[00:00:33.5] speaker_0: Dzień dobry. [00:00:34.8] TEACHER: Dzień dobry. Dzień dobry, witam wszystkich serdecznie. Kochani, jak wam się dzisiaj spało? Marina, jak się tobie spało dzisiaj? [00:00:44.9] speaker_0: Dobrze spałam. Wszystko w porządku. Mamy klimatyzację tutaj, więc wszystko super. [00:00:53.3] TEACHER: A musicie też w nocy włączyć klimatyzację? [00:00:56.6] speaker_0: Tak. [00:00:58.9] TEACHER: A jeżeli nie włączycie? [00:01:03.1] speaker_0: Duszno. Nie, nie ma powietrza. [00:01:07.0] TEACHER: Nie ma powietrza. Jest duszno. [00:01:08.8] speaker_0: Mhm. Tak. [00:01:11.3] TEACHER: No okej. Dobrze. Tak. Andrej gdzieś sobie poszedł. No dobra, niech chodzi. [00:01:16.6] speaker_2: Ja chodził. Chodziłem za kawą. [00:01:19.8] TEACHER: Po kawę chodziłeś, tak? [00:01:21.4] speaker_2: Po kawę. [00:01:22.0] TEACHER: Mhm. Andrejo, ty jak dzisiaj spałeś? [00:01:25.1] speaker_2: Dobrze. Dzisiaj było nie gorąco. Normalna temperatura. [00:01:34.1] TEACHER: Okej. Nie wstawałeś w nocy? [00:01:37.1] speaker_2: Nie. [00:01:38.8] TEACHER: Super. Dobrze. A nie musiałeś też włączać klimatyzacji? [00:01:45.1] speaker_2: Dzisiaj było dwadzieścia stopni na, na ulicy. To nie potrzebuję klimatyzacja. [00:01:57.1] TEACHER: Okej, dobrze. Ty mówisz, że asfalt miał taką temperaturę dwadzieścia stopni? [00:02:06.1] speaker_2: Nie, nie asfalt. [00:02:09.3] TEACHER: Bo nie mówi się na ulicy. Ulica to jest miejsce, po którym jeżdżą samochody. Ty to miałeś na uwadze? [00:02:19.1] speaker_2: Nie, ja miał na uwadze. Nie w domu. [00:02:22.3] TEACHER: Nie w domu, to znaczy na dworze. [00:02:24.8] speaker_2: Na dworze. [00:02:26.0] TEACHER: Na dworze, kochani. To jest bardzo ważna różnica. Na ulicy to znaczy na tej części, gdzie jeżdżą samochody. Rozumiemy? Inaczej droga. Jak mówicie na ulicy, inaczej na drodze, po której jeżdżą samochody. Na dworze. [00:02:46.6] speaker_0: Mhm. [00:02:47.6] TEACHER: Okej. Tak, Aniu, a tobie jak się dzisiaj spało? [00:02:52.8] speaker_0: Dzień dobry. Spałam dobrze. [00:02:59.0] TEACHER: A wyspałaś się? [00:03:01.0] speaker_0: Tak, tak. [00:03:03.0] TEACHER: Okej. A jakie u ciebie są warunki w domu? Czy było gorąco? Czy nie było? [00:03:11.4] speaker_0: Nie, było dobrze. Otworzyłam okno. No i to było dobrze. [00:03:21.3] TEACHER: Czyli spałaś z otwartym oknem. [00:03:24.8] speaker_0: Ja spałeś z otwartym oknem. Tak. [00:03:28.1] TEACHER: Tak. Tylko zobacz. Spałaś to ty. Ty się zgadza. [00:03:32.4] speaker_0: Spałam. [00:03:33.3] TEACHER: Mhm. [00:03:35.4] speaker_0: Z otwartym oknem. [00:03:37.7] TEACHER: Z otwartym oknem. Dobrze. Tak. Aleksieju, a ty dzisiaj jak spałeś? [00:03:43.9] speaker_2: Dzień dobry. Spałem. Spałem świetnie. Okna były otwarte. Świeże powietrze i cichy i spokojny deszcz. [00:04:01.4] TEACHER: Aha. Całą noc padało? [00:04:05.1] speaker_2: Nie. Tylko wieczorem takie dwa, trzy czasu. [00:04:13.4] TEACHER: Czasu? Czas my mierzymy w godzinach. [00:04:18.1] speaker_2: Mhm. A czas w czasach. [00:04:26.5] TEACHER: No to mówię. Czas mierzymy w godzinach. [00:04:29.8] speaker_2: A czas w godzinach. Dobra. [00:04:34.9] TEACHER: To jeszcze raz przemyśl. Co ty chciałeś powiedzieć? [00:04:38.8] speaker_2: Dwa, trzy czasa szół doszcz. Dwa, trzy czasa szół doszcz. [00:04:44.9] TEACHER: Aha. A po polsku? Ja już tobie wszystkie słowa podpowiedziałam. Jeżeli czas mierzymy w godzinach. [00:04:57.9] speaker_2: Tak. [00:04:59.1] TEACHER: No to ile godzin padało? [00:05:03.0] speaker_2: Dwa, trzy czasu. [00:05:05.3] TEACHER: O Chryste. [00:05:05.6] speaker_2: Godzin padał deszcz. Tak? [00:05:08.8] TEACHER: A czemu ty mi wklejasz słowo czas? Dwie, trzy godziny, Aleksieju. [00:05:14.3] speaker_2: A! Dwie, trzy godziny. Przepraszam. Jeśli nie włączył mój mózg. [00:05:21.0] ([laughs]) [00:05:21.8] TEACHER: Ale ty wstajesz o szóste. Jak to się nie włączył? [00:05:24.6] speaker_2: No ja już popracował z papierem i z komputerze, i już. [00:05:29.3] ([laughs]) [00:05:30.4] TEACHER: Okej, ale kto popracował? Teraz pomyśl, zastanów się. [00:05:42.1] speaker_2: Aha. [00:05:42.1] TEACHER: No mówisz popracował. Ale kto? Sączni. [00:05:45.0] speaker_2: A, no. Pracowałem z dokumentami. Pracowałem. [00:05:49.8] TEACHER: Teraz lepiej. Teraz lepiej. [00:05:51.6] speaker_2: Mhm. [00:05:52.2] TEACHER: Dobrze. Dziękuję. [00:05:53.0] speaker_2: Dziękuję. [00:05:53.9] TEACHER: Tak. Tatiana, a tobie jak się spało dzisiaj? Mam nadzieję, że spałaś. [00:05:59.8] speaker_0: Dzień dobry. [00:06:00.6] TEACHER: Dzień dobry. [00:06:00.9] speaker_0: Jestem. Jestem już na Białorusi. I Myślę, że spałam bardzo dobrze po ciężkiej, po ciężkiej drodze, tak? I też tu padał deszcz. Myślę, że nawet była burza taka. Mocny deszcz, ale spałam dobrze, bo już nie było zbyt gorąco. [00:06:31.4] TEACHER: A ty mówisz ciężka droga, bo ciężka, bo była bardzo długa? [00:06:40.0] speaker_0: Myślę, że ciężko, bo musisz długo czekać i, i było zbyt gorąco. [00:06:50.6] TEACHER: Aha, okej. Dobrze, rozumiem. Dziękuję pięknie. [00:06:56.6] speaker_0: Dziękuję. [00:06:57.6] TEACHER: Dmytro witam serdecznie. [00:07:01.1] speaker_0: Dobrej. [00:07:02.0] TEACHER: Dzień dobry. Dmytro, a tobie jak się spało dzisiaj? [00:07:07.3] speaker_0: Jestem wyspany. Spałem dobrze. [00:07:12.3] TEACHER: Czy temperatura była w domu odpowiednia? [00:07:16.6] speaker_0: Tak, ale pracowała klimatyzacja już całą noc i pod ranek było nawet zimno. [00:07:32.2] TEACHER: Aha. Dobrze. Aż tak gorąco było w nocy, że klimatyzację musiałeś włączyć? [00:07:40.7] speaker_0: Zapamiętam. Zapamiętałem, żeby wyłączyć. [00:07:47.4] TEACHER: Zapomniałem. [00:07:48.8] speaker_0: Zapomniałem wyłączyć. [00:07:50.7] TEACHER: Aha. Okej. Dobrze, bo faktycznie już jest zimno. Ja spałam dzisiaj przy otwartym oknie i było dosyć zimno. Było tak dobrze, nie musiałam wstawać. Dobrze. Tylko pytanie. Wiemy, że pracują zazwyczaj ludzie. My jesteśmy w pracy, to pracujemy. Pani Zosia stoi w aptece. Ona pracuje. Czy klimatyzacja też może pracować? Czy klimatyzacja też jest człowiekiem? [00:08:24.9] speaker_0: Nie. [00:08:26.6] TEACHER: Nie. Pracuje kochani człowiek. Pracuje też nasz móżdżek, pracują nasze mięśnie i tak dalej. A klimatyzacja to jest sprzęt. Tak samo jak laptop i monitor i lodówka, prawda? Więc sprzęt. Sprzęt to inaczej ustrojstwa. On może działać albo nie działać. Więc najlepiej powiedzieć klimatyzacja w nocy działała. Tak? Okej. Dobrze. Witamy jeszcze Hanię. Kochani, może na początek mamy jakieś pytania? To się pytamy. Zadajemy. To na początku dzisiejszych zajęć dam wam jeden obrazek. Spróbujemy z tym obrazkiem