[00:00:28.4] TEACHER: Dzień dobry. [00:00:29.6] ANDREI: Dzień dobry. [00:00:30.7] TEACHER: Cześć Andrieju. Mam nadzieję, że zauważyłeś, że troszeczkę polepszyła się pogodę w kierunku pogarszania się pogody, co nie? [00:00:41.0] ANDREI: Tak, nie tak gorąco. [00:00:43.7] TEACHER: To prawda. Nie tak gorąco. Dzień dobry Marino. [00:00:48.0] MARINA: Dzień dobry. [00:00:49.2] TEACHER: Dobry. Drodzy moi. Spada powoli temperatura, ale w niedzielę był taki szczyt. Andrieju, czym się zajmowałeś jak było czterdzieści stopni w niedzielę? Gdzie spędziłeś ten dzień? Co robiłeś? [00:01:08.7] ANDREI: Chodziliśmy w Santaga to aquapark obok Warszawy. Pływaliśmy w basenie i chodziliśmy na sesję sauny aromatycznej. Tak. Sauny w czterdzieści stopni. I to było tak gorąco, że miałem wrażenie, że skóra paruje. [00:01:39.3] TEACHER: A, miałeś wrażenie. [00:01:41.0] ANDREI: Miałem wrażenie, że skóra paruje. Ale było bardzo dobra, dobra. [00:01:48.7] TEACHER: Było bardzo dobrze. [00:01:50.1] ANDREI: Tak. [00:01:50.8] TEACHER: I po tej saunie szliście sobie do jakiejś zimnej wody? [00:01:55.5] ANDREI: Szliśmy do zimnej komórki. Komórce. [00:02:01.4] TEACHER: Komórki, tak. [00:02:02.7] ANDREI: Komórki. [00:02:03.4] TEACHER: Czyli był taki pokoik, gdzie było bardzo, bardzo zimno, tak? [00:02:06.6] ANDREI: Tak, tak. I mnogo lodu. [00:02:15.2] TEACHER: Było dużo lodu. [00:02:17.0] ANDREI: Tak. [00:02:18.6] TEACHER: Super. Dobrze. I tam spędziłeś cały dzień czy pół dnia? [00:02:23.3] ANDREI: Nie. To było sauna, komórka lodowa, sauna, komórka lodowa. [00:02:29.2] TEACHER: Okej. Dobrze. Ślicznie. Tak, Marino. A jak tam na wakacjach było z temperaturą w niedzielę? [00:02:39.5] MARINA: Było czterdzieści stopni. Tak, bardzo gorąco. [00:02:47.3] TEACHER: Co wtedy wyrabialiście? Wychodziliście gdzieś czy zostaliście? [00:02:50.9] MARINA: Tak. Wczoraj wynajęliśmy samochód i zdecydowaliśmy odwiedzać piękne plaże w Półwyspie. Półwyspu. [00:03:06.7] TEACHER: Tak, tak. [00:03:08.7] MARINA: Tak. I, ale, ale droga była bardzo ciężka. To był serpentyn i wszystkim było bardzo źle. To my spasaliśmy w morze. Tak. Woda taka chłodna. Jeśli porównywać z powietrzem. [00:03:42.4] TEACHER: Jeśli porównywać z powietrzem. [00:03:44.2] MARINA: Tak. Jeśli porównywać. [00:03:45.2] TEACHER: Porównywać, tak. [00:03:46.6] MARINA: Porównywać z powietrzem. I tak, woda to było nasze spasienie. [00:03:54.2] TEACHER: Tylko to słowo spasienie zamienimy na słowo ratunek. [00:03:57.4] MARINA: Ratunek. [00:03:58.2] TEACHER: Tak. Zobacz jakie słowo ratunek. To możemy utworzyć od niego czasownik ratować się. Ratować się w morzu. [00:04:07.9] MARINA: Ratowaliśmy się w morzu. [00:04:10.6] TEACHER: Tak jest. Pięknie. Tak wszystkim jeszcze raz dzień dobry. [00:04:16.4] MARINA: Dzień dobry. [00:04:17.6] TEACHER: Dzień dobry. Dzień dobry. Tatiano, ty jak spędziłaś najgorętszą niedzielę? Jak tobie pokazywało czterdzieści stopni? Zostałaś w domu czy gdzieś wyszłaś? Tylko mikrofon jeszcze proszę włączyć. Na Zoomie. To na Zoomie trzeba. [00:04:47.1] TATIANA: Przepraszam, nie mogłam znaleźć przeglądarkę, tak? [00:04:55.6] TEACHER: Nie mogłam znaleźć tego czego? Przeglądarki. [00:04:58.4] TATIANA: Przeglądarki. My zbieramy się jechać na Białoruś jutro i dlatego mój weekend on był taki w różnych, w różnych sprawach i zabotach. [00:05:16.2] TEACHER: Troskach. [00:05:17.2] TATIANA: Kłopotach, nie? [00:05:19.9] TEACHER: Nie. Kłopoty to raczej problemy. Zabota to troska. [00:05:24.8] TATIANA: A, w troskach. I w sobotę mąż jeździł na kajaki, a ja byłam sama z dziećmi i chodziłyśmy do fryzjera razem, a w niedzielę oni jeździli nad jezioro, nad jakieś jezioro. Ja nie wiem, gdzie to było, a ja chodziłam w sklep i to było najgorsze. Moja najgorsza decyzja, bo było zbyt gorąco i ja chciałam kupować coś, jakieś słodycze, jakieś prezenty ze sobą w Białoruś. I tylko potem ja zrozumiałam, że jak Ja będę ich nieść do domu, bo to zbyt gorąco. I ta czekolada i wszystkie te słodycze pataiet. [00:06:22.7] TEACHER: Roztopią się. [00:06:23.7] TATIANA: Roztopią się. [00:06:25.7] TEACHER: I co? Roztopiły się? [00:06:27.4] TATIANA: A ja kupiłam taką torbę dla mrożonki. [00:06:33.8] TEACHER: Tak, tak, tak. [00:06:35.2] TATIANA: I kupiłam. I kupiłam również ryby. Ryby mrożone, żeby wszystko było w porządku. [00:06:45.2] TEACHER: Okej. Doniosłaś, tak? [00:06:46.9] TATIANA: Tak. [00:06:49.9] TEACHER: I co ty z tą rybą teraz zrobisz? Dużo jej kupiłaś? [00:06:53.8] TATIANA: Nie. Ja kupiłam to, co lubię, bo chodziłam do Kauflanda i w Kauflandzie to można kupować taką rybę czerwoną w cieście. Ciasto. W cieście. I kupowaliśmy je na sylwester. I bardzo ta ryba mi podobała. To czasami kupuję. [00:07:21.4] TEACHER: Okej, okej, dobrze. Czyli za jakiś czas ta ryba już zostanie zjedzona, tak? Nie wyrzucasz. Super. Bardzo dobrze. [00:07:30.9] TATIANA: Dziękuję. [00:07:33.0] TEACHER: Okej. Halino, a ty jak spędziłaś niedzielę? Jak się pokazywało czterdzieści stopni na termometrze? [00:07:42.1] HALINA: Niedzielę spędził. Spędził. [00:07:47.7] TEACHER: Jeżeli ja, to spędziłam. [00:07:48.4] HALINA: Poproszę o pomoc. Spędziłam. Od rana ja była w pracy, a później gdzieś o godzinie dwunastej po mnie przyjechała moja koleżanka i my razem z nią pojechali do centrum handlowy. [00:08:08.5] TEACHER: Do centrum jakiego? Handlowego. [00:08:11.0] HALINA: Do centrum handlowego. Handlowego. I my spędzili czas tam, bo tam było tak bardzo chłodno. No jak? Nie bardzo chłodno, no po <<>> [00:08:29.5] TEACHER: Tam działała klimatyzacja, tak? [00:08:31.8] HALINA: Tak, tak, działa klimatyzacja i my byli długi czas tam coś kupowali z od- [00:08:41.6] TEACHER: Z odzieży. [00:08:42.6] HALINA: Odzieży, tak. I później wieczorem pojechali nad jeziorem i pływali na zapach. [00:08:56.8] TEACHER: Okej, dobrze, ale zobacz jak mówisz. Kupowali, byli, jechali, pływali. To oni. Jacyś ludzie, ale nie ty. Nie ty z koleżanką. [00:09:10.9] HALINA: Pływaliśmy? [00:09:12.6] TEACHER: No tylko tak. Ty. Koleżanka. Dwie dziewczynki. Pływałyśmy. [00:09:17.4] HALINA: Pływa, pływałyśmy. [00:09:20.9] TEACHER: Byłyśmy w centrum handlowym. [00:09:23.4] HALINA: Byłyśmy w centrum handlowym. [00:09:25.6] TEACHER: