:47:48.8] ANDREI: Yy, szczekają na, na dworze. [00:47:53.3] TEACHER: Dobrze. Szczekają to robią hau hau. Tak? Na dworze. Okej. Paulino, ile piw leży w lodówce? [00:48:07.4] speaker_1: Mm, dwa. [00:48:09.9] TEACHER: Cztery. [00:48:11.3] speaker_1: Oj. Cztery piwa. [00:48:13.2] TEACHER: Co? Piwa się nie doliczyłaś? Oho, niedobrze. [00:48:17.6] ([laughs]) [00:48:19.3] speaker_1: Tak. Cztery piwa leży w lodówce. [00:48:24.1] TEACHER: Zobacz. Piwa to liczba mnoga. Co robią? [00:48:28.9] speaker_4: Leżą w lodówce [00:48:30.9] TEACHER: Dobrze leżą w lodówce. Super! A teraz zamieniamy dwa kobieta zamieniamy na pięć. Tak? No to Marino, teraz masz pięć kobieta palić papierosy. To ile kobiet pali papierosy? [00:48:51.7] speaker_4: Yy pięć kobiet. [00:48:55.3] TEACHER: Mhm. [00:48:56.9] speaker_4: Yy pali papierosy. [00:49:01.4] TEACHER: Tak jest. Pięć kobiet pali papierosy. Tak. Zamiast trójeczki koło piesków damy sobie siódemkę. Andrieju, ilu, ile piesków szczeka na dworze? Zamieniamy trójkę na siódemkę. [00:49:23.7] ANDREI: Yy siedem. [00:49:26.5] TEACHER: Mhm. Kogo? Czego? [00:49:38.0] ANDREI: Przepraszam [00:49:38.6] ([śmiech]) [00:49:38.8] ANDREI: . Siedem piesków. [00:49:40.7] TEACHER: Mhm. [00:49:43.4] ANDREI: Yy szczeka, szczekają na dworze. [00:49:46.9] TEACHER: Szczeka, szczeka. [00:49:48.9] ANDREI: Szczeka. [00:49:48.9] TEACHER: Tak jest. Mhm. Tak. Yy Dmytro, czwóreczka zamienimy się sobie na jedenaście. Ile piw leży w lodówce? [00:50:02.2] ANDREI: Yy jedenaście piw. [00:50:08.5] TEACHER: Mhm. [00:50:10.2] ANDREI: Mm leże. [00:50:13.1] TEACHER: Leży. [00:50:14.2] ANDREI: Leży w lodówce. W lodówce. [00:50:16.0] TEACHER: Dobrze. Tak jest. Yy teraz tak. Dwie kobiety palą, ale pięć kobiet pali. Trzy pieski szczekają, ale siedem piesków szczeka. Cztery piwa leżą. Co robią? Ale jedenaście piw co robi? Leży. Tak? Tyle. Cała magia. Hm? W zależności od tego, jaki liczebnik podajecie w trochę inne konstrukcje gramatyczne uplatamy całe zdanie. Powolutku, nigdzie się nie śpieszymy. Będzie dla was jedno fantastyczne zadanie. Oto gdzie będzie takie miszu miszu. Będą i książki, i uczniowie, i ptaki, i ludzie, i przeróżne liczebniki. Hm? Yy podzielimy się tu na pół. Paulina i Marino. Wy dziewczynki zróbcie proszę pierwsze pięć zdań. A wy panowie Andriej i Dmytro zróbcie proszę następną połowę. Spróbujcie. Później sobie sprawdzimy, zobaczymy co wyszło. Pomyślcie. Mamy na to tak z pięć minutek. Jeżeli na razie trudno z czasownikiem, zostawcie. Zobaczcie jakie, jaki można, jaką można dać formę liczebnika. Bo na odwrót. [00:54:27.6] ANDREI: Mm [00:56:10.0] TEACHER: Za minutkę zaczniemy. Zaczynamy. Zaraz zobaczymy, co tam wyszło. Halina, proszę bardzo, przeczytaj nam pierwsze zdanie. [00:57:41.0] speaker_1: Trzydzieści trzy książki leżą na półce. [00:57:46.3] TEACHER: Mhm. Trzydzieści czy czterdzieści? [00:57:50.7] speaker_1: Czterdzieści. [00:57:52.2] TEACHER: Dobrze. Czterdzieści trzy książki. Powtórzysz jeszcze raz