troszkę popracować na rozgrzewkę. Przed nami ktoś się znajduje. Gdzieś się znajduje. Marino. Kto znajduje się na tym obrazku? [00:09:36.9] speaker_0: Na tym obrazku znajdują się dzieci. [00:09:43.0] TEACHER: Tak. A te dzieci gdzie? [00:09:44.8] speaker_0: Dzieci w przedszkolu albo w... [00:09:54.6] TEACHER: A co to jest za pomieszczenie dokładniej? [00:09:59.6] speaker_0: To jest biblioteka. [00:10:04.2] TEACHER: Może być. Może być biblioteka, może być jakaś czytelnia. Super. No i tutaj nie ma czegoś, że coś znajduje się w jednej sztuce, tylko jest czegoś parę, trochę, kilka i tak dalej. Za chwilę spróbujemy opisać ilustrację, ten obrazek w taki sposób, żeby troszkę policzyć. Jest pewien przykład. Marino, przeczytaj ten przykład, proszę pod spodem. [00:10:32.2] speaker_0: Na obrazku za oknem są trzy drzewa. [00:10:35.9] TEACHER: Dobrze. No i patrzymy, gdzie są te. Są te drzewa. Faktycznie. Raz, dwa, trzy. Prawda? Są trzy drzewa. Tak. Liczymy dalej. Bierzemy byle co. Tak, Dmytro? Lecimy dalej. [00:11:01.0] speaker_0: Na obrazku. Na obrazku bardzo dużo dzieci. [00:11:07.0] TEACHER: Na obrazku jest bardzo dużo dzieci, tak? [00:11:12.1] speaker_0: Tak. [00:11:13.1] TEACHER: Dobrze. Bardzo dużo dzieci. Okej. Tak Andrieju, liczymy dalej. Możemy policzyć książki, laptopy, regały, kanapy, poduszki, wszystko. [00:11:30.7] speaker_0: Na malunku jest dwa dziecko z okularami. [00:11:38.3] TEACHER: Aha. Tylko będzie: jest dwoje dzieci. [00:11:42.0] speaker_0: Dwoje dzieci z okularami. [00:11:46.2] TEACHER: I teraz pytanie gdzie znajdują się okulary? W rękach to z okularami. Jeżeli mają na oczach, to w okularach. [00:11:55.7] speaker_0: W okularach. [00:11:56.9] TEACHER: Dobrze. Okej. Tatiana liczymy dalej. [00:12:06.7] speaker_0: Trójka dzieci siedzą na poduszki. Nie wiem jak po polsku. [00:12:14.6] TEACHER: Okej, tylko trójka to nie liczebnik, a ja chcę liczebnik. [00:12:19.0] speaker_0: Trzy. Trzy dzieci. [00:12:23.5] TEACHER: A było dwoje dzieci? [00:12:25.8] speaker_0: Troje. [00:12:27.4] TEACHER: Troje. [00:12:29.0] speaker_0: Troje dzieci siedzą na podłodze. [00:12:33.2] TEACHER: Aha. Jeszcze raz patrzymy. Przykład już jest. Jest dwoje dzieci. Nie są. A jest musi być liczba pojedyncza czasownika. [00:12:47.2] speaker_0: Dwoje dzieci siedzi. [00:12:49.1] TEACHER: Tak? Na czym? [00:12:53.5] speaker_0: Na podłodze. [00:12:53.9] TEACHER: Na podłodze. [00:12:56.5] speaker_0: Na poduszkach. [00:12:59.1] TEACHER: To na poduszkach czy na podłodze? [00:13:01.7] speaker_0: Na podłodze i na poduszkach. [00:13:03.3] ([śmiech]) [00:13:07.1] TEACHER: Okej. Dobrze. Tak. Przestajemy liczyć dzieci. Mamy więcej przedmiotów. Aniu, dalej liczymy? [00:13:17.2] speaker_0: Na obrazku jeden chłopak nosi słuchawki. [00:13:26.7] TEACHER: Okej. Aniu, a ile mamy poduszek? [00:13:31.2] speaker_0: Poduszek? [00:13:32.4] TEACHER: Tak. [00:13:33.5] speaker_0: Trzy. [00:13:34.7] TEACHER: Mhm. I jak my? Jak odpowiesz na moje pytanie? Ile jest poduszek? [00:13:42.8] speaker_0: Na obrazku jest trzy poduszki. [00:13:48.0] TEACHER: Tak, trzy poduszki, ale są trzy poduszki. [00:13:51.7] speaker_0: A, są trzy poduszki. [00:13:53.5] TEACHER: Mhm. Dobrze. Aleksieju, ile widzimy regałów? [00:14:01.1] speaker_2: Na tym obrazki widzimy cztery regału. Regałów. [00:14:13.1] TEACHER: Na pewno regałów? Pytanie jest ile regałów? Ale odpowiadasz cztery. [00:14:27.3] speaker_2: Czterech? [00:14:30.3] TEACHER: Regały. Cztery regały. [00:14:32.7] speaker_2: Cztery. No tak, cztery regały. [00:14:38.2] TEACHER: Rozumiesz co poprawiam? [00:14:41.0] speaker_2: No kończenie. [00:14:42.3] TEACHER: Czego? [00:14:45.9] speaker_2: Regały. Regałów. [00:14:47.7] TEACHER: Mhm. Dobrze. Będzie pięć regałów, ale cztery regały. [00:14:53.1] speaker_2: Pięć regałów. [00:14:54.7] TEACHER: Dobrze. Marino, a ile my mamy laptopów? [00:15:01.2] speaker_0: Na obrazku są dwa laptopy. [00:15:06.7] TEACHER: Mhm. Dwa laptopy. Okej. Laptopy. Dobrze. Wśród dzieci znajdują się zarówno dziewczynki i chłopcy. Policzcie proszę, ile widzimy dziewczynek. [00:15:31.8] speaker_0: Pięć. [00:15:33.8] TEACHER: Mhm. Tak. Czyli widzę pięć dziewczynki czy dziewczynek? [00:15:40.8] speaker_0: Dziewczynek. [00:15:42.0] TEACHER: Dziewczynek. A teraz liczymy chłopców. [00:15:50.3] speaker_0: Siedem. [00:15:51.7] TEACHER: Mhm. Tak. I za chwilkę się tego nauczymy. Niestety dla mężczyzn, chłopaków, każdego człowieka płci męskiej nie można powiedzieć siedem, sześć, dwa. Niestety nie. Mężczyźni będą mieli dla siebie swoje liczebniki i wtedy mówimy widzę siedmiu chłopców. Popatrzcie teraz proszę na to, co zrobiliśmy przed chwilką. Spróbowaliśmy wymusić na sobie użycie liczebnika i powiedzieliśmy, że troje dzieci siedzi. Są trzy poduszki, cztery regały, dwa laptopy. Powiedzieć inaczej nie można. Nie można powiedzieć trzy poduszek, cztery regałów, dwa laptopów. Wy nawet w swoim języku tak nie powiecie. Tak? No bo dwa, trzy, cztery. Kogo? Co? A jak tylko liczebnik się zmienia, jest pięć, sześć, siedem, osiem widzimy, że i końcówka rzeczownika się zmienia. Nie mówimy pięć dziewczynki, tylko pięć dziewczynek. Nie mówimy siedmiu chłopcy, tylko siedmiu chłopców. Jak tylko zaczynamy używać liczebnika, nasze rzeczowniki [00:17:23.8] (［niezrozumiałe］) [00:17:25.0] TEACHER: zaczynają zmieniać się przez przypadki. I w ogóle jak tylko dodajemy liczebnik, my będziemy cały czas się obracali albo koło mianownika tam poduszki, regały, laptopy albo koło dopełniacza dziewczynek, chłopców, laptopów, regałów. W ruskim toże same. [00:17:44.3] (［mowa rosyjska］) [00:17:51.2] TEACHER: Skoro my musimy dzisiaj dodawać liczebnik i zmieniać trochę przypadki, to zróbmy sobie takie zadanie na przypomnienie, jak my tworzymy mianownik, a jak my tworzymy dopełniacz. Przed nami jest troszkę słów. Wszystkie te słowa są podane w liczbie pojedynczej. My spróbujemy utworzyć liczbę mnogą w mianowniku i w dopełniaczu. Jest słowo matka. Tworzymy liczbę mnogą. Są matki i dopełniacz. Nie ma matek. Jest jeden student. Rodzaj męski oznacza człowieka. Są studenci. Nie ma studentów. Tak. Spróbujmy teraz zrobić to samo z poszczególnymi słowami. Tatiano, zacznijmy od ciebie. Weź nam proszę słowo słuchacz i miłośnik. [00:18:49.6] speaker_0: Aaa słuchacz. [00:18:51.5] TEACHER: Mhm. [00:18:53.1] speaker_0: Słuchacze. [00:18:54.9] TEACHER: Dobrze. Jeden słuchacz. Są słuchacze. [00:19:01.3] speaker_0: I nie ma słuchaczy. [00:19:05.1] TEACHER: Brawo! I nie ma słuchaczy. Mhm. [00:19:10.0] speaker_0: A miłośnik. A miłoś-miłośniki. [00:19:15.8] TEACHER: Mhm. Tylko