A kupować? [00:09:29.1] HALINA: Kupowaliśmy. [00:09:30.5] TEACHER: Kupowałyśmy. [00:09:33.1] HALINA: Kupowałyśmy. [00:09:34.5] TEACHER: Tak. I pojechać nad jezioro. My co zrobiłyśmy? [00:09:40.2] HALINA: Pojechaliśmy nad jeziorem. [00:09:42.4] TEACHER: Nad jezioro. Bardzo dobrze. Super. Dobrze. Dmytro, a ty czym się w niedzielę zajmowałeś? Ty już matkę z domu wyprowadziłeś? [00:09:51.6] DMYTRO: Dzień dobry. Nie, jeszcze nie wyprowadziłem, bo- [00:09:56.2] TEACHER: To ona teraz siedzi, słucha? [00:09:59.2] DMYTRO: W innym pokoju. [00:10:01.0] TEACHER: Aha. Ale nie pod drzwiami. Nie podsłuchuje. [00:10:03.6] DMYTRO: Nie, nie pod drzwiami. To w sobotę świętowaliśmy urodziny mojej matki i jeździliśmy w wodny park. Tam były różne. Chodziliśmy w różni różne sauny, baseny. Pijeliśmy koktajli. To było bardzo dobrze. W niedzielę myśleli, że nie. Nie wiem. Nie znali. Nie. [00:10:41.5] TEACHER: Nie wiedzieliśmy. [00:10:42.5] DMYTRO: Nie wiedzieliśmy, że to była targowa niedziela. [00:10:48.8] TEACHER: Handlowa. [00:10:49.5] DMYTRO: Handlowa niedziela. To siedzieliśmy w domu. Grały. Graliśmy w gry planszowe i jeden raz wyszli na- [00:11:06.0] TEACHER: Na dwór. [00:11:06.6] DMYTRO: Na dwór, żeby pójść do kawiarni i zjeść desery. Ale to była bardzo zla decyzja, bo była duże ośnieżarka. [00:11:34.4] TEACHER: Było bardzo gorąco. [00:11:36.1] DMYTRO: Było bardzo gorąco. [00:11:38.5] TEACHER: Okej. [00:11:39.8] DMYTRO: To wszystko. [00:11:41.7] TEACHER: Dobrze. Super. Tak. Tatiana żałuje, że wyszła coś kupić. Dmytro żałuje, że coś poszedł kupić. Jakie rozkminy. Tak, okej. Dobrze. Dziękuję serdecznie. Haniu, dzień dobry. [00:11:57.1] TATIANA: Dzień dobry. [00:11:58.6] TEACHER: Dzień dobry. Haniu, jak Tobie minęła niedziela? Ile w ogóle we Wrocławiu pokazywało stopni na termometrze? [00:12:06.9] TATIANA: A w sobotu na termometrze samochodu było czterdzieści dwa. [00:12:14.3] TEACHER: W cieniu czy na słońcu? [00:12:16.4] PAULINA: Na słońcu. [00:12:17.5] TEACHER: Mhm. [00:12:18.9] PAULINA: A tak w niedzielę trzydzieści sześć. Jak minął weekend? A w sobotę z dziećmi chodziliśmy do aquaparku, ale nie, nie udało się. O dziesiątej piętnaście coś takiego zaczął się pożar i wszystkich ewakuowali. [00:12:47.8] TEACHER: Pożar w aquaparku? [00:12:49.6] PAULINA: Tak. [00:12:50.3] TEACHER: Tam przecież tak dużo wody jest. Można było od razu zgasić, czy nie? [00:12:55.8] PAULINA: My wrócili do domu po dro-- po drodze. [00:13:00.3] TEACHER: Po drodze. [00:13:01.3] PAULINA: Po drodze zajechaliśmy do McDonaldu, kupiliśmy coś pysznego i lody do domu. [00:13:12.2] TEACHER: Aha. [00:13:13.0] PAULINA: W niedzielę było bardzo gorąco i faktycznie cały dzień byliśmy na tarasie. [00:13:22.8] TEACHER: Aha. Super. To wy w tym McDonaldzie zajadaliście stres, tak? [00:13:28.3] PAULINA: Tak. [00:13:29.2] TEACHER: Aha. [00:13:29.6] ([laughs]) [00:13:31.8] PAULINA: Tak, bo my byliśmy tam piętnaście, może być dwadzieścia minut. Bardzo krótko. Ten aquapark od naszego mieszkania to czternaście kilometrów. My długo zbierali rzeczy, dwa razy wrócili, bo coś zgubili, zapomnieli i faktycznie nie, tak i nie udało się pobyć w tym aquaparku. [00:13:58.6] TEACHER: O cholera, a tam dużo czego się spaliło? Da się pojechać następnym razem? [00:14:03.6] PAULINA: Nie było bardzo dużo dymu, a dalej wyszliśmy do samochodu, bo pisali w wiadomościach Instagramie to ewakuacja było osiemset piętnaście osób. Bardzo dużo ludzi i my nie czekaliśmy. [00:14:26.1] TEACHER: Nie czekaliśmy. [00:14:27.5] PAULINA: Tak, nie czekaliśmy decyzji, bo faktycznie za pięć godzin tak na stronie internetowej aquaparku pisali, że mogli wrócić. No my byli już w domu. [00:14:42.1] TEACHER: Mhm. Byliśmy. [00:14:43.6] PAULINA: Byliśmy już w domu. [00:14:45.6] TEACHER: Okej, dobrze. Zobaczcie, to jednak wy gdzieś wychodziliście. Ja to na przykład byłam uwięziona w domu, bo było tak gorąco. Stwierdziłam ja nie umiem funkcjonować przy takiej temperaturze, więc włączyłam sobie klimatyzację i tak to poleżę na podłodze, to poleżę na kanapie, to napiję się kawy, to znowu na podłodze poleżę. Albo w kuchni. Wiecie, na podłodze są płytki. To tak trochę jak człowiek witruwiański. Leżałam na tych płytkach w kuchni. Płytki są zajebiste. Nigdy nie myślałam, że będę leżała na płytkach, ale naprawdę są bardzo dobre. Takie ciągle zimne. Nie trzeba niczym schładzać. Super było, ale każdy już zwrócił uwagę na to, że już jest zimno. U was też się pogorszyła trochę pogoda? [00:15:31.6] PAULINA: Nie. Bardzo gorąco. [00:15:35.2] HALINA: Dzisiaj troszeczkę lepiej w Poznaniu. [00:15:37.8] TEACHER: No w Warszawie chyba w nocy padało, bo jak wyszłam na dwór to droga była cała mokra wszędzie, a ja myślałam Jezu, wreszcie! Tak, bo musiało zacząć padać we wtorek dopiero, a tu już w nocy taki prezent. Dobrze kochani, my powolutku polecimy sobie dalej. Dzisiaj powinniśmy z wami troszeczkę porozmawiać o naszych usługach i jak będzie czas, to jeszcze sobie na końcu przypomnimy trochę przymiotników, których się uczyliśmy ostatnio. Ale to na końcu. Chyba że mamy jakieś pytania na początku i chcemy je zadać, to bardzo proszę zadajemy. [00:16:21.9] HALINA: Nie ma. [00:16:23.4] TEACHER: To co, lecimy? [00:16:25.4] HALINA: Tak. [00:16:26.2] TEACHER: Dobrze. Tak. Podchodząc do tematu o usługach, każdy już żyje na tym, w tym nieszczęsnym, zagniwającym Zachodzie kapitalistycznym, prawda? I z usług korzystamy codziennie, jak nie kilka razy dziennie. Więc za chwilkę zrobimy sobie małą rozgrzewkę, trochę się popytamy, jak to my jesteśmy, jakimi konsumentami, konsumentami, z czego najczęściej korzystamy. Przed nami jest bardzo dużo pytań. Te pytania sobie będziemy zadawali na wzmiankę. Andrieju, ty wybierasz liczbę i zadajesz komuś z grupy to pytanie. [00:17:07.7] ANDREI: Hmm. Piętnaście. [00:17:10.3] TEACHER: Mhm. [00:17:15.3] ANDREI: Czy zamówiłeś kiedyś usługę przez aplikację? I to była porażka? Co jest porażka? [00:17:24.4] TEACHER: Porażka. Inaczej przegrana. Pożałowałeś, że zamówiłeś tą usługę przez aplikację. [00:17:31.4] ANDREI: Mmm. Okej. A Dmito, czy zamawialeś kiedyś usługę przez aplikację. I to była porażka? [00:17:43.3] DMYTRO: Tak. Kiedyś