czasownik, proszę? [00:58:00.1] speaker_1: Leżą na półce. [00:58:02.2] TEACHER: Brawo! Super. Tak, Marino, przeczytaj proszę drugie. Nie słyszymy cię, słoneczko. Na razie mówisz do siebie. [00:58:15.4] speaker_1: Przepraszam. Dwadzieścia dwa krzesła stoi wokół stołu. [00:58:24.8] TEACHER: Mhm. Zobacz, jak tylko liczebnik kończy się na dwa. Dwa krzesła stoją i dwadzieścia dwa krzesła. Liczba mnoga musi być. [00:58:41.5] speaker_1: Stoją. [00:58:42.5] TEACHER: Stoją. Tak. Ta sama zasada, co rozmawialiśmy przed chwilką, tak? Dwie kobiety palą. Dwadzieścia dwie kobiety palą. To samo. Tak. A co dałeś w trzecim, Marino? [00:58:57.5] speaker_1: Pięćdziesięciu ośmiu uczniów przyszło na lekcję. [00:59:05.2] TEACHER: Mhm. Dałeś dobre końcówki. Trochę przy wymowie w środku liczebnika poplątały się literki. Spróbuj dobrze przeczytać. Sorry. [00:59:15.7] speaker_1: Pięćdziesięciu. [00:59:18.2] TEACHER: Nie, zobacz, ja tu nie mam ą, tylko co mam? [00:59:21.5] speaker_1: Pięćdziesięciu. [00:59:23.2] TEACHER: Aha. Spróbuj to pięć wymówić jak pień. Pięćdziesięciu. [00:59:29.0] speaker_1: Pięćdziesięciu. [00:59:30.3] TEACHER: Tak. [00:59:32.9] speaker_1: Ośmiu. [00:59:33.9] TEACHER: Pięknie. [00:59:36.6] speaker_1: Uczniów przyszło na lekcję. [00:59:41.2] TEACHER: Super. Tak, Paulino, przeczytaj proszę czwarte. [00:59:48.0] speaker_1: Dziewięćdziesiąt samochodów zaparkowane przed budynkiem. [00:59:54.4] TEACHER: Mhm. Dziewięćdziesięciu, dziewięćdziesiąt samochodów. Jeszcze raz czasownik. [01:00:02.4] speaker_1: Zaparkowane. [01:00:04.3] TEACHER: Nie, nie, ty już utworzyłeś imiesłów, a ja chcę czasownik. Ty <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> [01:00:11.7] speaker_1: A! Za... [01:00:16.8] TEACHER: Co zrobiło? [01:00:17.6] speaker_1: Zaparkowali. [01:00:22.0] TEACHER: Ale samochodów. Dopełniacz. Dopełniacz i czasownik dla rodzaju nijakiego. Marino, a ty co masz? [01:00:37.3] speaker_1: Mm Nic nie mam tutaj. [01:00:45.9] TEACHER: Zaparkowało. [01:00:48.3] speaker_1: Zaparkowało? [01:00:50.1] TEACHER: Aha, bo samochodów dopełniacz. A jak dopełniacz musi być rodzaj nijaki. Wiadomo, że samochody same się nie zaparkowały, ale tak można powiedzieć, bo ktoś w nich siedział, nie? [01:01:04.0] speaker_1: Mhm. [01:01:06.4] TEACHER: A w tym piątym, Polino, co dałaś? [01:01:12.8] speaker_1: Trzydzieści, trzydzieści trzy ptaki fruwają nad jeziorem. Jeziorem. [01:01:21.3] TEACHER: Jeziorem. Tak. Czy my rozumiemy czasownik fruwać? [01:01:25.9] speaker_1: Ja tak pamiętam latają. [01:01:28.0] TEACHER: Tak. Dosłownie parhają. Parchać, fruwać. [01:01:34.3] speaker_1: Mhm. [01:01:35.0] TEACHER: Dobrze, panowie. Andrieju, zaczynamy od ciebie. [01:01:43.6] ANDREI: A siedemdziesięciu siedmiu ludzi pojawiło się na koncercie. [01:01:50.2] TEACHER: Mhm. Siedemdziesięciu. [01:01:53.5] ANDREI: Siedemdziesięciu. [01:01:55.1] TEACHER: Dobrze. [01:01:56.6] ANDREI: Siedmiu. [01:01:57.6] TEACHER: Tak. [01:01:58.1] ANDREI: Ludzi pojawiło się na