Polak. Polacy. Cy. [00:19:19.7] speaker_0: To męski. [00:19:21.8] TEACHER: Tak, tak. [00:19:22.2] speaker_0: Miłośnici. Cy. [00:19:24.5] TEACHER: Mhm. [00:19:27.2] speaker_0: I nie ma miłośników. [00:19:29.9] TEACHER: Dobrze. Tak. Tak. Marino bierzemy kolejne dwa. Drań i kurier. [00:19:43.2] speaker_0: A co to jest drań? [00:19:48.3] TEACHER: To taki określenie na mężczyznę, który coś zrobił niedozwolonego. Ach, ty drań! [00:19:58.0] speaker_0: A tak dobrze. Drań. [00:20:10.8] TEACHER: Są dranie. [00:20:13.1] speaker_0: Dranie. Dranie. [00:20:15.1] TEACHER: Dranie, bo po miękkim temacie dajemy e. [00:20:18.5] speaker_0: Nie ma. Drani. [00:20:25.3] TEACHER: Drani. Nie ma drani. Mhm. [00:20:29.1] speaker_0: A kurier. A są kurierzy. Kurierzy. [00:20:36.0] TEACHER: Kurierzy. [00:20:38.5] speaker_0: I nie ma kurierów. [00:20:42.3] TEACHER: Rów. [00:20:43.8] speaker_0: Kurierów. [00:20:44.7] TEACHER: Tak. Jak odmieniamy liczbę mnogą. Nieważne, czy to męskoosobowe czy nie. My bierzemy temat liczby pojedynczej. Prosty przykład my mówimy jest jeden Polak, są Polacy, ale nie ma Polaków. Tak, słyszymy, że bierzemy temat kurier. Bierzemy jedinstvennoye cisło. [00:21:05.0] speaker_0: Tak. [00:21:06.6] TEACHER: Aniu, idziemy dalej. Bułka i pająk. [00:21:11.6] speaker_0: Bułka. Bułki. [00:21:14.7] TEACHER: Mhm. [00:21:15.8] speaker_0: Nie ma bułek. [00:21:18.5] TEACHER: Dobrze. Bułka. Są bułki. Nie ma bułek. [00:21:24.1] speaker_0: A pająk? Co to? To jest śniadanie? [00:21:30.0] TEACHER: Nie daj Boże mieć takie śniadanie. To jest pałuk. [00:21:35.1] speaker_0: O oj mama. A pajek. [00:21:39.5] TEACHER: Pająk. [00:21:40.6] speaker_0: Pająk. Pająki. [00:21:44.0] TEACHER: Mhm. [00:21:46.2] speaker_0: Nie ma pająłek. [00:21:49.7] TEACHER: Nie, nie pająk to rodzaj męski. Kończy się na k, więc ów na końcu. [00:21:56.0] speaker_0: Pająków. [00:21:57.4] TEACHER: Pająków. [00:21:58.8] speaker_0: Pająków. [00:22:00.0] TEACHER: Tak. Mhm. Dobrze. Dmytro, bierzemy następne. Butelka i łyżwiarka. [00:22:13.1] speaker_0: Butelki. [00:22:15.1] TEACHER: Tak. Jedna butelka, dwie butelki. [00:22:19.9] speaker_0: I nie ma butelek. [00:22:22.7] TEACHER: Mhm. [00:22:25.8] speaker_0: I łyżwiarka. Łyżwiarki. [00:22:30.7] TEACHER: Mhm. [00:22:32.0] speaker_0: I nie ma łyżwiarek. [00:22:36.6] TEACHER: Dobrze. Tak. Andrieju, kolejne dwa poproszę. [00:22:41.6] speaker_0: A wąż psycholog. Wąż. Wąż. Wąż. A co jest wąż? [00:22:50.3] TEACHER: Łóż. Znikę. [00:22:54.1] speaker_0: A wąż. Węży? [00:22:59.2] TEACHER: Wymiana ą na ę. [00:23:03.6] speaker_0: Węży. [00:23:05.4] TEACHER: Ż to stwardniały. Po stwardniałych dajemy e. [00:23:15.0] speaker_0: Węże. [00:23:16.2] TEACHER: Węże. I nie ma. [00:23:21.5] speaker_0: A wężew? [00:23:27.8] TEACHER: Można. Wężów tylko. [00:23:31.1] speaker_0: Wężów. [00:23:32.2] TEACHER: Mhm. [00:23:41.1] speaker_0: A psycholog. Psycholodzy. [00:23:50.9] TEACHER: Mhm. [00:23:52.8] speaker_0: Nie ma psychologów. [00:23:56.5] TEACHER: Dobrze. [00:23:57.9] speaker_0: Ale mam pytanie dlaczego pająk i nie pający? [00:24:05.4] TEACHER: Bo to nie mężczyźni. [00:24:07.8] speaker_0: A to [00:24:12.1] speaker_2: Zwierzęta [00:24:14.0] TEACHER: To, to nie, nie ma różnicy. Zwierzęta czy nie. W języku polskim liczba mnoga dzieli się na mężczyzn i niemężczyzn. [00:24:21.4] speaker_2: Nie, nie mężczyzna to dla tego zwierzęta, ale nie człowiek. [00:24:31.0] TEACHER: Tak. Mhm. Okej. Aleksieju, jeszcze dwa słowa. Słowa lekkoatleta i właścicielka. [00:24:39.7] speaker_2: Lekkoatleta. Lekkoatle-atleci. [00:24:46.8] TEACHER: Mhm. [00:24:49.6] speaker_2: I nie ma lekkoatletów. [00:24:55.7] TEACHER: Mhm. [00:24:58.2] speaker_2: Właścicielka to właścicielka. Właścicielki. [00:25:05.4] TEACHER: Tak. [00:25:07.7] speaker_2: I nie ma właścicielek. [00:25:12.8] TEACHER: Dobrze. Nie ma właścicielek. Okej. I teraz malutki trik. Jak tylko w naszym mówieniu w języku my dodajemy liczebnik, my będziemy cały czas się obracali albo koło mianownika, albo koło dopełniacza. A więc dwa, trzy, cztery. Dwie, trzy, cztery bułki. Ale pięć, sześć, siedem, osiem bułek. I tak zrobimy z każdym. Chwileczkę. Czemu mnie tu nie notuje nic? Pięć, sześć, siedem, osiem i tak dalej bułek. Dwa, trzy, cztery pająki. Pięć, sześć, siedem, osiem, dziewięć pająków. Dwie, trzy, cztery butelki. Pięć, sześć, siedem, osiem butelek. I tak dalej, i tak dalej w nieskończoność. Jak będziemy te liczby dodawali do dwuznacznych liczb, będzie to samo. Teraz zaczniemy od pytań. Zazwyczaj mam nadzieję, że każdy z was słyszał pytanie ile to kosztuje? Więc znamy słowo ile, prawda? To jest to samo jak dużo. To ile my damy w pytania, jeżeli się pytamy o coś, gdzie nie ma mężczyzn? Pytamy się ile studentek, ile gruszek, ile pieniędzy, ile piesków, ile pająków. I zwracajcie uwagę na to, co mówię. Ile piesków, pająków, dziewczynek. To oznacza, że w każdej konstrukcji pytania, jak tylko występuje ile, kochani, będziemy dawali rzeczownik w dopełniaczu. To będzie dla was naturalne. Tylko musicie, będziecie musieli pamiętać, jak jeszcze dopełniacz się tworzy. Jak tylko chcę jeszcze dodać do tej konstrukcji jakieś, jakąś czynność, to wtedy ta czynność musi być wyrażona w rodzaju nijakim dla liczby pojedynczej. Czas nieważny. Najważniejsze, żeby stała w liczbie pojedynczej. Ile studentek było na uczelni? Ile studentek jest na uczelni, a ile będzie? Czas nie ma znaczenia. Najważniejsze, żeby się zgadzała liczba. Dmytro utworzysz nam proszę pytanie o z tymi wyrażeniami? [00:27:38.3] speaker_2: Ile kobiet, kobiet tańczę? [00:27:47.7] TEACHER: Tańczy. [00:27:48.9] speaker_2: Tańczy. [00:27:49.9] TEACHER: Super. Tylko słowo kobiet musimy troszkę inaczej zaakcentować. [00:27:55.2] speaker_2: Ile kobiet tańczy? [00:27:56.8] TEACHER: Dobrze. Tak. Aleksieju, utworzymy następne pytanie. Chwileczkę, zaraz. [00:28:03.1] speaker_2: Ile? Ile książek leży na stole? [00:28:11.3] TEACHER: Dobrze. Ile książek leży? Tak, Marino. Za chwileczkę utworzymy ostatnie. Zaraz, tylko uciekam. [00:28:28.3] speaker_0: Ile? [00:28:38.1] TEACHER: Ile stołów? [00:28:40.4] speaker_0: Ile stołów? [00:28:44.9] TEACHER: Co robi? [00:28:46.6] speaker_0: Staje. [00:28:49.3] TEACHER: Ja stoję. Ty stoisz. On stoi. Stoi. [00:28:57.1] speaker_0: Stoi w stołówce. [00:28:59.4] TEACHER: Tak. Stoi w stołówce. Mhm. Tutaj były kobiety, książki, stoły. Wiemy, że to są one. Teraz dochodzimy do mężczyzn. Różnica będzie tylko w samym pytajnym słowie, bo nie mówimy ile mężczyzn. Mówimy ilu mężczyzn, ilu chłopców, ilu ludzi i tak dalej. Jak tylko to jest rodzaj męskoosobowy, ile zmieni