zamówił. Nie pamiętam co. Coś zamówił z internet magazynu i internet magazyn nie, nie zmógł dostawić przesyłkę. [00:18:08.7] TEACHER: Że ona do ciebie w ogóle nie dojechała ta przesyłka. [00:18:11.1] DMYTRO: W ogóle nie dojechała. [00:18:13.8] TEACHER: Aha. [00:18:15.4] DMYTRO: Ale Oni zrobili zwrot pieniądz? [00:18:23.5] TEACHER: Zwrot pieniędzy. [00:18:25.1] DMYTRO: Zwrot pieniędzy. [00:18:27.3] TEACHER: Super. Tak, Dmytro. A kto zamówił? Bo powiedziałeś kiedyś zamówił coś. Kto zamówił? [00:18:38.7] DMYTRO: Zamówiłem. [00:18:39.8] TEACHER: Zamówiłem. Mhm. Z internet magazynu czy z internet sklepu? [00:18:46.0] DMYTRO: Internet sklepu. [00:18:47.2] TEACHER: Mhm. Tak. Jeżeli chodzi o naszą przesyłkę, to ona do nas może być dostarczona albo ona nie dotarła. Dobrze. Tak. Wybieramy Dmytro kolejne pytanie i zadajemy kolejne osobie. [00:19:04.2] DMYTRO: Siedemnaście. Tatiana. Wolisz paczkomaty czy kuriera? [00:19:14.2] speaker_7: To zależy od sytuacji. Najczęściej myślę, że wybieram, wybieram paczkomaty. Najczęściej, bo mogę odebrać paczkę w dowolny, w dowolny dzień i w dowolny czas. Ale kiedy znam, że będę w domu cały dzień na przykład, to wtedy wybieram kuriera, żeby nie iść i nie odbierać. [00:19:45.6] TEACHER: Ślicznie. Tak. Tatiano, zadajemy pytanko dalej. [00:19:49.9] speaker_7: Numer szesnaście. Haniu, co cię najbardziej denerwuje w kolejkach? [00:20:02.1] MARINA: Najbardziej denerwują cię Ameryki. [00:20:08.3] TEACHER: Bo? [00:20:10.1] MARINA: Tak, bo dużo rozmawiał. Głośno to robią. Zawsze zdenerwowani. Zawsze wszystkim niedowolni. Oni mnie duszą swoim <<>> Wszystko. [00:20:37.1] TEACHER: Duszą ciebie? Tak. Swoim. [00:20:41.2] MARINA: Emocjami. [00:20:41.6] TEACHER: Swoją obecnością. [00:20:43.3] MARINA: Tak, emocjami. [00:20:49.1] TEACHER: Haniu, a oni wszyscy żyją? Czy ty już któregoś, słuchaj, wzięłaś i...? [00:20:55.0] MARINA: Nie no, to jest tak ja. Myślenada. [00:21:00.3] TEACHER: Aha. Myślami ty już ich wszystkich pozabijałaś, tak? [00:21:03.7] MARINA: Tak, tak. [00:21:07.6] TEACHER: O Matko, nie spodziewałam się tego. Dobrze. Tylko słówko głośno zamieńmy na hałaśliwy. [00:21:16.8] MARINA: Tak, bardzo hałaśliwy. [00:21:18.7] TEACHER: Tak, hałaśliwy. Można też powiedzieć głośny. Tak? Dobrze. Tak. Zadajemy Haniu pytania dalej. [00:21:30.3] MARINA: Tak. Cześć. Pani Paulina. [00:21:34.4] TEACHER: Aha. Widzisz dobrze pytanko Haniu? Przeczytaj je. [00:21:45.1] MARINA: A czy zamawiasz, zamawiasz kiedyś? [00:21:49.6] TEACHER: Zamawiałeś. [00:21:51.4] MARINA: Zamawiałeś kiedyś sprzątanie, pomoc domową? Jakieś wrażenia? Jakie wrażenia? [00:22:01.3] TEACHER: Tak. [00:22:04.3] speaker_7: Nie, ja nigdy nie zamawiałam sprzątanie domowe. Zawsze sprawiam się swoimi siłami. [00:22:19.2] TEACHER: Zawsze sama daję radę. [00:22:21.2] speaker_7: Tak. Tak, zawsze sama daję radę. [00:22:24.4] TEACHER: A myślałaś kiedyś, żeby zamówić, bo już nie dawałaś rady? [00:22:29.4] speaker_7: Ostatni raz, kiedy wyjeżdżaliśmy z chłopakiem z przedniego, przedniego. [00:22:38.8] TEACHER: Poprzedniego. [00:22:40.1] speaker_7: Poprzedniego mieszkania, to bardzo chcieli zamówić, ale nam potrzebowało bardzo szybko zdać te mieszkanie i my razem z nim tam wszystko sprzątali. [00:22:52.9] TEACHER: Sprzątaliśmy. [00:22:54.3] speaker_7: Sprzątaliśmy. [00:22:56.4] TEACHER: Dobrze. Tak. Paulino, zadajemy pytanko dalej. [00:23:01.6] speaker_7: Numer trzynaście. Marina. Jakie usługi zamawiasz online? [00:23:11.7] MARINA: Online zamawiam. Zamawiam online zamawiam produkty. Zapamiętałam. [00:23:30.2] TEACHER: Spożywcze. [00:23:31.4] MARINA: Spożywcze, tak. Odzież. Może być sprzątanie. Nie wiem co jeszcze. [00:23:53.2] TEACHER: A czy zamawiasz jeszcze coś? [00:23:54.0] MARINA: Mażę, że wszystko robię online. Ile to można zrobić online, ja to robię online. [00:24:03.8] TEACHER: Mhm. Dobrze. Tak, tylko Hania, tylko słowo maże zamieńmy na słowo chyba. [00:24:10.0] MARINA: Chyba. [00:24:10.9] TEACHER: Chyba wszystko zamawiam online, tak? [00:24:13.7] MARINA: Tak. Nie lubię rozmawiać po telefonu. Ile to można po prostu natisnąć na kopkę. I zrobić, to ja to robię. [00:24:29.3] TEACHER: Mhm. Okej. Tak, tylko my naciskamy na przycisk. [00:24:34.4] MARINA: Przycisk. [00:24:35.4] TEACHER: Tak. Nacisnąć na przycisk. Mhm. I w razie czego rozmawiać przez telefon. [00:24:41.8] MARINA: Mhm. Rozmawiać przez telefon. Nie lubię rozmawiać przez, przez telefon. [00:24:46.2] TEACHER: Tak jest. Mhm. Dobrze. Tak. Andreju, ty wracaj szybciej. Poszedł sobie, bo dla ciebie pytanie tu zaraz będzie. Poszedł sobie. Czekajcie. Co? Zaczekamy na niego jeszcze minutę? [00:25:05.2] MARINA: No. [00:25:06.6] TEACHER: Tak. Gdzie on może chodzić? Tak. [00:25:09.7] MARINA: A potem myślisz, że to na stałe z takim jeden raz. [00:25:11.7] PAULINA: Chłopaki. Może być. [00:25:14.0] TEACHER: Aha, że chłopaki zawsze tak robią. Uciekają na trzy minuty, a potem ich nie ma dziesięć. [00:25:20.0] PAULINA: Nie ma życie. [00:25:22.6] TEACHER: A co to znaczy nie ma życia? [00:25:25.0] PAULINA: No nie ma. A potem za ogólnie nie ma w życiu, w życie. [00:25:30.2] TEACHER: Przez chłopaków ty nie masz życia? [00:25:32.7] PAULINA: Nie. Mężczyzny uchodzą na minutę. [00:25:38.0] TEACHER: Aha. No właśnie o tym mówię. [00:25:40.5] PAULINA: Na minutę, tak, a faktycznie nie ma na całe życie. [00:25:45.1] TEACHER: A jasne, to chyba ich takie motto życiowe. Poszedł na minutkę i nie wrócił, tak? [00:25:51.4] ANDREI: Ja wróciłem się. [00:25:53.1] TEACHER: Ty zobacz Haniu, wrócił. [00:25:56.4] PAULINA: Ale ja za tym nie martwiłam. [00:25:59.5] TEACHER: Dobrze. Marino, zadajmy jakieś pytanko Andrejowi. [00:26:04.0] MARINA: Pięć. [00:26:04.9] TEACHER: Mhm. [00:26:09.3] MARINA: A co robisz, gdy fryzjer obetnie cię fatalnie? [00:26:14.9] TEACHER: Obetnie znaczy ostrzyże, tak? [00:26:18.1] MARINA: Mhm. [00:26:20.0] ANDREI: Nie wiem. Ja to jak to będzie płakać? [00:26:28.1] TEACHER: Płakać. Płakać. [00:26:30.7] ANDREI: To płakam i niczego nie mówię. Ale robię review w Google. [00:26:40.1] TEACHER: Zostawiasz opinię, tak? [00:26:41.5] ANDREI: Zostawiasz opinię w Google. [00:26:43.3] TEACHER: Mhm. I jaka to będzie opinia? [00:26:47.8] ANDREI: Bardzo ekspresywna. [00:26:49.6] TEACHER: Tak? A to ty ekspresywnie wyrażasz się tylko na papierze. Rozmawiać z ludźmi ty nie możesz. [00:26:57.0] ANDREI: Nie, nie lubię rozmawiać z ludźmi. [00:27:00.0] TEACHER: O, a to to dla takich ludzi jak ty stworzyli kasy samoobsługowe. [00:27:04.6] ANDREI: Tak. [00:27:05.5] TEACHER: Jasne. Mhm. Dobrze. Tak, tylko jak my odmieniamy czasownik płakać, to ja płaczę. [00:27:12.4] ANDREI: Płaczę. Nie płakam, płaczę. [00:27:14.8] TEACHER: Tak, to będzie ciut trudniejszy czasownik i będzie się odmieniał trochę wyjątkowo. Ja płaczę. No dobrze. Tak. Zobaczcie co my tu mamy. Mamy fryzjera, mamy sprzątanie. Jest też kurier, tak? No i coś, co możemy zamawiać na przykład online. Wiemy, żeby załatwić niektóre sprawy, a załatwić, załatwić sprawy znaczy je sfiniszować, zakończyć, uporządkować. Nie każdą usługę da się zrobić i załatwić online. Czasami my musimy pójść gdzieś stacjonarnie, na przykład no spodnie. Będzie tam jakaś dziurka, a ta dziurka jest ogromna i my nie umiemy sami załatać tej dziurki. Idziemy gdzieś, żeby te spodnie odnieść. Albo zepsuł się czajnik, więc też musimy jakoś stacjonarnie ten czajnik oddać czy jakiś mikser, żeby został naprawiony. Więc za chwileczkę się dowiemy, jak te takie punkty czy osoby, które coś nam naprawiają, się nazywają. Przechodzimy sobie powolutku do podręcznika. Przed nami są pewne osoby albo miejsca usługowe, które świadczą jakieś usługi. Za chwilkę my te słowa przeczytamy, zobaczymy, czy wszystko na razie rozumiemy. Później przeczytamy opisy usług i spróbujemy powiedzieć, do kogo idziemy, żeby tę usługę załatwić. Ale na początek, Tatiano, przeczytaj nam proszę wszystkie słowa, które widzimy w banku słów. [00:28:50.4] MARINA: Szewc, krawiec, warsztat samochodowy, fryzjer, optyk, ksero, poczta, przychodnia, serwis RTV. [00:29:05.5] TEACHER: Mhm. Czy my widzimy dla nas jakieś nieznane nowe słowa może? To się pytamy. [00:29:16.0] ANDREI: A co to jest szewc? [00:29:19.0] TEACHER: Szewc to jest osoba, która naprawia nasze buty albo akcesoria. Jeżeli zamek zepsuł się w torbie czy w plecaku, nie umiemy sami tego naprawić, to też idziemy do szewca. [00:29:36.4] ANDREI: Dziękuję. Warsztat to obsługiwanie ili remont? [00:29:43.2] TEACHER: Nie, nie, nie. Warsztat to jest raczej nazwa budynku, w którym my coś remontujemy albo coś naprawiamy. Jeżeli to liczba pojedyncza, to raczej chodzi o budynek. [00:29:56.8] ANDREI: To budynek. [00:29:56.9] TEACHER: I warsztat samochodowy. [00:29:58.3] ANDREI: Okej. [00:29:58.5] TEACHER: Nie, nie. Tak, tak, tak, to jest budynek. Warsztat samochodowy to taki budynek, w którym naprawiamy samochody, pracuje mechanik. Ale jeśli zobaczycie sobie warsztaty w liczbie mnogiej, to będą raczej jakieś kursy, gdzie wy czegoś się nauczycie. Warsztaty taneczne. Idę nauczyć się tańczyć. Warsztaty plastyczne. Idę nauczyć się malować. To swego rodzaju kursy. Wtedy to słowo ma inne znaczenie. [00:30:32.2] speaker_7: Warsztat samochodowy to <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> [00:30:36.5] TEACHER: Tak jest. Tak, ale Polak nie zna słowa <<>> Można, może znać słowa autoservis albo warsztat samochodowy. [00:30:46.1] speaker_7: To samo będzie. [00:30:47.1] TEACHER: Tak, tak, tak, tak. Tatiano, przeczytaj proszę pierwszy opis usługi i powiedz do kogo idziemy czy do czego, żeby to zrobić. [00:31:01.4] speaker_7: Usługi krawieckie. Szycie na miarę, skracanie, przeróbki. Idziemy do krawca. [00:31:13.2] TEACHER: Brawo! Pamiętamy kobieta to krawcowa. To wtedy idziemy do kogo? [00:31:20.2] speaker_7: Do krawcowej. [00:31:25.4] TEACHER: Ślicznie. Do krawcowej. Tak. Okej, Palino. Czytamy kolejne. [00:31:34.0] speaker_7: Którą stroną? Lewa albo prawa? [00:31:36.0] TEACHER: A możesz dowolną wybrać. Dopasuję się. [00:31:39.2] MARINA: Przepraszam, ja muszę odejść na dwie chwilinki. [00:31:42.7] TEACHER: Okej, dobrze. [00:31:46.3] speaker_7: Naprawy sprzętu RTV. Części zamienienie. Zamienienie. [00:31:52.8] TEACHER: Aha. Tylko zobacz, my to "i" musimy skreślić. Zamienne. [00:31:58.1] speaker_7: Części zamienne. Usługi gwarancyjne. [00:32:02.6] TEACHER: Tak. [00:32:04.1] speaker_7: To idziemy do serwisu RTV. [00:32:07.4] TEACHER: Tak. I teraz lepiej troszkę zaakcentuj. Do serwisu. [00:32:10.4] speaker_7: Do serwisu RTV. [00:32:13.0] TEACHER: Ślicznie. Tak, Marino. Czytamy kolejne. [00:32:21.8] MARINA: Sekundkę. Naprawy. Części zamienne. Wulkanizacja opon. [00:32:32.4] TEACHER: Opon. [00:32:33.1] MARINA: Opon. [00:32:34.1] TEACHER: Tak. [00:32:41.2] MARINA: A co to jest opony? [00:32:43.6] TEACHER: Opona to jest to takie czarne koło w samochodzie. Mamy koło samochodowe, a opona to jest ta czarna gumowa, duża. Takie koło, które zakładamy na samo koło. [00:32:57.4] MARINA: No to idziemy do warsztatu samochodowego. [00:33:02.4] TEACHER: Tak. Teraz troszeczkę wyrównajmy akcent. Do jakiego warsztatu? [00:33:07.6] MARINA: Samochodowego. [00:33:10.4] TEACHER: Nie, nie, nie było dobrze. Tylko musiałaś poprawić. [00:33:12.8] MARINA: Samochodowego. [00:33:13.5] TEACHER: I trochę. [00:33:14.9] MARINA: Samochodowego. [00:33:16.0] TEACHER: Tak jest. Samochodowego. [00:33:19.0] MARINA: Samochodowego. [00:33:20.7] TEACHER: Dobrze. Samocho. Samochodowego. Nie wiem, co się stało. Dobrze. Andrieju, czytamy dalej. [00:33:36.0] DMYTRO: Reperacja. Naprawa obuwia. [00:33:39.0] TEACHER: Obuwia. [00:33:40.0] DMYTRO: Obuwia. To do szewca? [00:33:44.9] TEACHER: Dobrze. [00:33:47.2] DMYTRO: Albo do szewc? Do szewca. [00:33:49.5] TEACHER: Nie, do szewca. Do szewca. Niestety na razie nie wykształciła się żeńska forma, bo zazwyczaj jak przychodzimy i oddajemy buty do naprawy, to tam pracują sami mężczyźni. Tak, język nie widział potrzeby, żeby utworzyć żeńskiej formy, więc na razie jej nie ma. Tak. Haniu, czytamy dalej. [00:34:13.1] PAULINA: Usługi kserograficzne. Formaty A4 50. [00:34:21.1] TEACHER: Gramów. Oj sorry. Groszy. Przepraszam. Groszy. [00:34:24.6] PAULINA: Groszy. [00:34:24.6] TEACHER: Tak. [00:34:25.4] PAULINA: A, tak. Poprawnie. To co to? Do ksero. [00:34:30.7] TEACHER: Ślicznie. I na razie tego słowa nie odmieniamy, bo to słowo przyszło z języka innego, ale w