koncercie. [01:02:00.8] TEACHER: Super. Mhm. Przeczytaj jeszcze jedno, proszę. [01:02:07.9] ANDREI: Piętnaście minut zostało do końca filmu. [01:02:12.7] TEACHER: Mhm. Tylko nie piętnaście. Piętnaście. Nie pia, a pie. Piętnaście. [01:02:20.4] ANDREI: Piętnaście. [01:02:21.4] TEACHER: Dobrze. Tak, Dmytro, czytamy dalej. [01:02:26.1] speaker_5: Sześćdziesiąt cztery okna były w tym pala, pałacu. [01:02:31.5] TEACHER: Mhm. [01:02:35.9] speaker_5: I siedemdziesiąt dwa obrazy wiszą w galerii sztuki. [01:02:42.5] TEACHER: Siedem. Nie siem, a siedemdziesiąt. [01:02:45.5] speaker_5: Tak. Siedemdziesiąt obrazy. [01:02:47.5] TEACHER: Tak. Siedemdziesiąt dwa obrazy wiszą. I jeszcze dziesiąte poproszę. [01:03:01.9] speaker_5: Y. Dziewiętnastu chłopców bawi się w ogrodzie. [01:03:16.4] TEACHER: Bawi się. [01:03:17.7] speaker_5: Bawi się. [01:03:18.7] TEACHER: Mhm. Dobrze. Ślicznie. Mamy może jakieś pytania do tego zadania? [01:03:30.3] speaker_5: U mnie taki <<>> My odmieniajmy, nu, wideozmieniajmy. Gdzie stu? Gdzie szczu? Gdzie twarde, gdzie miękkie? A smotrim po itogu prawila dla... To jest my odmieniajmy każde dziesiątki ot dielno, jedynicy ot dielno, a potom prawila smotrim po, po wszemu liczebniku. [01:03:56.1] TEACHER: Tak. [01:03:57.1] speaker_5: Mhm. [01:03:58.3] TEACHER: Musi być całościowe, ale zawsze patrzymy na końcóweczkę. Jak tylko piątka, no to wiadomo, że jak wszystko, jak tylko pięciu, sześciu, siedmiu, ośmiu i się kończy coś na te liczby, to wiadomo od razu, że z dopełniaczem. Ta ostatnia liczba decyduje, z jakim przypadkiem połączy się liczebnik. [01:04:17.1] speaker_5: Mhm. [01:04:17.6] TEACHER: Mhm. [01:04:18.5] speaker_5: Dziękuję. [01:04:20.0] TEACHER: Tak. Teraz będą bardzo proste pytanie. Kochani, jeżeli mówimy chłopców, to tam są tylko chłopcy. Tam dziewczynek być nie może, prawda? Czy mogą być? [01:04:34.6] speaker_5: Nie. [01:04:35.6] speaker_1: Nie. [01:04:35.8] TEACHER: Nie? Dobrze. A jak my mówimy o ludzi, tam będą tylko chłopcy. Czy dziewczyny też mogą być? [01:04:45.4] speaker_5: Też mogą być. [01:04:47.0] speaker_1: Też mogą. [01:04:47.5] TEACHER: Też mogą być. A jak mówimy uczniów, tam będą tylko chłopcy. Czy dziewczynki też mogą być? [01:04:54.2] speaker_1: I dziewczynki. [01:04:55.0] speaker_5: Mogą być. [01:04:56.2] TEACHER: Mogą być. Aha. O czym porozmawiamy za chwilkę. Jeżeli powiemy siedemdziesięciu siedmiu albo dwóch ludzi, trzech ludzi, czterech ludzi. Z tej formy rozumiemy, że to jest grupa mieszana i tam na pewno są chłopcy. Na bank. Na bank to na pewno. Czy to, czy są tam dziewczynki? Mogą być. Ale czy mamy pewność? Nie. Ale mogą być. Ale pewności nie mamy. Ale są takie liczebniki, których użyjemy właściwie po to, żeby dać naszemu rozmówcy do zrozumienia, że rozmawiamy o grupie mieszanej, gdzie na pewno są i chłopcy, i dziewczynki. Jak damy liczebniki męskoosobowe pięćdziesięciu ośmiu, siedemdziesięciu siedmiu, dwunastu, dziewiętnastu, to tam dziewczynki mogą być. Ale ja nie jestem