się na ilu. Ale pozostała część jest taka sama. Ilu chłopców? Ilu Polaków? Ilu Białorusinów? Słyszę to ów. Więc takie malutkie podsumowanie. Znowu dajemy dopełniacz. A jak tylko chcemy dodać czynność, to znowu czasownik musi stać dla rodzaju nijakiego. Ilu studentów było? Ilu studentów paliło papierosy? Ilu studentów biegało na podwórku? Cały czas to samo. Ta sama struktura pytania. Tylko zamiast ile dajemy ilu? Tatiano, utworzysz pierwsze pytanie, proszę. [00:30:16.9] speaker_0: Ilu mężczyzn tańczy? [00:30:20.9] TEACHER: Tak. W słowie mężczyzn troszkę zmieńmy akcent. [00:30:25.3] speaker_0: Ilu mężczyzn tańczy? [00:30:27.5] TEACHER: Dobrze. Tak. Okej. Andrieju, układamy następne pytanie. [00:30:35.1] speaker_2: Ilu profes-profesorów pracuje? [00:30:41.5] TEACHER: Mhm. Ilu profesorów? [00:30:44.5] speaker_2: Profes-profesorów pracuje. [00:30:47.4] TEACHER: Tak. I Aniu układamy ostatnie. [00:30:53.7] speaker_0: Ilu chłopaków? Yy bawi się? [00:31:15.2] TEACHER: Jak my powiemy on? [00:31:17.9] speaker_0: Bawi się? [00:31:18.2] TEACHER: Bawię się to ja. [00:31:21.9] speaker_0: Bawią się. [00:31:23.9] TEACHER: Bawią się to oni. Odmienisz mi czasownik bawić się? [00:31:30.2] speaker_0: Ja bawię się. Ty... [00:31:32.8] TEACHER: Troszeczkę głośniej, bo ty chyba się boisz mówić, a ja ciebie źle słyszę. [00:31:38.9] speaker_0: Ja bawię się. Ty ba-bawisz się. Ty [00:31:48.8] TEACHER: Bawisz się [00:31:50.0] speaker_0: Bawisz się [00:31:51.5] TEACHER: On? [00:31:54.6] speaker_0: Bawię. [00:31:56.1] TEACHER: Bawi. [00:31:57.1] speaker_0: Bawi się. [00:31:58.6] TEACHER: I ta forma jest nam potrzebna. [00:32:00.5] speaker_0: On bawi się. Bawi się. Ilu chłopaków bawi się? [00:32:08.9] TEACHER: Ale ty kochana masz słowo chłopiec, a nie chłopak. [00:32:13.9] speaker_0: A chłopców bawi się. [00:32:19.3] TEACHER: Tak. A co my robimy z się? Na końcu zostawiamy? [00:32:24.6] speaker_0: Ile ilu chłopców się bawi? [00:32:29.6] TEACHER: Tak, teraz dobrze. Mhm. Tak. Za chwilkę jeszcze zrobimy takie na podsumowanie zadanie do ile ilu i polecimy do odpowiedzi. W ćwiczeniu czwartym mamy troszkę pytań. Trzeba je uzupełnić. Aleksieju, zaczynamy od ciebie. Dajemy ile czy ilu? [00:32:55.4] speaker_2: Ile pracowników? [00:32:59.6] TEACHER: Okej, ale przeczytaj mi proszę słowo, które tu widzisz. [00:33:03.4] speaker_2: A pracownic było dzisiaj w pracy. [00:33:06.9] TEACHER: Mhm. Tylko jeszcze proszę dobrze zaakcentować. [00:33:11.9] speaker_2: Prac. Ile pracownik-- ile pracownic było dzisiaj w pracy? [00:33:19.3] TEACHER: Dobrze i w drugim poproszę. [00:33:23.6] speaker_2: Ile książek jest na tym regale? [00:33:27.7] TEACHER: Okej. Tak, Marino uzupełniamy dwa kolejne. [00:33:34.3] speaker_0: A ilu pracowników ma ta firma? [00:33:38.6] TEACHER: Mhm. [00:33:41.5] speaker_0: Ilu profesorów uczy się na uczelni? [00:33:46.4] TEACHER: Uczy się czy uczycie? [00:33:50.4] speaker_0: Uczycie na uczelni. [00:33:52.9] TEACHER: Dobrze. Tak, Tatiano dalej. [00:33:58.5] speaker_0: Ile mandarynek potrzebujesz? Ile dzieci bawi się na placu zabaw? [00:34:05.4] TEACHER: Dobrze. Tak. Aniu następne dwa. [00:34:13.6] speaker_0: Ilu uczniów jest w twojej, w twojej klasie? [00:34:19.1] TEACHER: Dobrze. [00:34:20.5] speaker_0: Ile stołów stoi w sali? [00:34:23.7] TEACHER: Okej. I Dmytro jeszcze dwa poproszę. [00:34:28.1] speaker_2: Ile psów biega w parku? [00:34:30.7] TEACHER: Mhm. [00:34:32.5] speaker_2: Ilu pacjentów czeka na doktora? [00:34:35.5] TEACHER: Dobrze. Okej. Mam nadzieję, że ile ilu nie było już takie trudne. Za chwilkę przejdziemy do odpowiedzi. W tym momencie muszę wam powiedzieć, że najprostsza część zajęć właśnie się skończyła, bo teraz pójdą odpowiedzi. Skoro w liczbie mnogiej, a jak użyjemy liczebnika od dwójki wyżej zawsze mamy do czynienia z liczbą, z liczbą mnogą. To nie, nie jeden i nie jedna. To pamiętajcie, że zawsze, jak tylko rozmawiamy o liczbie mnogiej będzie podział oni one. Zawsze. Tego się nie uniknie. Dlatego zaczniemy sobie od liczebnika dwa, trzy, cztery, a potem dojdziemy do pięć, sześć, siedem. Ty myszta my pomnim, szto w ruskom toczno takajaże schema, prawda? Dwie sobaki, pięć sobak. Tri kośczy, sześć koszek. Kak tolka miniajem czislitelnye, miniajutsia padieży. W polskim było toże samoe. A więc jak my mamy liczebnik dwa czy dwie, trzy albo cztery. Te liczebniki my już znamy. To są typowe liczebniki dla one, dla kobiet, dla kotków, dla liści. W ogóle nie wiem dlaczego jeszcze. Dla książek. Wszystko, co nie ma mężczyzn. Po tym liczebniku na razie to będzie bardzo, bardzo intuicyjne. Dajemy po prostu mianownik liczby mnogiej. Jedna kobieta, dwie kobiety. Po prostu liczba mnoga. Jedna kotka, dwie kotki. Ale uwaga! Jeden piesek, dwa pieski, jeden kanarek, dwa kanarki i trzy kanarki. Skoro używamy słowo pieski, kanarki, dziewczynki, książki to przecież liczba mnoga. Jak tylko wystąpił mianownik i chcemy dodać czynność, to ta czynność też powinna być wyrażona liczbą mnogą, czyli czasownik powinien stać w liczbie mnogiej. Mnie się pytają Natalio, ile studentek było na uczelni? I chcę użyć liczebnika dwa, trzy albo cztery. Mówię dwie studentki. Widzę studentki. To jest dużo, więc czasownik też musi być dla liczby mnogiej. Dwie studentki były na uczelni, trzy studentki były na uczelni i cztery studentki były na uczelni. Trzy kotki biegały. Cztery pieski szczekały. Dwie książki leżały na biurku. Więc jak się teraz zapytam Andreju, o tutaj teraz patrzymy. Ile stołów stoi w kuchni? To co odpowiemy, jeżeli chcemy użyć liczebnika dwa? [00:37:42.8] speaker_0: Dwa stoły stoją w kuchni. [00:37:46.0] TEACHER: Dobrze. Tak. Aleksieju, następne. Ile psów idzie ulicą? [00:37:56.7] speaker_2: Trzy psy idą ulicą. [00:38:03.4] TEACHER: Dobrze. Tak. Dmytro. Ile nauczycielek tłumaczy uczniom reguły? [00:38:11.2] speaker_2: Cztery nauczycielki tłumaczą uczniom reguły. [00:38:17.4] TEACHER: Tak jest. Nauczycielki tłumaczą. Mhm. Czy to działa tylko jak mamy dwa, trzy, cztery? Nie. Ta sama zasada działa wtedy, jak tylko do dwuznacznej liczby, zaczynając od dwudziestki dodajemy dwa, trzy, cztery. Tak, więc będzie dwa stoły stoją. Dwadzieścia dwa stoły stoją. Trzy pieski czy trzy psy idą. Dwadzieścia trzy psy idą. Cztery nauczycielki tłumaczą. Dwadzieścia cztery nauczycielki tłumaczą. To samo. A teraz liczebnik zmienimy i zmienimy na pięć, sześć, siedem, osiem i tak dalej. Oj przepraszam. Będziemy musieli troszkę poskakać. I przejść do tej piątki. Sto sześćdziesiąt dwa strona. Nie dwa, trzy, cztery, tylko pięć, sześć, siedem, osiem, dziewięć i wszystko, co na