języku potocznym, w rozgovornym ludzie zaczynają to słowo odmieniać i bardzo szybko to się znajdzie też w języku mówionym. Bardzo często mówią ludzie, że idę do ksera. Na razie to wersja potoczna. Tak. Dmytro. Czytamy kolejne. [00:34:58.9] DMYTRO: Internista. Okulista. Chirurg. Ginekolog. Pracownia diagnostyczna. Badania laboratoryjne. Analizy. [00:35:11.7] TEACHER: Analizy. [00:35:12.6] DMYTRO: Analizy. To idziemy do optyka. [00:35:22.1] TEACHER: A optyk to i ginekolog, tak? Jak uniwersalny lekarz. [00:35:28.3] DMYTRO: Do przychodni. [00:35:29.6] TEACHER: Dobrze. Tak. Tak. Tatiano, czytamy kolejne. [00:35:38.4] speaker_7: Listy. Paczki. Przesyłki. Wpłaty. Wypłaty. Abonament. Abonament RTV. To idziemy do poczty. [00:35:49.5] TEACHER: Zastanówmy się. Na pewno do poczty czy na? [00:35:55.0] speaker_7: Na pocztę. [00:35:56.1] TEACHER: Na pocztę. Tak. Zazwyczaj idziemy do jakiegoś budynku. Tutaj mamy rację. Idę do domu, idę do serwisu, do warsztatu. Ale poczta, uniwersytet i każda placówka sportowa idziemy na. Tak, na basen idziemy i na pocztę. Dobrze. Tak, Palino. Bierzemy kolejne. [00:36:20.3] speaker_7: Modelowanie. Strzyżenie. Idziemy do fryzjera. [00:36:25.8] TEACHER: Fryzjera. [00:36:27.3] speaker_7: Fryzjera. [00:36:28.4] TEACHER: Tak. Gdyby była pani. Pani to fryzjerka, to idziemy do kogo? [00:36:34.1] speaker_7: Fryzjerki. [00:36:35.2] TEACHER: Dobrze. Okej. Haniu, przeczytaj proszę ostatnie. [00:36:40.8] TATIANA: Okulary, oprawki, okulary słoneczne, soczewki kontaktowe. [00:36:47.8] TEACHER: Tak. [00:36:47.9] TATIANA: Do optyk. [00:36:49.5] TEACHER: Tak. To idziemy do kogo? [00:36:53.6] TATIANA: Do optyku? [00:36:57.0] TEACHER: Tylko to traktujemy jak zawód. Tak samo jak szewc i krawc. Do krawca, do szewca i? [00:37:03.6] TATIANA: Do optyka. [00:37:04.6] TEACHER: Do optyka. Tak jest. Dobrze. Idziemy do fryzjera. Idziemy do optyka do przychodni, żeby załatwić sprawy. Czy każdy słyszał takie wyrażenie? Załatwić sprawy? [00:37:20.4] TATIANA: Tak. [00:37:20.7] TEACHER: Tak. Czyli je tam porobić te sprawy, tak? Dokończyć. Za chwilkę odsłuchamy sobie dialogi. W każdym z dialogów gdzieś ludzie idą coś pozałatwiać. Ktoś pójdzie coś skserować, ktoś pójdzie coś kupić, coś obciąć, coś naprawić i tak dalej. Co my z wami robimy? Musimy te dialogi od tych dialogów, te dialogi odsłuchać i je uzupełnić. Słuchamy też ze zrozumieniem, bo później będą jeszcze zadania na rozumienie typu prawda, fałsz. Jak możemy lecieć kiwnijcie główką, to włączę pierwsze nagranie. Dobra. [00:38:09.4] TEXTBOOK_AUDIO: Tom, idziesz na pierogi? [00:38:11.4] TEXTBOOK_AUDIO: Chętnie, ale potem lecę, bo mam kilka spraw do załatwienia. [00:38:15.4] TEXTBOOK_AUDIO: Do czego? [00:38:16.9] TEXTBOOK_AUDIO: Do załatwienia. Trochę jak do zrobienia. Na przykład muszę doładować moją kartę na tramwaj, kupić nowe oprawki do okularów, bo stare mi pękły, zapłacić rachunki na poczcie i iść do księgarni. [00:38:34.1] TEXTBOOK_AUDIO: Warto zapamiętać. Do załatwienia. Ja też mam coś do załatwienia. Muszę skopiować notatki, które pożyczyłem od Angeli. Wiesz, ona ma fantastyczne notatki, a ja się chcę pouczyć przed testem. [00:38:56.1] TEACHER: Słuchamy jeszcze raz? Okej. Dobra. To Dmytro poczytaj nam proszę Javiera. Tatiana poczyta Toma. [00:39:09.1] DMYTRO: Tom, idziesz na pierogi? [00:39:11.7] TATIANA: Chętnie, ale potem lecę, bo mam kilka spraw do załatwienia. [00:39:16.8] DMYTRO: Do czego? [00:39:18.5] TATIANA: Do załatwienia. Hmm, trochę jak do zrobienia. Na przykład muszę doładować moją kartę na tramwaj, kupić nowe oprawki do okularów, bo stare mi pękły, zapłacić rachunki na poczcie i iść do księgarni. [00:39:39.9] DMYTRO: Warto zapamiętać. Do załatwienia. Ja też mam coś do załatwienia. Muszę skopiować notatki, które pożyczyłem od Angeli. Wiesz, ona ma fantastyczne notatki, a ja się chcę pouczyć przed testem. [00:40:01.5] TEACHER: Kochanie, czy my rozumiemy, co się stało z oprawkami do okularów? [00:40:07.9] TATIANA: Pęka. Tylko dogadywac się. [00:40:13.2] TEACHER: Kiedyś, jak rozmawialiśmy z wami na temat kataklizmów, to było bardzo dawno temu. Rozmawialiśmy, że jak jest susza, to wtedy pęka ziemia, robią się dziurki. [00:40:26.6] TATIANA: Popryaskac się. [00:40:27.9] TEACHER: Tak, tak, tak, tak. Tak. Czy się pojawiły jeszcze jakieś słowa, których tu nie rozumiemy? [00:40:41.6] TATIANA: To z każdej frazy takie zapłacić rachunki na premier. [00:40:46.5] TEACHER: Okej. A my rozumiemy, co to znaczy? [00:40:51.2] TATIANA: Oplacić szczyta. [00:40:52.4] TEACHER: Tak jest. [00:40:53.1] TATIANA: No prosto, że <<>> wyrażenie <<>> <<>> takie interesne, które no, że <<>> nie, nie opłacić, a zapłacić. [00:41:04.4] TEACHER: Znaczy bardzo często występuje słowo opłata, ale najczęściej czasownik, który używamy to, którego używamy to zapłacić. Zapłacić za kawę na przykład, nie? To będzie to samo. [00:41:21.5] DMYTRO: Doładować kartę to poopłynąć? [00:41:25.6] TEACHER: Tak. Bardzo dobrze. Doładować kartę na tramwaj. Wiemy, że jest coś takiego jak karta miejska, więc my ją doładujemy. Doładować też można telefon. Tam też położyć pieniądze, żeby móc dzwonić na przykład, albo żeby abonament się wydłużył. Tak to doładować. Dobra, teraz zróbmy sobie jeszcze zadanko na rozumienie do tego pierwszego dialogu. Czytamy twierdzenie i wybieramy. To jest prawda czy nie? Pierwsze już jest zrobione. Paulino, przeczytaj proszę to pierwsze. [00:42:06.1] TATIANA: Tom nie chce iść na pierogi. [00:42:09.5] TEACHER: I co mamy zaznaczone? [00:42:10.8] DMYTRO: Falsh. [00:42:11.9] TEACHER: Super. Przeczytaj jeszcze jedno. [00:42:14.4] TATIANA: Tom musi doładować kartę do komórki. To też falsz. On musi doładować kartę tramwajową. [00:42:23.2] TEACHER: Tak. Kartę jaką? Tramwajową. [00:42:26.7] TATIANA: Tramwajową. [00:42:29.4] TEACHER: Tak. [00:42:30.5] TATIANA: Javier idzie zrobić kopie notatek. To prawda. [00:42:38.1] TEACHER: Dobrze. A gdzie my idziemy robić kopie notatek? [00:42:43.4] TATIANA: Tak [00:42:47.8] TEACHER: Do jakiego? [00:42:48.5] speaker_10: Do, do, do Xera. [00:42:50.4] TEACHER: Do Xera. Dobrze. Tak. Wracamy. Posłuchamy teraz kolejnego dialogu dwa. Zostajesz oglądać film? Dziś są Sami