pewna. Ale w rozmowie chcę pokazać, że tam są dziewczynki. Więc dla takich grup, gdzie jest mieszana płeć, na pewno są dziewczynki i ja chcę to pokazać i dać do zrozumienia w mówieniu liczebnikami muszę użyć liczebnika zbiorowego. Jak mówimy, mm, może zaraz to wam na slajdzie raczej pokażę. Chwileczkę. O, tutaj. Popatrzcie na razie na tę, na ten czwarty punkt. Za chwileczkę dojdziemy i do pierwszego, i do drugiego, i do trzeciego. Jeżeli mówimy dwóch studentów jest na uniwersytecie. Pierwsze, o czym pomyślimy, to jest męsko, męskoosobowa grupa. Tam na pewno są mężczyźni. Czy są kobiety? Nie mam pojęcia. Może i są. Jak mówię dwie studentki są na uniwersytecie, rozumiem, że tam są tylko dziewczynki. Chłopcami i nie pachnie. Ale jak mówię dwoje studentów jest na uniwersytecie, Polak od razu rozumie. Jeden to chłopak, a druga to na sto procent dziewczynka. Aha. Więc za pomocą takich liczebników jak dwoje, troje, czworo, pięcioro, sześcioro, siedmioro i tak dalej, i tak dalej dajemy do zrozumienia i czytelnikowi, i ludziom, z którymi rozmawiamy, że to jest grupa mieszana i podkreślamy, że tam na pewno są dziewczyny. Jak ten liczebnik wygląda? A bardzo prosto. Czekajcie. O, tutaj. Nie. Gdzie wy macie to w podręczniku? O, na stronie sto sześćdziesiątej ósmej. Tak? Marino, przeczytaj proszę nam te liczebniki. [01:07:51.7] speaker_1: Dwoje, troje, czworo, pięcioro, dziesięcioro, dwanaścioro, piętnaścioro, dwadzieścioro, kilkoro. [01:08:05.5] TEACHER: Tak. Mówimy kilka dziewczynek, kilku chłopców, kilkoro uczniów. Więc dzisiaj jak na, na naszą grupę mogę powiedzieć, że na zajęciach mamy aktywnych słuchaczy. Ile? Czworo. Czworo słuchaczy, bo są zarówno dziewczynki, jak i chłopcy. I mówiąc czworo, czworo słuchaczy podkreślam, że tu na pewno są dziewczynki. Na bank. Bo jak powiem jest czterech słuchaczy, rozumiem, że tam są chłopcy, a ile nie wiem. Czy są dziewczynki też nie wiem. Mogą być, ale nie jestem pewna. Ale tych liczebników użyjemy nie tylko po to, żeby określić jakąś grupkę. Nie. Grupa mieszanej płci to jest jedno. Pierwsza, Marino, przeczytaj proszę, kiedy jeszcze użyjemy tego liczebnika dwoje, troje, czworo, pięcioro i dziesięcioro? [01:09:05.5] speaker_1: Używamy z nazwami małych zwierząt na "ł". [01:09:11.5] TEACHER: Mhm. Czyli jak w mianowniku zazwyczaj to są słowa rodzaju nijakiego kurczę, źrebię, dziewczę też pasuje, kacze i tak dalej. Przeczytaj ten wzór. [01:09:25.4] speaker_1: Czworo kurcząt idzie za kurą. [01:09:29.0] TEACHER: Mhm. Kurcząt. [01:09:31.1] speaker_1: Kurcząt. [01:09:32.0] TEACHER: Kurcząt. Tutaj też pasuje słowo niemowlę. Czworo niemowląt. I Polak inaczej nie powie. Absolutnie nie. Czworo niemowląt. Dziewięcio-- dziewięcioro niemowląt leżało w szpitalu na przykład. Tak, Marino. Jaka jest następna grupa? [01:09:53.4] speaker_1: Z słowami dzieci, wnuki. [01:09:55.5] TEACHER: Mhm. [01:09:57.6] speaker_1: Pięcioro wnuków było u babci. [01:10:00.7] TEACHER: Tak jest. I inaczej nie powiemy. Mam