te liczby się kończy typu piętnaście, szesnaście, siedemnaście, osiemnaście, dziewiętnaście, dwadzieścia pięć, dwadzieścia sześć, dwadzieścia siedem. Kochani, wszystko co się kończy na zero typu dziesięć, typu dwadzieścia i wszystko co się kończy na jeden. Uwaga! Dwadzieścia jeden, trzydzieści jeden. Przy takich liczebnikach już nie zadajemy pytanie kto? co? Nie można powiedzieć pięć dziewczynki i dwadzieścia pięć dziewczynki. Nie. Przypadek trzeba zmienić i zmieniamy go na dopełniacz. Więc mówimy pięć dziewczynek, sześć dziewczynek, siedem dziewczynek. Uwaga! Dziesięć dziewczynek, dwadzieścia dziewczynek i najciekawsze dwadzieścia jeden dziewczynek, trzydzieści jeden dziewczynek. Jedynki nie zmieniamy. Trzydzieści jeden psów. Trzydzieści jeden kobiet. I znowu kochani, jak tylko dopełniacz już musimy widzieć, że dopełniacz łączy się z czasownikiem dla rodzaju nijakiego. Tak, to są te formułki, którymi będziemy dzisiaj, dzisiaj się operować. Jak tylko widzimy dopełniacz, czasownik stoi w liczbie pojedynczej. Jak tylko widzimy mianownik, czasownik stoi w liczbie mnogiej. I to są dwie formuły do zapamiętania. Więcej nie ma. Tak. Patrzymy teraz uważnie na te przykłady. Tatiano, ile stołów stoi w kuchni? [00:41:14.0] speaker_0: Pięć stołów stoi w kuchni. [00:41:17.4] TEACHER: Tak. Stołów stoi w kuchni. Marino. Ile psów idzie ulicą? [00:41:29.7] speaker_0: Dziesięciu psów idzie ulicą. [00:41:36.2] TEACHER: Idzie. [00:41:37.3] speaker_0: Idzie. [00:41:38.2] TEACHER: Tak. Aniu, ile nauczycielek tłumaczy uczniom reguły? [00:41:48.5] speaker_0: Czternaście nauczycielek tłumaczy uczniów reguł. [00:41:56.2] TEACHER: Tłumaczy komu? Nie uczniów, tylko? [00:42:00.7] speaker_0: Uczniom. [00:42:01.7] TEACHER: Uczniom. Tłumaczy. Super. A rodzaj męsko, niemęskoosobowy skończony. Jak mamy do niego jakieś pytania, zadajemy. Za chwilkę zrobimy, spróbujemy sobie takie mieszu mieszu. Podam wam obrazki. Trzeba będzie na podstawie obrazka połączyć ten obrazek z liczebnikiem i powiedzieć ile czego. Jak widzę dwa i książka to wiadomo, że nie powiemy dwie książek, prawda? Tylko dwie książki. No. No to Marino zaczynamy od ciebie. Dla ciebie będą pierwsze dwie karty. [00:42:53.7] speaker_0: A dziewięćdziesiąt dziewięć książek. [00:43:00.1] TEACHER: Super. [00:43:02.6] speaker_0: Trzy zegarki. [00:43:04.7] TEACHER: Brawo! Tak. I jeszcze jedno. [00:43:08.4] speaker_0: Cztery wino. [00:43:11.9] TEACHER: Super. Tak, Tatiana, bierzemy dalej. [00:43:17.9] speaker_0: Dziesięć samochodów. [00:43:20.5] TEACHER: Mhm. [00:43:22.5] speaker_0: Dwa telewizory. [00:43:24.6] TEACHER: Tak. [00:43:26.2] speaker_0: Piętnaście mieszkań. [00:43:29.5] TEACHER: Tak. Troszeczkę dopasujmy akcent. Mieszkań. [00:43:33.4] speaker_0: Piętnaście mieszkań. [00:43:35.0] TEACHER: Pięknie. Aleksieju dalej. [00:43:39.8] speaker_2: Trzydzieści trzy zegar. Zegarka? A nie, nie, nie zegar. Zegar. Zegarki. [00:43:52.7] TEACHER: Mianownik musi być. [00:43:55.2] speaker_2: Mianownik był. [00:43:55.3] TEACHER: Jeden zegarek, dwa zegarki i trzydzieści trzy? [00:43:59.2] speaker_2: Zegarki. [00:44:00.1] TEACHER: Zegarki. [00:44:01.1] speaker_2: Zegarki. Dwadzieście. Dwadzieścia jeden komputery. W komputerze. Komputer. [00:44:13.0] TEACHER: Nie. Dwadzieścia jeden plus dopełniacz w liczbie mnogiej. [00:44:23.1] speaker_2: A. [00:44:23.5] TEACHER: Mówimy dwadzieścia jeden psów. Dwadzieścia jeden kodów. [00:44:28.9] speaker_2: Komputerów. [00:44:30.5] TEACHER: Komputer. [00:44:31.0] speaker_2: Dwadzieścia komputerów. [00:44:33.1] TEACHER: Tak. [00:44:37.4] speaker_2: Dwa komputera. [00:44:40.3] TEACHER: Ja nie chcę rosyjskiego. Ja chcę polski. [00:44:46.7] speaker_2: To dwa komputery. [00:44:52.6] TEACHER: Jeden komputer. Zbórz liczbę mnogą. [00:44:55.7] speaker_2: Dwa komputery. [00:44:57.5] TEACHER: Tak. [00:44:58.4] speaker_2: Komputery. [00:44:59.3] TEACHER: Komputery. Mhm. Tak. Dmytro dalej. [00:45:06.3] speaker_0: Trzydzieści win. [00:45:09.0] TEACHER: Mhm. [00:45:10.8] speaker_0: Pięćdziesiąt siedem telewizorów. [00:45:16.2] TEACHER: Tak. [00:45:17.9] speaker_0: Trzy samochody. [00:45:19.7] TEACHER: Bardzo dobrze. Tak, Andreju dalej. [00:45:26.5] speaker_0: Dwadzieścia pięć pierścionków. [00:45:30.6] TEACHER: Mhm. [00:45:35.3] speaker_0: Dwa mieszkańi. [00:45:37.7] TEACHER: Mm. Rodzeńniak w liczbie mnogiej ma końców- [00:45:40.9] speaker_0: Mieszkania. [00:45:41.9] TEACHER: A. [00:45:43.7] speaker_0: Mieszkania? [00:45:45.0] TEACHER: No. [00:45:45.0] speaker_0: A tak. Dwa mieszkania. [00:45:47.9] TEACHER: Tak. [00:45:50.5] speaker_0: Trzy pierścionki. [00:45:54.1] TEACHER: Trzy pierścionki. Super. Dobrze. Okej. Tak. Za chwilkę dojdziemy do mężczyzn. Skoro jest podział na mężczyzn i nie mężczyzn, oznacza to, że liczebnik będzie odrobinkę inny. Popatrzcie proszę na tych panów. Aniu, przeczytaj proszę, co jest napisane pod pierwszym obrazkiem. [00:46:28.3] speaker_0: Trzej kosmici przylecieli rankiem. [00:46:36.2] TEACHER: Albo? [00:46:38.6] speaker_0: Trzech kosmitów przyleciało rankiem. [00:46:44.2] TEACHER: Mhm. Przeczytajmy jeszcze jedno. O, pod tymi politykami. [00:46:51.2] speaker_0: Cztery politycy. [00:46:53.0] TEACHER: Czterej. [00:46:54.4] speaker_0: Czterej politycy wzięli udział w wyborach. [00:47:01.5] TEACHER: Mhm. [00:47:03.2] speaker_0: I czterech polityków wzięło udział w wyborach. [00:47:12.1] TEACHER: Tak. My znamy tych polityków? [00:47:19.0] speaker_0: No. Na pewno da. [00:47:26.1] TEACHER: Żadnego? [00:47:27.2] speaker_0: Jedne, jednego. No jednego. [00:47:30.2] TEACHER: No którego znamy? [00:47:32.5] speaker_0: No Donalda Tuska. [00:47:34.4] TEACHER: Tak. On to pierwszy, drugi, trzeci, czwarty? [00:47:38.3] speaker_0: Trzeci. Trzeci. [00:47:39.8] TEACHER: Trzeci. Aha, okej. A wiemy, kto teraz jest oten pan? Bardzo ważny pan. Marszałek Sejmu. Tam, gdzie zapadają ustawy, wedle których my z wami funkcjonujemy i się nim podporządkujemy. Tak, to jest ten pan. Dobra, popatrzcie teraz uważnie na to, co było napisane. Powiedzieliśmy przed chwilką, że jak są kobiety, pieski, tam ołówki i telefony, to mówimy po prostu trzy. Trzy kobiety, trzy pierścionki, trzy telewizory. A jak tylko to jest grupa z mężczyznami, słowa liczebnika trzy wypowiedzieć nie wolno. Oczywiście jak powiecie, Polak was zrozumie, ale sam tak nigdy w życiu nie powie. Bo mówimy trzej albo trzech. Cztery dziewczynki, cztery pieski, cztery samochody, ale mężczyźni? Czterej albo czterech. Będziemy mieli dwie opcje. One są jednakowe, poprawne. Używamy tej, której chcemy, albo tej, którą po prostu zapamiętamy. Widzimy