swoi. Stara, ale podobno fajna komedia. [00:43:13.8] TEXTBOOK_AUDIO: Tak. Słyszałem, że to niezły film i chcę go obejrzeć. Wychodzę na moment ze szkoły. Mam przesyłkę do odebrania i jeszcze powinienem skoczyć do bankomatu. [00:43:24.9] TEACHER: Wiesz, a ja chyba wyjdę po coś do jedzenia. Słuchamy jeszcze raz? [00:43:38.3] speaker_10: Nie. [00:43:41.0] TEACHER: Okej, to teraz spróbujmy odtworzyć. Haniu, poczytaj nam proszę Angela, a Andrei poczyta Uwego. [00:43:51.5] PAULINA: Zostajesz oglądać film? [00:43:53.5] TEXTBOOK_AUDIO: Przepraszam. Nemoszka odwleksie. A czy mogę kto nibyć inszy? [00:44:02.9] TEACHER: Ktoś inny. [00:44:04.1] TEXTBOOK_AUDIO: Mhm. Ktoś inny. [00:44:04.8] TEACHER: Okej. Dobrze. No to Marino, ty nam poczytaj Uwego. A Haniu, jeszcze raz poproszę. [00:44:10.8] PAULINA: Tak. Zostajesz oglądać film? Dziś są Sami swoi. Stara, ale podobno fajna komedia. [00:44:18.8] speaker_10: Tak. Słyszałam, że to niezły film i chcę go obej-- obejdźić. [00:44:26.0] TEACHER: Obejrzeć. [00:44:27.2] speaker_10: Obejrzeć. Wychodzę na moment ze szkoły. Mam posyłkę do odebrania i jeszcze powinien skoszyć do bankomatu. [00:44:41.1] TEACHER: To się zatrzymajmy na chwilkę. Nie posyłkę, tylko mam. [00:44:46.4] speaker_10: Paczki. [00:44:47.0] TEACHER: P-rzysyłkę. [00:44:49.6] speaker_10: P-rzysyłkę. [00:44:49.6] TEACHER: Mhm. Tak. Dalej. [00:44:54.6] PAULINA: A wiesz, a ja chyba pójdę po coś do jedzenia. [00:44:59.9] TEACHER: Pójdę można powiedzieć. A w dialogu co było? Bardzo bliziutki czasownik, tylko inny przedrostek. Wyjdę. [00:45:10.6] PAULINA: A, wyjdę. [00:45:11.8] TEACHER: Tak. Dobrze. Kochani, czy my rozumiemy ten czasownik oglądać i obejrzeć? [00:45:24.8] speaker_10: Oglądać, smotrieć, obejrzeć. Posmotrieć może <<>> [00:45:30.6] TEACHER: Tak jest. Zgadza się. Oznaczają niemal tą samą czynność. Tylko oglądać co robić, obejrzeć co zrobić. Tak, tylko bardzo od siebie niestety te czasowniki się różnią. Tak. Ktoś z was oglądał już tą komedię Sami swoi? To jest taka naprawdę stara komedia polska. Ona opowiada o czasach bodajże międzywojennych, pomiędzy pierwszą wojną światową a drugą. O tych rejonach wschodnich. Wiemy, gdzie jest Podlasie, troszeczkę też na pół, na południe, gdzie ludzie mieszkają na wsi. Oni też śmiesznie rozmawiają, bo tam jest mieszanka polskiego, mieszanka białoruskiego i ukraińskiego. Tam są też niektóre słowa występują, których już Polacy nie używają, więc bardzo dużo jest archaizmów. I ona jest taka typowa wiejska komedia. Jak ktoś będzie chciał sobie obejrzeć, ona jest w dostępie, można ją sobie tam obejrzeć. Dobra, dobrze. Przechodzimy teraz do twierdzeń. Andreju, przeczytaj proszę pierwsze twierdzenie do dialogu numer dwa. [00:46:45.6] TEXTBOOK_AUDIO: Uwe idzie na pocztę. To prawda? [00:46:50.5] TEACHER: Tak. Ano przeczytaj mi proszę w dialogu, gdzie tam on idzie. [00:47:01.5] TEXTBOOK_AUDIO: Mam przesyłkę do odebrania i wychodzę na moment ze szkoły. [00:47:08.6] TEACHER: Idę do, na pocztę? [00:47:10.7] TEXTBOOK_AUDIO: No. Myślę, że tak. [00:47:16.7] TEACHER: Mhm. [00:47:17.8] TEXTBOOK_AUDIO: Bo wychodzę i mam przesyłkę na odebranie. [00:47:21.7] TEACHER: A może do paczkomatu idzie? [00:47:24.5] TEXTBOOK_AUDIO: Okej, może, może być. To to falszy. [00:47:30.3] TEACHER: Mhm. Tak. Okej. Tak. Tatiano, czytamy kolejne. [00:47:39.6] speaker_10: Sami swoi to nie jest dobry film. To falsz. [00:47:43.1] TEACHER: Mhm. A jak on powiedział? Jak ocenił ten film? Jakiego słowa użył? [00:47:49.3] speaker_10: Stara, ale podobne, podobno fajna komedia. [00:47:53.2] TEACHER: Tak jest. Tak. I Dmytro czytamy to ostatnie. [00:47:57.7] TEXTBOOK_AUDIO: Angela chce kupić coś do jedzenia. To prawda. [00:48:03.7] TEACHER: Mhm. Super. Dobrze. Tak. Teraz przejdziemy sobie do dialogu trzeciego. Przepraszam. Za daleko pojechało. Mhm. No to słuchamy. Cześć Mami! Co tam masz? [00:48:28.7] speaker_10: Kupiłam sobie spodnie. [00:48:30.5] TEACHER: O, wystrzałowe. [00:48:32.9] speaker_10: Tak, ale chyba są trochę za długie. [00:48:36.2] TEACHER: Rzeczywiście. Trzeba je trochę skrócić. Po obiedzie idę do szewca. Tam obok jest krawiec. Może skrócić te spodnie od ręki. [00:48:45.9] speaker_10: Od ręki? [00:48:47.7] TEACHER: Tak się mówi. To znaczy od razu. Słuchamy jeszcze raz? [00:49:00.6] HALINA: Tak. [00:49:01.8] TEACHER: Dobrze. Posłuchajcie tego pierwszego słowa, które trzeba wpisać jeszcze. [00:49:07.8] TEXTBOOK_AUDIO: Cześć Mami! Co tam masz? [00:49:10.7] TEXTBOOK_AUDIO: Kupiłam sobie spodnie. [00:49:12.6] TEXTBOOK_AUDIO: O, wystrzałowe. [00:49:14.9] TEXTBOOK_AUDIO: Tak, ale chyba są trochę za długie. [00:49:18.2] TEXTBOOK_AUDIO: Rzeczywiście trzeba je trochę skrócić. Po obiedzie idę do szewca. Tam obok jest krawiec. Może skrócić te spodnie od ręki. [00:49:27.9] TEXTBOOK_AUDIO: Od ręki? [00:49:29.7] TEXTBOOK_AUDIO: Tak się mówi. To znaczy od razu. [00:49:41.1] TEACHER: Dobrze. No to tak. Paulino, poczytaj nam proszę Mami. Andrzej nam poczyta Karolinę. [00:49:50.4] ANDREI: Cześć Mami. Co tam masz? Co tam masz? [00:49:54.0] HALINA: Kupiłam spodnie. [00:49:56.2] ANDREI: O, wystrzałowe. [00:49:59.2] HALINA: Tak, ale chyba są trochę za długie. [00:50:03.1] ANDREI: A rzeczywiście trzeba je trochę skrócić. [00:50:09.9] TEACHER: Skrócić. [00:50:12.3] ANDREI: Skrócić. [00:50:14.9] TEACHER: Bez " się". [00:50:16.1] ANDREI: Skrócić. Po obiedzie idę do szewca. Tam obok jest krawiec. Może skróci te spodnie od ręki. [00:50:27.2] HALINA: Od ręki? [00:50:28.9] ANDREI: Tak się mówi. To znaczy od razu. [00:50:33.3] TEACHER: Mhm. Tak. A czy tu się pojawiły jakieś słowa, których się nie domyśliliśmy? Albo nie rozumi- [00:50:42.4] ANDREI: Wystrzałowe. [00:50:44.5] TEACHER: A jak myślicie, to jest pozytywne czy negatywne słowo? [00:50:48.9] ANDREI: Pozytywne. [00:50:49.5] HALINA: To tak jak "postrzeleuszę"? [00:50:51.3] TEXTBOOK_AUDIO: Nie. To mnie <<>> <<>> o, ubojnye sztany. [00:50:54.9] TEACHER: Tak, tak. To są takie boskie. Takie z kosmosu. Dosłownie. Ona jak wyszła w tych spodniach, wystrzeliło jej w oczy i ona już nic nie widzi poza tymi spodniami. Tak. Aż takie były fantastyczne. Tak. Pojawiły się jeszcze jakieś wyrażenia nieznane? [00:51:21.7] ANDREI: Co to jest skrócić? [00:51:24.2] TEACHER: Na przykład jeżeli spodnie są za długie, obcinamy nożyczkami parę centymetrów, żeby były w sam raz. I to obcinanie parę centymetrów to skracanie, robienie krótszymi. [00:51:41.0] ANDREI: A co znaczy ręczywiśnie? Rzeczywiście. [00:51:47.1] TEACHER: Rzeczywistość. Inaczej realność. Rzeczywiście. Realnie. Trzeba je skrócić. Tak, mówisz dobrze. [00:52:02.9] ANDREI: No. [00:52:02.9] TEACHER: Dobra, podjeżdżamy troszeczkę niżej. Haniu, poproszę cię przeczytać pierwsze twierdzenie dialogu numer trzy. Za chwileczkę się załaduje i czytamy. [00:52:16.4] TEXTBOOK_AUDIO: Karolinie podoba się spodnie Mami. To prawda. [00:52:23.0] TEACHER: A jak ona to powiedziała? Jak zrozumiałaś? [00:52:32.3] TEXTBOOK_AUDIO: Ten wyraz. Wystrzałowe. [00:52:36.3] TEACHER: Tak, tak. Wystrzałowe. [00:52:38.4] TEXTBOOK_AUDIO: Wystrzałowe. [00:52:40.7] TEACHER: Tak. Paulino, przeczytajmy proszę kolejne. [00:52:45.3] HALINA: Mami musi iść do szewca, bo ma za długie spodnie. To prawda. [00:52:52.8] TEACHER: Przeczytaj jeszcze raz. Szewc nie zajmuje się odzieżą. [00:52:56.5] HALINA: Oj przepraszam, do krawca ona musi iść. W takim razie to fałsz. [00:53:01.7] TEACHER: Mhm. Tak. Okej, Tatiano, przeczytajmy następne. [00:53:09.7] TEXTBOOK_AUDIO: Od ręki to znaczy zaraz. To prawda. [00:53:14.5] TEACHER: Mhm. Tak. Dobrze. Okej. Uciekamy i przechodzimy do kolejnego dialogu. Żeby była jasność Karol i Karolina to rodzeństwo. Inaczej brat i siostra. To jest właśnie ta Karolina, która zaproponowała Mami pójście do krawca. Tak. Słucham. [00:53:49.9] TEXTBOOK_AUDIO: Hej, słyszę, że wybieracie się do szewca. Czy mogłybyście wziąć moją torbę? [00:53:55.3] TEXTBOOK_AUDIO: Po co? [00:53:56.2] TEXTBOOK_AUDIO: Urwał się pasek. [00:53:58.3] TEXTBOOK_AUDIO: No nie wiem, czy to się opłaca naprawiać. [00:54:01.1] TEXTBOOK_AUDIO: Fakt, ale możesz zapytać i sama zdecydujesz. [00:54:04.4] TEXTBOOK_AUDIO: Dobra, kasę poproszę. [00:54:06.8] TEXTBOOK_AUDIO: Oddam ci potem. O kurczę, muszę jeszcze doładować komórkę. Możesz mi kupić kartę za dwadzieścia pięć złotych? [00:54:13.5] TEXTBOOK_AUDIO: Nie za dużo chcesz? [00:54:15.1] TEXTBOOK_AUDIO: Proszę cię, muszę się uczyć. Hej, słyszę, że wybieracie się do szewca. Czy mogłyby- [00:54:21.8] TEACHER: Nie wiem, co się stało. Jeszcze drugi raz się wyłączyło. To odsłuchajmy jeszcze raz, bo tam nie do końca doszło, prawda? [00:54:30.4] HALINA: Tak. [00:54:31.1] TEACHER: Mhm. [00:54:33.2] TEXTBOOK_AUDIO: Wziąć moją torbę. [00:54:34.8] TEXTBOOK_AUDIO: Po co? [00:54:35.7] TEXTBOOK_AUDIO: Urwał się pasek. [00:54:37.9] TEXTBOOK_AUDIO: No nie wiem, czy to się opłaca naprawiać. [00:54:40.6] TEXTBOOK_AUDIO: Fakt, ale możesz zapytać i sama zdecydujesz. [00:54:43.9] TEXTBOOK_AUDIO: Dobra, kasę poproszę. [00:54:46.2] TEXTBOOK_AUDIO: Oddam ci potem. O kurczę, muszę jeszcze doładować komórkę. Możesz mi kupić kartę za dwadzieścia pięć złotych? [00:54:53.0] TEXTBOOK_AUDIO: Nie za dużo chcesz? [00:54:54.6] TEXTBOOK_AUDIO: Proszę cię, muszę się uczyć, a i tak idziecie koło kiosku. [00:55:09.5] TEACHER: Dmytro, poczytaj nam proszę Karola. Haniu, a ty nam poczytaj Karolinę. [00:55:17.4] DMYTRO: Hej, słyszę, że wybieracie się do krawca. Czy mogłybyście wsią-- wziąć, wziąć moją torbę? [00:55:27.4] PAULINA: Po co? [00:55:29.2] DMYTRO: Urwał się pasek. [00:55:32.6] PAULINA: Nie wiem, czy, czy to się opłaca na-napra-naprawiać. [00:55:38.7] DMYTRO: Fakt, ale możesz zapytać i sama zdecydujesz. [00:55:42.8] PAULINA: Dobra kasę poproszę. [00:55:45.8] DMYTRO: Oddam ci potem. O kurczę, muszę jeszcze doładować komórkę. Możesz mi kupić kartę na dwadzieścia pięć złotych? [00:55:56.0] PAULINA: Nie za dużo chcesz? [00:55:58.2] DMYTRO: Proszę cię, muszę się uczyć. A i tak idziecie koło kiosku. [00:56:05.4] PAULINA: Dobrze. [00:56:07.7] TEACHER: Czy w tym dialogu wszystko rozumiemy? [00:56:11.8] PAULINA: Tak. [00:56:11.9] speaker_13: Tam do krawca oni szli czy do szewca? [00:56:14.4] TEACHER: Właśnie chciałam się pytać. To co to było? [00:56:19.8] PAULINA: Szewca. [00:56:21.3] TEACHER: Do szewca. Mhm. [00:56:23.2] PAULINA: Szewca. [00:56:29.5] TEACHER: Tak. Okej. Czy my rozumiemy, co stało się z paskiem? Urwał się pasek. [00:56:42.3] DMYTRO: Nie cały. [00:56:43.1] speaker_13: Oderwał się na pewno. [00:56:44.8] TEACHER: Tak jest. Inaczej odleciał. Wszystko, co słyszymy się urwało, to znaczy odleciało. Na przykład jest but, który ma podeszwę. Jak słyszycie, że Polak mówi: "Urwała się podeszwa", to znaczy ona odleciała, odkleiła się. Albo na przykład jest marynarka na guziki i ktoś mówi: "Urwał się guzik". To znaczy wyleciał. Oderwał się inaczej, tak? Albo są buty na obcasie. Bardzo często kobiety noszą na obcasie czy na kort-karto-korteniku, takim grubszym obcasie. I jak się mówi: "Urwał się obcas". Odleciał. Trzeba na nowo tam ten obcas na przykład przykleić. Jest jeszcze wyrażenie opłaca się. Nie opłaca się. Czy wiemy, w jakim znaczeniu tego wyrażenia używamy? [00:57:36.0] speaker_13: No jeśli pomyśleć, to to na pewno przełoży się jak <<>> <<>> [00:57:40.1] TEACHER: Bardzo dobrze. Tak. Mhm. Warto czy nie warto? Nie wiem, czy mi opłaca się to robić. Nie wiem, czy warto to robić, czy to to, czy to tego kosztuje. Dobrze. Tak. Podjedziemy sobie teraz do twierdzeń. Andrieju, ciebie poproszę przeczytać pierwsze. Do dialogu czwartego. [00:58:16.6] DMYTRO: Karol chce zreperować buty. To fałsz. Karol chce reperować torbę. [00:58:25.7] TEACHER: Torbę, tak? [00:58:27.3] DMYTRO: Torbę. [00:58:28.3] TEACHER: Aha. Tylko jeszcze raz zwracamy uwagę na sam czasownik. [00:58:31.4] DMYTRO: Chcę. [00:58:32.7] TEACHER: Chcę. Mhm. Tak. Marino, przeczytajmy proszę kolejne. [00:58:39.9] speaker_13: Karolina prosi brata o pinią-piniędze, pieniądze na naprawę torby. Tak, to jest prawda. [00:58:50.3] TEACHER: Mhm. A pamiętasz, jakim wyrażeniem ona poprosiła o te pieniądze? [00:58:56.9] speaker_13: Kasy poproszę. [00:59:02.3] TEACHER: Tak. Bardzo dobrze. Kasy poproszę. Tak. Haniu, przeczytaj proszę następne. [00:59:11.3] PAULINA: Kartę do komórki można kupić za dwadzieścia pięć zł. No tak, poprawnie. [00:59:18.0] TEACHER: Tak. Mhm. Bardzo dobrze. Tak. Nie wiem, czy