dwoje dzieci. Jeżeli te dzieci to synowie, to wtedy mam dwóch synów. Zawsze zwracamy uwagę na rzeczownik, którego używamy. Tak? Mam troje dzieci. Nigdy Polak nie powie mam trzy dzieci czy tam trzy dziecka. Nie wiem, jaki jeszcze jest tam, jaka jeszcze, jeszcze opcja. Troje dzieci, pięcioro dzieci, dziesięcioro dzieci. I Dmytro. Ostatnia grupa. [01:10:33.5] speaker_5: Z rzeczownikami, które nie mają liczby pojedynczej. Ferie, wakacje, studia, szachy, skrzypce, nożyczki, drzwi, okulary, sanki, schody, spodnie, dżinsy, majtki, rajstopy. Zajęcia. [01:10:58.1] TEACHER: Mhm. Przeczytaj wzór, proszę. [01:11:02.9] speaker_5: Dwanaścioro skrzypiec grało w orkiesz-- orkiestrze. [01:11:09.2] TEACHER: Okej. Czy wszystkie te słowa- [01:11:12.6] speaker_5: Nie mają pojedynczej? [01:11:14.1] TEACHER: Nie. Skrzypce istnieją tylko w liczbie mnogiej. [01:11:21.6] speaker_5: To jest skrzypacz? Skrzypaczy? [01:11:23.4] TEACHER: To skrzypka. [01:11:25.0] speaker_5: A. [01:11:26.3] TEACHER: To jest w ruskim <<>> jedinstvennaja tip- [01:11:28.6] speaker_5: To jak nożyce, tylko u nich skrzypka. [01:11:31.2] TEACHER: Da. Da. [01:11:34.9] speaker_1: Nadzieję, że nam ta skrzypka nigdy w życiu nie <<>> [01:11:42.4] TEACHER: Ale- [01:11:43.0] speaker_5: Na B1 egzaminie. [01:11:45.4] TEACHER: Nie, nie, nie na B1 egzaminie nie ma, nie ma zadań na liczebnik. Ale wy tych liczebników możecie używać podczas mówienia. Jak dadzą wam obrazek i tam są trzy osoby. I się zaczyna: widzę, są trzy mężczyźni. Od razu minus. To jest błąd w mówieniu. Za-zadań na B1 na liczebniki na egzaminie państwowym nie ma, ale wy ich możecie używać podczas części na mówienie, bo tam są obrazki. Tam trzeba jeszcze monolog zbudować, dialog z egzaminatorem i liczebniki mogą się pojawić w eseju na przykład, który wy będziecie pisali i być może z własnej woli będziecie chcieli użyć liczebnika. O to chodzi. Na zada-- na egzaminie państwowym B2 są zadania na liczebnik. O, tam pojawią się skrzypce. Na B1 nie, chyba że sami będziecie chcieli tego użyć. Popatrzcie jeszcze raz na te słowa. Czy wy wszystkie słowa rozumiecie? [01:12:57.3] speaker_4: A ferie? [01:12:59.4] TEACHER: Ferie to jest przerwa od nauki zimą. Wakacje to przerwa od nauci latem, a ferie zimą. [01:13:10.1] speaker_4: Tylko dla studenci albo dla wszystkich? [01:13:14.8] TEACHER: Dla studentów i uczniów. To jest przerwa od nauki, nie od szkoły. Nie, nie od pracy, od nauki, od szkoły, od uniwersytetu. [01:13:25.5] speaker_5: A studia to co jest? [01:13:28.6] TEACHER: Studia od czasownika studiować, uczyć się na uniwersytecie. Jak ktoś mówi idę na studia, znaczy idę na naukę na uniwersytecie. Proces nauki. Kochani, czy my rozumiemy, czym są słowa zajęcia i dlaczego one tutaj istnieją tylko w liczbie mnogiej? [01:13:54.5] speaker_4: Zadanie? [01:13:58.0] speaker_5: Zajęcie. [01:13:58.7] speaker_4: Zajęcie. [01:13:59.7] TEACHER: Aha. I teraz zobaczcie jest bardzo cieniutka różnica. Jest słowo zajęcie. Istnieje