też, że zmieniają się przypadki koło tych słów i liczba czasownika też skacze. Tak, podjedziemy sobie troszeczkę wyżej. Przed nami będzie taka straszna tabelka. Jak wygląda liczebnik dwa, trzy, cztery, ale dla mężczyzn. Najpierw zerkniemy sobie na jedną część, a później na drugą. Dwie części, na które my z wami popatrzymy. Dwie opcje. Kochani, one są jednakowe, poprawne. Używać możemy zarówno pierwszej, jak i drugiej. Tylko musimy zawsze pamiętać o poprawnej formułce gramatycznej. Dwie kobiety, dwaj mężczyźni, trzy pieski, trzej chłopcy, cztery Litwinki, czterej Litwini. Trzeba będzie dodawać to -aj, -ej. I uwaga jak tylko użyjemy dla mężczyzn liczebnika dwaj, trzej albo czterej, te liczebniki łączą się z mianownikiem. No bo jak mężczyźni, Litwini, chłopcy, to wiadomo, że do tych słów dodamy czasownik dla liczby mnogiej. Byli, pracowali, chodzili, palili, jedli. Tak więc dwaj studenci byli na uczelni, trzej profesorowie jedli smaczny obiad. Ale pytanie będzie zawsze takie same. Ilu? Teraz przypominamy. Patrzymy uważnie na pierwszą tab-- na pierwsze zestawienie. Marino, pytam się: ilu mechaników pracuje? To co odpowiesz? [00:50:46.9] speaker_0: Dwaj mechaniki, mechanicy pracują. [00:50:53.5] TEACHER: Brawo! Nawet jak dla was to na razie egzotyczna forma, mam nadzieję, że to będzie tylko dzisiaj i pierwszy najbliższy tydzień. Potem nie powinna być taka egzotyczna. Tatiano, następne. Ilu młodzieńców je pizzę? [00:51:19.2] speaker_0: Trzej młodzieńców. [00:51:23.9] TEACHER: Mianownik. [00:51:26.3] speaker_0: Młodzieńcy. [00:51:27.6] TEACHER: Aha. [00:51:30.8] speaker_0: Jedzą pizzę. [00:51:32.8] TEACHER: Dobrze. Jeżeli w głowie się pojawiło, jak to młodzieniec je pizzę, odpowiadam: młodzieniec to nie jest tylko małe dziecko. Młodzieniec to jest taki chłopak w wieku od osiemnastu lat i trochę wyżej. Dwadzieścia, dwadzieścia dwa. To takie ciacho. Mmm, młodzieniec. Taki młody, dorosły chłopak. Tak. Andreju, ilu nauczycieli czeka w sali? [00:52:11.0] speaker_0: Czterej nauczycieli. Nauczycieli czekają. [00:52:17.7] TEACHER: Nauczyciele. [00:52:17.7] speaker_0: Nauczyciele czekają w zali. [00:52:22.3] TEACHER: W sali. Mhm. Ale polski tak bogaty język stwierdził: jednej formy to nie za mało. Więc można powiedzieć dwaj, trzej i czterej albo dwóch, trzech, czterech, dwoich, troich i czwieroch. Tylko że jak użyjemy sobie już tych liczebników, to trochę zmieni się konstrukcja gramatyczna. Sens się nie zmieni, ale gramatyka trochę się zmieni. Dwóch, trzech, czterech. Dwóch mężczyzn, trzech Ukraińców, czterech Belgów. Widzimy, że dalej idzie, kochani, dopełniacz. A jak tylko dopełniacz i chcemy dodać działania, to działania będą dla liczby pojedynczej. Dwóch mężczyzn paliło papierosy, czterech Białorusinów uciekło przez granicę albo trzech polityków przyjechało na konferencję prasową. To lecimy. Układamy odpowiedzi. Dmytro, patrzymy na pierwsze zestawienie. Ilu mechaników pracuje? [00:53:50.0] speaker_0: Dwóch mechaników pracuje. [00:53:57.3] TEACHER: Dobrze. Tak. Aniu, ilu młodzieńców jadło pizzę? [00:54:06.7] speaker_0: Trzech młodzieńców je pizzę. [00:54:11.5] TEACHER: Dobrze. Młodzieńców je pizzę. Tak. Aleksieju, ilu nauczycieli czeka w sali? [00:54:22.7] speaker_2: Trzech, czterech nauczycie-nauczycieli. [00:54:28.5] TEACHER: Tak. [00:54:29.3] speaker_2: Czeka w sali. [00:54:31.5] TEACHER: Dobrze. Okej. Yy, jeszcze raz. Dwaj mechanicy, dwóch mechaników, trzej młodzieńcy, trzech młodzieńców. Dla Polaka to ma ten sam sens, identyczny. My używamy tylko, jak używamy tych liczebników zawsze zwracajcie proszę uwagę na to, jaki dalej przypadek i czynność, w jakim czasowniku, czasie stoi. Tylko może jest coś takiego, że w języku jakaś forma jest częściej używana, któraś rzadziej? Tak jest. Bo ta druga, yy, forma w języku jest używana zdecydowanie częściej. Oto dwaj mechanicy i trzej studenci poza zajęciami w życiu słyszałam ze trzy razy. Ona naprawdę jest bardzo rzadko używana. Dlaczego? Bo jak tylko chcecie, yy, powiedzieć o taki liczebnik dla mężczyzn, taki czy taki, dodawać do dwuznacznych liczb możecie tylko to. Mówi się dwudziestu dwóch, dwudziestu trzech, dwudziestu czterech mężczyzn. Nie wolno do dwuznacznych liczb dodawać dwaj, trzej, czterej. I mi się wydaje, że z tego względu, skoro Polacy mówią dwudziestu dwóch, trzydziestu dwóch, pięćdziesięciu dwóch i inaczej nie powiesz, więc w życiu po prostu to dwóch, trzech i czterech jest częściej używane. [00:56:05.9] speaker_0: A czy można sto dwaj? [00:56:10.9] TEACHER: Stu dwóch. [00:56:12.8] speaker_0: Stu dwóch. Mhm. [00:56:14.3] TEACHER: Tak, bo to dwaj, trzej, czterej już nigdzie się nie dodaje. Ni przy setce, ni przy dwustu, nigdzie. No dobrze, to co my teraz zrobimy? Chwileczkę. E, e, e. Poćwiczymy. Yy, dam wam jedno zadanko. Później wrócimy do podręcznika. Yy, zadanko, które poproszę, żebyście zrobili w małych parach. Okej? Tak. Jedną osobę też poproszę udostępnić ekran. Chwileczkę. Wyskoczył wam link na czacie? Mhm. Dobrze. Jeszcze momencik. Uciekamy. Próbujemy rozwiązać zadanie [01:04:47.3] speaker_2: Ja slučajno wróciłem się <<>> [01:04:54.8] TEACHER: Dobra. Dwóch, dwaj. Będziecie mieli troszkę jeszcze czasu to poćwiczyć, bo za chwilkę nie polecimy tam aż jakoś daleko, daleko. Tylko weźmy sobie trochę pomieszajmy, gdzie mówimy dwie, gdzie mówimy dwa, gdzie mówimy dwóch, a gdzie mówimy dwaj. Zrobimy jeszcze sobie parę zadań z podręcznika tak powolutku, żeby każdy też się oswajał z tymi formami. A potem przejdziemy jeszcze do pięciu, sześciu, siedmiu i ośmiu. W ćwiczeniu szóstym, Dmytro, przeczytaj proszę, co tu powinniśmy zrobić. [01:05:38.2] speaker_2: Wpisz w luki liczebnik w odpowiedniej formie. [01:05:42.8] TEACHER: Mhm. Okej. Czyli tak patrzymy na rzeczownik, który jest podany i jeżeli to są one, no to wtedy klasyczne liczebniki, do których już się przyzwyczailiśmy. Dwa, trzy, cztery. Jak tylko to mężczyźni, no to patrzymy wtedy na liczbę. Jak tylko mężczyźni to wiadomo dwaj, trzej, czterej, a jak tylko mężczyzn, dwóch, trzech, czterech. No to Dmytro zaczynamy. [01:06:13.8] speaker_2: Na korytarzu stoją cztery krzesła. [01:06:17.7] TEACHER: Mhm. Tak. [01:06:20.4] speaker_2: Weszli do restauracji. Yy. Dwa? Dwaj? [01:06:35.9] TEACHER: Mhm. [01:06:37.1] speaker_2: Dwaj mężczy-mężczyźni weszli do restauracji. [01:06:42.2] TEACHER: Dobrze. Tak. Andreju, czytamy dwa następne przykłady. [01:06:48.4] speaker_0: Żona na Dzień Kobiet dostała od męża dwie piękne róże. [01:06:55.9] TEACHER: Mhm. [01:07:03.8] speaker_0: Dwóch chłopców bawiło się w parku. [01:07:07.6] TEACHER: To nie dwóch. Masz inny liczebnik. [01:07:10.9] speaker_0: <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> A, trzech. [01:07:19.1] TEACHER: Tak. Chłopców bawiło się. [01:07:23.0] speaker_0: Bawiło się w parku. [01:07:25.5] TEACHER: Mhm. Tak. Aniu, czytamy następne dwa. [01:07:31.3] speaker_0: Marysia przygarnęła ze schroniska dwa koty. [01:07:40.1] TEACHER: Mhm. Tak, dobrze. [01:07:43.4] speaker_0: Na to stanowisko są czterej kandydasi. [01:07:53.1] TEACHER: Kandydaci. [01:07:55.1] speaker_0: Kandydaci. [01:07:56.7] TEACHER: Tak. Marino, czytamy następne dwa. [01:08:02.5] speaker_0: W szafie wisiały trzy nowe sukienki. [01:08:10.5] TEACHER: Mhm. [01:08:14.7] speaker_0: A mój samochód naprawiało dwaj mechaników? [01:08:25.7] TEACHER: Teraz tak. Jeżeli dwaj to mechanicy, bo dwaj używa się z mianownikiem. Mechaników to dopełniacz. [01:08:38.4] speaker_0: Dwóch. [01:08:39.3] TEACHER: Dwóch. Mhm. Tak. Tatiano, następne dwa. [01:08:47.6] speaker_0: W domu jest dwaj moich braci. [01:08:54.3] TEACHER: Moich braci. Moich, nie moi. To dopełniacz. [01:08:58.7] speaker_0: A, bo przecież to jest dwóch moich braci, a trzech- [01:09:04.0] TEACHER: Jest w znaczeniu znajduje się. [01:09:06.2] speaker_0: Mhm. A trzech kolejni są w pracy. [01:09:12.1] TEACHER: Są kolejni. To mianownik. [01:09:16.3] speaker_0: A trzej kolejni są w pracy. [01:09:19.3] TEACHER: Mhm. I dziesiąte? [01:09:30.1] speaker_0: Ja te- [01:09:31.5] TEACHER: Mhm. [01:09:34.5] speaker_0: Trzej, oj, czterej Polacy zasłynęli na cały świat. [01:09:40.7] TEACHER: Dobrze. Okej. Tak. Z dwójeczkami, trójeczkami i czwórkami na chwilkę się żegnamy. Yy, za chwilkę popatrzymy sobie, jak wygląda rodzaj męskoosobowy, gdy dodajemy do niego piątki, szóstki i siódemki. Już porozmawialiśmy sobie o tym, że jak tylko liczebnik jest od piątki i wzwyż dla tego rodzaju, gdzie są dziewczynki albo po prostu gdzie nie ma mężczyzn, to tam nie ma takich jakichś bardzo dużych zmian. Pięć dziewczynek, sześć piesków, dziesięć piłek, dwadzieścia jeden kotów. Co z chłopakami? Przecież pamiętamy, że chłopcom zadajemy pytanie ilu, a nie ile. Każda liczba od piątki i wzwyż na końcu musi zawierać tę końcówkę łu. Aleksieju, pięć dziewczynek, a chłopców? Przeczytaj, proszę. [01:10:48.3] speaker_2: Pięć. Pięciu? [01:10:51.2] TEACHER: Pięciu. [01:10:52.0] speaker_2: Pięciu. Pięciu. [01:10:54.8] TEACHER: Sześć dziewczynek, a chłopców? [01:10:57.6] speaker_2: Sześciu. Sześciu. [01:10:58.7] TEACHER: Siedem chłopców. [01:11:01.3] speaker_2: Siedmiu. [01:11:03.2] TEACHER: Siedmiu. A osiem byłoby jak? [01:11:07.1] speaker_2: Osiedmiu. [01:11:08.8] TEACHER: Osiem. [01:11:10.3] speaker_2: Osiem. Nie zmienia się. [01:11:13.2] TEACHER: A dlaczego nie zmienia się? [01:11:15.4] speaker_2: No osiem. Osiemiu. [01:11:17.6] TEACHER: Ośmiu. [01:11:18.8] speaker_2: Ośmiu. [01:11:19.8] TEACHER: Ośmiu. Dziewięć? [01:11:23.2] speaker_2: Dziewięciu. [01:11:25.2] TEACHER: Akcent na miejsce. [01:11:27.5] speaker_2: Dziewięciu. [01:11:28.6] TEACHER: Dziewięciu. A dziesięć? [01:11:32.0] speaker_2: Dziesięciu. [01:11:33.4] TEACHER: Dziesięciu. Mhm. Czyli kochani od piątki, yy, od piątki do dziesiątki na końcu dajemy -ciu, -ciu jak do pieska. Dalej od jedenastki do czterdziestki na końcu powinno być twarde stu. Andrieju, przeczytasz proszę te liczebniki, które tu są? [01:11:56.4] speaker_0: Yy, dwunastu, osiemnastu, dwudziestu jeden. [01:12:02.4] TEACHER: Mhm. Czyli jedyneczka tutaj też się znajduje. Dwunastu, trzynastu, czternastu, piętnastu, szesnastu, siedemnastu, osiemnastu, dziewiętnastu, dwudziestu czy trzydziestu, czterdziestu. Cały czas. I jest znowu dwudziestu jeden chłopców, dwudziestu jeden studentów. I jak już mamy tę piątkę, to wiemy, że te liczebniki, które przeczytaliśmy przed chwilką, one się połączą z dopełniaczem. No bo pięciu chłopców. Ja słyszę ten dopełniacz ów. Albo sześciu studentów. Też słyszę ten dopełniacz. Łączymy z dopełniaczem. Chcemy dodać czynność, czynność w rodzaju nijakim wlatuje. Czasownik znowu dla rodzaju nijakiego Więc dwunastu studentów było, dwudziestu nauczycieli paliło papierosy, pięćdziesięciu chłopaków biegało na podwórku. Tak, patrzcie proszę teraz na te zestawienia, o tu. Spróbujemy odpowiedzieć na pytania. Marino, ilu mechaników pracuje? [01:13:15.3] speaker_0: Yy, trzynaściu. Jedynciu. [01:13:20.2] TEACHER: Zobacz, dwunastu i? [01:13:23.0] speaker_0: Trzynastu. Yy, trzynastu mechaników. [01:13:33.4] TEACHER: Tak. [01:13:35.9] speaker_0: Pracuje. [01:13:37.0] TEACHER: Pracuje, tak. Od jedenastu do czterdziestu dajemy na końcu "stu". Powinno być twarde. Tak, Dmytro, patrzymy na kolejne zestawienie. Ilu młodzieńców je pizzę? [01:13:51.1] speaker_0: Yy, sześciu młodzieńców, młodzieńców, yy, je pizzę. [01:13:58.4] TEACHER: Super. Aniu, ilu nauczycieli czeka w sali? [01:14:05.0] speaker_0: Yy, jedenaściu nauczycieli czekaja w sali. [01:14:13.6] TEACHER: No prawie dobrze. Jedenastkę musisz jeszcze dopracować. Musi być twardo na końcu. [01:14:19.0] speaker_0: A, jedenastu nauczycieli czekaja w sali. [01:14:24.7] TEACHER: Ja czekam, ty czekasz, ono czeka. Nie czekaje. [01:14:32.8] speaker_0: Jed- jedenastu nauczycieli czeka w sali. [01:14:37.9] TEACHER: Tak, czeka w sali. Dobrze. Jeżeli będzie taka potrzeba przeczytać liczebnik dla mężczyzn typu wiecie, taki trudniejszy, większy. Na razie to nie jest konieczne, bo tylko poznajemy te liczebniki, ale jeśli znajdzie się coś takiego, odmieniamy wszystkie liczebniki. Nie dwie ostatnie. Wszystkie, czyli stu pięćdziesięciu dziewięciu, trzystu dwudziestu trzech. Załóżmy. Jeśli trzeba. Odmieniają się wszystkie do tysiąca. Yy, dziewięciuset dziewięćdziesięciu dziewięciu. Ale tysiąc? Słowo tysiąc jest rodzaju niemęskoosobowego i to jest liczba w ogóle pojedyncza, więc po prostu jeden tysiąc, dwa tysiące, trzy tysiące, cztery tysiące. Ale do tysiaka odmieniamy każdą liczbę. Może mamy jakieś pytania? Okej. [01:15:50.5] speaker_0: A jak odmieniam sto, dwie-dwieście, stu, dwie- [01:15:56.8] TEACHER: Dwustu. [01:15:57.6] speaker_0: Dwustu. [01:15:59.0] TEACHER: Trzystu, czterystu. [01:16:05.3] speaker_0: Mhm. [01:16:09.1] TEACHER: Tak. Stu. Wiadomo dla mężczyzn. Dla kobiet będzie sto pięćdziesiąt dziewięć, prawda? Dla mężczyzn zmieniamy. Dwustu. Trzystu. Tam jeszcze jest trochę miejsca? Jest, mhm. Yy, czterystu. Ale od piątki i wzwyż zmiana następuje w środku. Pięciuset. Pięciu-set. W środku zmieniamy, tak? Tutaj będzie sześciu-set. I tak dalej. Od piątki, yy, wzwyż zmieniamy w środku pięciuset, sześciuset, siedmiuset, ośmiuset, dziewięciuset. Mhm. Dobrze. Zrobimy sobie kochani zadanie może na podsumowanie, troszeczkę trudniejsze. Mamy, yy, dziesięć przykładów. My się podzielmy, żeby każdy zrobił po pięć. Też się podzielimy czasem, żeby pomyśleć, co tu dać, mhm? Mm, chociaż wiecie co? Turystów, pacjentów, zawodników, osób. Yy, w zadaniu siódmym zmienimy słowo dzieci na dziewczynki. Bo słowo dzieci, yy, wnuci wymagają innych liczebników. My o tym porozmawiamy sobie we wtorek. Tak. Czyli Aleksieju, Aniu i Andrieju was kochani poproszę zrobić pierwszą piątkę przykładów. Dmytro, Marino i Tatiano was poproszę zrobić od szóstki do dziesiątki. Mamy na to cztery minutki, może pięć i za te cztery minutki przeczytamy, zobaczymy co wyszło. Za minutkę zaczniemy. Andreju, mogę cię prosić o przeczytanie pierwszego zdania? Andreju, czy ty mnie słyszysz? [01:22:48.7] speaker_0: Mhm. [01:22:49.9] TEACHER: Czytamy. [01:22:51.8] ([westchnięcie]) [01:22:57.8] speaker_0: Na wyciecz-, na wy- [01:22:59.2] TEACHER: Na wycieczkę. [01:22:59.6] speaker_0: Na wycieczkę wybra się pięciu uczniów. [01:23:04.7] TEACHER: Mm, a ty odmieniasz w czasie teraźniejszym czy przeszłym? [01:23:11.9] speaker_0: W teraźniejszym. [01:23:14.1] TEACHER: A to wy-wybrać się? Bo to nie wybierać. Co zrobić? Wybierze się. [01:23:26.2] speaker_0: Wybierze się? [01:23:27.8] TEACHER: Tak. [01:23:28.3] speaker_0: Okej. [01:23:28.3] TEACHER: Bo jest w środku czasownik brać. [01:23:32.4] speaker_0: A! Nie, nie <<>> Okej. Na wy-wy-wycieczkę wy-wy-wybierze się, aa, pięciu uczniów. [01:23:46.2] TEACHER: Tak, ale ten czasownik można dać w czasie przeszłym. To w czasie przeszłym co zrobiło? [01:23:56.8] speaker_0: Wybrali się. [01:23:58.7] TEACHER: Ale w liczbie pojedynczej musisz zrobić. Rodzeni jakiego? Albo brał. [01:24:07.8] speaker_0: Wybrał się. Wybra-wybrało się. [01:24:10.2] TEACHER: Mhm. Tak. Aniu, przeczytaj proszę drugie. [01:24:17.8] speaker_0: W bibliotece czytał książki dziewięcio- [01:24:23.5] TEACHER: Przeczytasz jeszcze raz czasownik? [01:24:27.7] speaker_0: Czytał. A! Czytało. [01:24:34.2] TEACHER: Co na końcu? Siedzę i tak rozkminiam, co ty dajesz na końcu, bo nie rozumiem. [01:24:40.4] speaker_0: Czytało książki. [01:24:42.1] TEACHER: Czytało? [01:24:44.4] speaker_0: Tak. [01:24:45.5] TEACHER: Okej, to proszę to o wypowiadać, bo najpierw usłyszałam czytał, potem czytała. [01:24:53.0] speaker_0: No pierwsze było [01:24:53.7] ([śmiech]) [01:24:53.7] speaker_0: nie, pierwsze było czytał, potem rozumiem, co czytało książki. Yy Yy, dziesięciu studentów [01:25:06.2] TEACHER: Ale ty masz dziewięciu. [01:25:08.5] speaker_0: Dziewięciu. [01:25:12.4] TEACHER: Tak. Dziewięciu. [01:25:14.0] speaker_0: Dziewięciu. [01:25:14.0] TEACHER: Tak. Dziewięciu kogo? [01:25:18.7] speaker_0: Studentów. [01:25:20.6] TEACHER: Dobrze. Tak. Aleksieju czytamy trzecie. [01:25:26.4] speaker_2: W pokoju spało siedmioro dzieci. Siedmioro, siedmioro. [01:25:37.7] TEACHER: Prosiłam sobie dzieci zamienić na dziewczynek. [01:25:41.0] speaker_2: Aaa. Sie- [01:25:57.9] speaker_0: Siedem dziewczynek. [01:26:00.0] TEACHER: Siedem. [01:26:01.1] speaker_2: Siedem. Siedem dziewczynek. [01:26:02.4] TEACHER: Tak. Siedem dziewczynek. Okej. Przeczytaj jeszcze czwarte, proszę. [01:26:09.4] speaker_2: W zawodach sportowych wzięło, wzięło, wzięło. [01:26:18.8] TEACHER: Wzięło. [01:26:20.5] speaker_2: Wzięło udział jedenastu zawodników. [01:26:27.7] TEACHER: Okej. Tak. Andrieju, przeczytaj proszę piąte. [01:26:35.2] speaker_0: Na spotkaniu rozmawiało sześć kobiet. [01:26:40.1] TEACHER: Dobrze. Mhm. Tak. Super. Dmytro czytamy szóste. [01:26:48.5] speaker_0: Do restauracji przyszło ośmiu klientów. [01:26:56.5] TEACHER: Ilu? [01:26:59.1] speaker_0: Ośmiu. [01:27:00.3] TEACHER: O, tak. [01:27:04.0] speaker_0: A czy mogę powiedzieć przyszli? [01:27:07.5] TEACHER: Nie możesz. [01:27:09.3] speaker_0: Tylko przyszło? [01:27:10.6] TEACHER: Tak. [01:27:12.3] speaker_0: A w nie w przeszłym? Nie można? [01:27:17.9] TEACHER: To wtedy przyjdzie. [01:27:21.4] speaker_0: Przyjdzie. Mhm. [01:27:22.6] TEACHER: Tak, tak, tak. Bo czasownik jest dokonany, więc dla tego czasownika my utworzymy albo czas przeszły, albo przyszły. Teraźniejszego nie można. [01:27:33.9] speaker_0: Mhm. [01:27:34.6] TEACHER: Mhm. Tak. Tatiano, przeczytaj proszę siódme. [01:27:39.8] speaker_0: Na lekcje języka polskiego ćwiczyło gramatykę piętna-- tak, piętnaście osób, bo osoba to było żeńskie. [01:27:51.4] TEACHER: Tak, tak, tak. Próbujmy jeszcze w tym samym liczebniku "ę" nie zaciągać. Piętnaście. [01:27:57.9] speaker_0: Piętnaście. [01:27:59.0] TEACHER: Mhm. Tak. Marino czytamy następne. [01:28:06.9] speaker_0: Do muzeum, do muzeum przyszło dwunastu turystów. [01:28:12.9] TEACHER: Ślicznie. Przeczytaj mi proszę jeszcze dziewiąte. [01:28:19.2] speaker_0: A w kolejce do lekarza czekało dwadzieściu pacjentów. Dwudziestu pacjentów. [01:28:27.4] TEACHER: Super. Tylko tam dodatkowo jeszcze trzeba powiedzieć dwu. [01:28:32.3] speaker_0: A, dwudziestu. [01:28:33.8] TEACHER: Tak. Mhm. Dmytro przeczyta jeszcze dziesiąte. [01:28:40.2] speaker_0: Na koncercie występuje dziesięciu muzyków. [01:28:47.0] TEACHER: Dobrze. Super. Bardzo dużą część dzisiaj sobie przerobiliśmy. Bardzo dużo. Na wtorek, bo tam ta lekcja też jest zarezerwowana dla liczebnika, żeby sobie odrobinkę powtórzyć. Ale dodamy jeszcze liczebnik zbiorowy dwoje, troje, czworo, pięcioro, sześcioro, siedmioro, ośmioro i tak dalej. Zobaczymy, kiedy my je używamy i dodamy jeszcze liczebnika nieokreślonego typu mało, dużo, trochę, wiele, niewiele. Zobaczcie. Zostało nam tylko dwie kategorie liczebników. Bardzo dużo dzisiaj sobie przerobiliśmy. Do domku będzie zadanie osiemnaste. Jak usiądziemy za to zadanie, to bardzo proszę porozkładajcie sobie to trochę w czasie. Tam chyba będziecie mieli tak na trzy dni rozłożone to zadanie, więc faktycznie próbujcie nie zrobić wszystkiego w jeden dzień czy wieczór, a sobie to porozkładać. Jak dzisiaj mamy pytania, to bardzo proszę je zadawajcie. [01:29:57.1] speaker_0: Nie mam. Ja chciałabym powiedzieć, że następny raz będę nieobecna. Przepraszam. [01:30:02.7] TEACHER: Okej. Dobrze, dobrze. Rozumiem. Dobra, to na dzisiaj sobie kończymy. Serdecznie za dzisiaj dziękuję. Jak było bardzo dużo nerwów, no sorry. No co zrobisz? To kiedyś dotrze. Tak. Życzę wam udanego tygodnia. No i widzimy się we wtorek. Do zobaczenia. [01:30:26.4] speaker_0: Cześć. Dziękuję. [01:30:27.8] TEACHER: Do zobaczenia. [01:30:28.1] speaker_0: Miłego dnia. [01:30:29.8] TEACHER: Dziękuję. Pa pa. [01:30:31.7] speaker_0: Pa.