w liczbie pojedynczej i są słowa zajęcia w liczbie mnogiej. Czy to są te same słowa? Nie. Jeżeli wy siedzicie w domu i wieczorami czytacie książkę albo na przykład robicie na drutach czy coś malujecie, to jest wasze zajęcie. <<>> Tak, zajmuję się czym. Gra na przykład gra komputerowa wieczorem to fajne zajęcie. <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> A zajęcia istnieją tylko w liczbie mnogiej. To proces, gdy my się czegoś uczymy. Czyli my z wami mamy zajęcia i to słowo istnieje tylko w liczbie mnogiej. I teraz pytanie ile zajęć my mamy w tygodniu? [01:15:09.9] speaker_4: Dwa zajęcia? [01:15:12.1] TEACHER: Ale to tylko liczba mnoga. [01:15:17.5] speaker_5: Dwoje? [01:15:19.0] TEACHER: Mamy dwoje kogo? Czego? W dopełniacz słowo zajęcia. [01:15:23.7] speaker_5: Zajęć. [01:15:23.8] TEACHER: Dwoje zajęć. Tak jest. I tylko tak. Mamy dwoje zajęć tygodniowo na przykład. Dobrze, za chwilkę proponuję trochę to poćwiczyć. Co wy na to? I to koniec. Z liczebnikami zbiorowymi na dzisiaj kończymy. Tak, tak. Tylko nie róbcie dużych oczu, a to już się zaczyna. Tak, czekajcie. Aha. Zaraz. O, troszeczkę niżej. Od razu sobie popatrzymy na, na przykłady użycia. Spróbujemy wypowiedzieć te liczebniki. Marino, zacznijmy od ciebie. Weź proszę pierwsze dwa przykłady i daj nam ten liczebnik. [01:16:25.3] speaker_4: W koszyku spało... Tak. [01:16:34.6] TEACHER: Dwoje, troje szczeniąt. [01:16:39.6] speaker_4: Czworo szczeniąt. [01:16:42.8] TEACHER: Tak. [01:16:43.7] speaker_4: Każde wyglądało uroczo. [01:16:47.1] TEACHER: Pięknie. [01:16:48.4] speaker_4: Co to jest uroczo? [01:16:50.3] TEACHER: Tak słodko. Jaki słodki piesek. Taki cute piesek, <<>> [01:16:59.8] speaker_4: Na placu bawiło się trzej dzieci. [01:17:04.3] TEACHER: Nie, nie trzej to mężczyźni z dziećmi nigdy w życiu. [01:17:09.3] speaker_4: Troje. [01:17:10.3] TEACHER: Troje. [01:17:11.4] speaker_4: Troje dzieci. Śmiejąc się głośno i beztrosko. [01:17:19.1] TEACHER: Beztrosko. [01:17:20.7] speaker_4: Beztrosko. [01:17:21.9] TEACHER: <<>> beztrosko. Tak. Dmytro bierzemy następne dwa. [01:17:30.6] speaker_5: W żłobku było dziesięcioro niemowląt, które- [01:17:42.9] TEACHER: Niemowląt. [01:17:42.9] speaker_5: Niemowląt, które właśnie miały drzemkę. [01:17:47.8] TEACHER: Tak. [01:17:51.2] speaker_5: Tak. I następne tak, tak. W szafie znalazł, znalazłam dwoje spodni, które dawno przestały na mnie pasować. [01:18:07.7] TEACHER: Ślicznie. Ten przykład jest troszeczkę taki przestarzały. Dlaczego? Bo tak naprawdę Polakowi niezbyt podobają się liczebniki zbiorowe. Bardzo często słowo spodnie kombinujemy ze słowem para. Rzadko usłyszycie mam piętnaścioro spodni. Najczęściej usłyszycie mam piętnaście par spodni. No bo język jest bogaty, można sobie pozwolić na wiele kombinacji, nie? To najczęściej. Najczęściej usłyszycie znalazłem dwie pary spodni. Andrieju, zrób proszę dwa kolejne. [01:18:57.0] speaker_5: Tata kupił nam [01:19:00.4] ANDREI: Troje nożyczek? Co jest nożyczek? Ale żebyśmy- [01:19:05.5] TEACHER: Nożyczki, żeby ciąć. Nożyczki. Tyk, tyk, tyk. Włosy można nożyczkami podciąć. [01:19:12.2] ANDREI: A, mhm. Żebyśmy mogli pracować na zajęciach plastycznych. [01:19:19.2] TEACHER: O, widzicie? Nie na zajęciu plastycznym, tylko na zajęciach plastycznych, bo istnieje tylko w liczbie mnogiej jeżeli my się czegoś uczymy. [01:19:30.4] ANDREI: Mhm. A nas na strychu stało pięcioro skrzypiec, które należały do mojego pradziadka. [01:19:45.1] TEACHER: Ślicznie. Tak, Paulino, zróbmy dwa następne. [01:19:52.5] speaker_4: Spędziłam dwoje ostatnich wakacji nad morzem w Portugalii. [01:20:00.7] TEACHER: Mhm. [01:20:04.1] speaker_4: Pod naszym balkonem mieszkało sześcioro kociąt, które ciągle się bawili. [01:20:12.7] TEACHER: Teraz dajmy dobry akcent. Sześcioro kociąt. [01:20:17.1] speaker_4: Kociąt, które ciągle się bawili. [01:20:21.5] TEACHER: Bawiły. [01:20:22.7] speaker_4: Bawiły. [01:20:23.8] TEACHER: Mhm. Tak. Marino, przeczytaj proszę dziewiąty przykład. [01:20:30.9] speaker_4: Wczoraj obchodziliśmy aż... Yy... [01:20:46.7] TEACHER: Urodziny to tylko liczba mnoga. [01:20:49.9] speaker_4: Tak, ja rozumiem. A jak będę się mówić tam się- [01:20:53.5] TEACHER: No zobacz, jest siedem i dodajesz oro. [01:20:57.6] speaker_4: Siedmioro? [01:20:58.7] TEACHER: Tak. [01:21:01.7] speaker_4: Siedmioro urodzin w domu starców. Siedem pan urodziło się tego samego dnia. [01:21:10.0] TEACHER: Siedem pan czy siedem pań? [01:21:12.5] speaker_4: Pań. [01:21:13.5] TEACHER: Dobrze. Tak. Andreju, jeszcze dziesiąte poproszę. [01:21:18.9] ANDREI: Na piknik przyjechało ośmioro wnuków, którzy z radością, radością bawili się w ogrodzie. [01:21:33.4] TEACHER: Bawili się. [01:21:34.6] ANDREI: Bawili się w ogrodzie. [01:21:36.3] TEACHER: Okej, dobrze. Czyli jeszcze raz. Kochani, jeżeli mamy słowo kocie, na przykład dajmy mu dwa plus kocie. Tak. I teraz dwa plus kot. Jak powiemy kogo? Czego? [01:22:03.5] ANDREI: Dwoje kociąt. [01:22:05.4] TEACHER: Dwoje kociąt. Mhm. [01:22:08.6] ANDREI: Dwa koty. [01:22:09.9] TEACHER: Brawo. Dwa koty. Czy kocie i kot mogą znaczyć to samo zwierzę? Oczywiście, że tak. Ale czy gramatycznie będą te same liczebniki? Nie, bo gramatycznie to są słowa różne, więc liczebnik zbiorowy damy do słów, które kończą się na l i oznaczają młode istoty: kocie, szczenię, źrebię, kurczę. A kot, pies, kura, kogut. Dwa, trzy, cztery, pięć. Bo te słowa nie kończą się na l i nie oznaczają młodych istot. Za chwilkę dam wam jedno zadanko. Podzielimy się na pary. Spróbujcie w tym zadaniu wybrać, czy trzeba dać liczebnik zbiorowy, czy pasuje kontekst, czy trzeba dać liczebnik inny. Widzicie ten link, który wyskoczył? [01:23:01.2] ANDREI: Mhm. [01:23:01.9] TEACHER: Mhm. Chwileczkę. Za momencik was podzielę. Chwila jeszcze. Na razie sobie odpalcie, otwórzcie. Okej. I tak. O, ciekawe. Jak wrażenia? [01:27:50.3] speaker_5: Na początku byłem trochę zestresowany, sfrustrowany, ale potem myślę, że nie jest tak straszne. [01:28:04.7] TEACHER: Nie jest tak źle, to prawda. Z tym trzeba trochę posiedzieć, powtórzyć i z czasem będzie lepiej. Tak, Marina, Andriejo, a u was jak wrażenia? [01:28:16.9] speaker_4: No takie. [01:28:18.6] speaker_1: Będę więcej praktykować to. [01:28:21.5] speaker_5: A dlaczego ta klacz urodziła dwóch źrebiąt? [01:28:27.4] speaker_1: Nie, nie dwóch. [01:28:29.1] speaker_5: Dwoje. [01:28:30.6] TEACHER: No bo źrebiąt. Źrebię to małe istota kończy się na ę. Jak tylko widzicie na końcu ąt, to jest dopełniacz. To jest tylko ta końcówka dla grupy słów, które się kończą na ę w mianowniku. Źrebiąt, kociąt, kurcząt, szczeniąt. [01:28:47.9] speaker_5: A i to liczebniki zbiorowe? [01:28:49.6] TEACHER: Tak. Na razie liczebnikom mówimy dziękuję i je kończymy. Zostało to troszkę w domu. W domu liczebniki ćwiczymy w zadaniu osiemnastym i dziewiętnastym. Już na następnych zajęciach nie będziemy o tych liczebnikach rozmawiali, tylko jak już na przykład coś czytacie, przyglądacie się, żeby te liczebniki nie były dla was jakieś dziwne. Fajnie będzie, jak zaczniecie je rozpoznawać i rozumieć, dlaczego raz dajemy dwa. Dlaczego raz mówimy dwie, dwaj albo dwóch. A z czasem to przejdzie. Jak dzisiaj mamy pytania, to je zadajemy. Bardzo proszę. [01:29:43.5] speaker_5: To były wszystkie mianowniki, jakie istnieją tylko w liczbie mnogiej. Czy jest bardzo więcej? [01:30:01.3] TEACHER: A co ty masz na myśli? Mianowniki? [01:30:04.8] speaker_5: Nie mianowniki, a... [01:30:08.1] TEACHER: Liczebników więcej nie będzie. Bo mamy tylko dwa rodzaje. Mężczyźni i niemężczyźni. Wiadomo, że te liczebniki, o których porozmawialiśmy, one odmieniają się przez przypadki. Wiadomo, tak? Jak jest dwoje dzieci, to nie ma dwojga dzieci. Daję dwojgu dzieciom. Z dwojgiem dzieci idę na spacer, rozmawiam o dwojgu dzieciach, ale na razie to nas nie dotyczy. To jest jeszcze za trudne. [01:30:40.2] speaker_4: A jeszcze mam pytanie pro mieszaną grupę. <<>> <<>> <<>> A jeśli na przykład u nas nigdzie nie <<>> że <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> i dziewczynki, i <<>> to <<>> my po <<>> <<>> <<>> mianowniku osobowy stawiam? [01:30:56.6] TEACHER: Tak. Wtedy powiedzieć dwóch. Jeżeli kontekst tobie pozwala na to, żeby użyć liczebnika zbiorowego, bo ty używasz zbiorowego, żeby podkreślić obecność dziewczynek. A jeśli ty nie wiesz, czy tam są dziewczynki, no to nie używamy tego liczebnika. To znaczy tobie nie aż tak zależy, żeby podkreślić obecność czy nieobecność. Tylko jak znamy kontekst, jesteśmy pewni, chcemy podkreślić, że są dziewczynki. Użyjemy liczebnika zbiorowego. A jeżeli nie wiemy, no to dwóch, trzech, czterech. Dwaj, trzej, czterej. [01:31:34.0] speaker_4: Dziękuję. [01:31:37.6] TEACHER: Dobrze. Na dzisiaj sobie powolutku kończymy. Życzę wam udanego wtorku. Trzymajcie się. Widzimy się w czwartek. Do zobaczenia. [01:31:48.0] speaker_4: Do zobaczenia. [01:31:49.0] TEACHER: Do zobaczenia. Pa, pa. [01:31:51.7] speaker_5: Pa.