słyszeliście wcześniej, co to było doładowanie na telefon. Wiem, że na Białorusi tego wcześniej jakoś nie istniało, bo wszyscy chodziliśmy na pocztę, ale na Ukrainie to istniało, że my kupowaliśmy najpierw kodzik taki, który wprowadzaliśmy do telefonu i potem ten taki, te, te pieniądze trafiały na telefon, tak? Takie poś-takie pośrednie doładowanie. Obecnie w Polsce jeszcze można to zrobić. W Pepco jeszcze czasami proponują doładowanie, w Żabce i na każdej stacji benzynowej też można zrobić. Okej. Tak. Podjeżdżamy sobie do dialogu piątego. Tutaj już będzie małżeństwo. Rodzice Karola i Karoliny, czyli Grzegorz i Joanna. Słuchamy. [01:00:18.3] TEXTBOOK_AUDIO: Jest już obiad? [01:00:19.2] TEXTBOOK_AUDIO: Będzie za moment. Spieszysz się gdzieś? [01:00:21.8] TEXTBOOK_AUDIO: Tak. Samochód się znowu zepsuł. [01:00:24.1] TEXTBOOK_AUDIO: Coś poważnego? [01:00:25.3] TEXTBOOK_AUDIO: Chyba nie. Mam nadzieję, że mechanik mi to do jutra naprawi. [01:00:29.1] TEXTBOOK_AUDIO: Proszę. Jedzenie gotowe. Aha. Czy jak wrócisz to mógłbyś wziąć psa na spacer? Ja nie zdążę, bo zaraz biegnę do fryzjera, a potem po wyniki badań do przychodni. [01:00:43.6] TEXTBOOK_AUDIO: Mam trochę pracy. Dzieci nie mogą iść? [01:00:46.3] TEXTBOOK_AUDIO: Karolina wychodzi do miasta, a Karol ma jutro test z łaciny. Spacer po parku dobrze ci zrobi. [01:01:01.2] TEACHER: Słuchamy jeszcze raz? [01:01:02.9] DMYTRO: Tak. [01:01:05.0] speaker_13: Tak. [01:01:08.4] TEXTBOOK_AUDIO: Jest już obiad? [01:01:09.3] TEXTBOOK_AUDIO: Będzie za moment. Spieszysz się gdzieś? [01:01:11.9] TEXTBOOK_AUDIO: Tak. Samochód się znowu zepsuł. [01:01:14.3] TEXTBOOK_AUDIO: Coś poważnego? [01:01:15.5] TEXTBOOK_AUDIO: Chyba nie. Mam nadzieję, że mechanik mi to do jutra naprawi. [01:01:19.4] TEXTBOOK_AUDIO: Proszę. Jedzenie gotowe. Aha. Czy jak wrócisz, to mógłbyś wziąć psa na spacer? Ja nie zdążę, bo zaraz biegnę do fryzjera, a potem po wyniki badań do przychodni. [01:01:34.0] TEXTBOOK_AUDIO: Mam trochę pracy. Dzieci nie mogą iść? [01:01:36.8] TEXTBOOK_AUDIO: Karolina wychodzi do miasta, a Karol ma jutro test z łaciny. Spacer po parku dobrze ci zrobi. [01:01:52.3] TEACHER: Zacznijmy. Tatiano, poczytaj nam proszę Grzegorza. Alino, ciebie poproszę o przeczytanie Joanny. [01:02:00.7] TEXTBOOK_AUDIO: Jest już obiad? [01:02:03.3] HALINA: Będzie za moment. Spieszysz gdzieś? [01:02:07.7] TEACHER: Spieszysz się gdzieś? [01:02:10.2] HALINA: Spieszysz się gdzieś? [01:02:12.6] TEXTBOOK_AUDIO: Tak. Samochód znowu się zepsuł. [01:02:16.4] HALINA: Co-- coś poważnego? [01:02:18.8] TEXTBOOK_AUDIO: Chyba nie. Mam nadzieję, że mechanik mi to do jutra naprawi. [01:02:25.1] HALINA: Proszę. Jedzenie gotowe. Aha. Czy jak wrócisz to mógł wziąć psa na spacer? Ja- [01:02:35.5] TEACHER: Mógł to on. [01:02:37.9] TEXTBOOK_AUDIO: Mógłbyś. [01:02:41.6] TEACHER: Mógłbyś. [01:02:41.6] HALINA: Tak? [01:02:42.7] TEACHER: Mógłbyś. Bo ona na ty pyta się Grzegorza. Czy ty mógłbyś wziąć psa na spacer? [01:02:49.7] HALINA: Czy mógłbyś wziąć psa na spacer? Ja nie zdążę, bo zaraz biegnę do fryzjera. Fryzjera. [01:02:59.1] TEACHER: Fryzjera. [01:03:00.4] HALINA: A potem po wyniki badań do przychodni. [01:03:04.0] TEACHER: Po wyniki badań. [01:03:06.6] HALINA: Wyniki badań. [01:03:08.1] TEACHER: Tak. [01:03:09.1] TEXTBOOK_AUDIO: Mam trochę pracy. Dzieci nie mogą iść? [01:03:14.0] HALINA: Karolina wychodzi do miasta, a Karol ma jutro test z łaciny. Spacer po parku dobrze się zrobi. [01:03:23.2] TEACHER: Mhm. Tak. Czy w tym dialogu wszystko jest dla nas jasne? Jak czegoś nie rozumiemy, to się pytamy. Czy my rozumiemy, z czego będzie miał Karol test? [01:03:45.0] HALINA: Łacina. [01:03:46.6] TEACHER: Proszę? [01:03:47.5] HALINA: Łaciński język. [01:03:49.3] TEACHER: Tak, z języka łacińskiego. Bardzo często możecie usłyszeć, że język łaciński Polak po prostu mówi łacina, a język grecki te takie dwa najstarożytniejsze, które w, w Europie są, to po prostu greka. Tak. Popatrzcie jeszcze na samo słowo zepsuł się. Rozumiemy, co to znaczy? Jak chcemy utworzyć jakikolwiek przymiotnik od czasownika zepsuć się, to wtedy przedmiot jest zepsuty i ten przymiotnik jest na tyl-- na tyle uniwersalny, że możemy powiedzieć zepsuty na wszystko. Na przykład jogurt może być zepsuty, tak? Banan może być zepsuty. Nieważne, czy pojawiły się pleśń, czy on po prostu już jest za stary, żeby jeść, tak? Każde jedzenie może się zepsuć. Zepsuć się może każdy sprzęt. Na przykład telefon. Samochód, jak w tym przypadku. Zepsuć się też może pogoda i zepsuć się też może humor albo zachowanie dzieci. Na tyle uniwersalne słowo, że pasuje do wszystkiego. Okej, podjeżdżamy teraz do twierdzeń. Tak, Marino, ciebie poproszę przeczytać pierwsze. [01:05:14.7] HALINA: Grzegorz będzie sam naprawiał samochód. To jest fałsz. [01:05:21.4] TEACHER: A kto będzie naprawiał ten samochód? [01:05:24.1] HALINA: Mechanik. [01:05:24.9] TEACHER: Pięknie. Tak. Dmytro, czytajmy kolejne. [01:05:30.2] TEXTBOOK_AUDIO: Joanna zdąży pójść z psem na spacer. To jest fałsz. [01:05:38.1] TEACHER: Mhm. Tak. Tatiano, poproszę jeszcze jedno. [01:05:46.8] TEXTBOOK_AUDIO: Joanna idzie najpierw do przychodni. A to jest fałsz, bo najpierw idzie do fryzjera, a tylko potem do przychodni. [01:05:56.9] TEACHER: Mhm. Zastanówmy się teraz, co w głowie mają te kobiety, że one najpierw idą do fryzjera, a dopiero potem do przychodni. Czemu? [01:06:16.6] HALINA: Bo jak ona pójdzie do przychodni nie piękna. [01:06:21.1] TEACHER: A to w tym rzecz, tak? [01:06:23.8] HALINA: Tak. [01:06:24.8] TEACHER: Nie można chodzić z brudnymi włosami do przychodni. A czemu? [01:06:34.4] HALINA: Bo kobieta zawsze muszę być kobietą. [01:06:38.8] TEACHER: Aha. Czyli kobieta nie może być ani brudna, ani nie mieć brudnych skarpet, tak? Cały czas musi być czysta, posprzątana, ubrana. [01:06:48.7] HALINA: A no nie no może. Może być tak w domu. [01:06:52.0] TEACHER: A w domu może śmierdzieć, tak? [01:06:55.3] HALINA: Tak. Kiedy gdzieś idzie to kobieta chce zawsze wyglądać pięknie. [01:07:01.6] TEACHER: Aha. Wszyscy się zgadzacie? [01:07:05.0] HALINA: To są priorytety. [01:07:07.6] TEACHER: O, bardzo dobrze. Aha. [01:07:10.8] speaker_17: Najpierw do fryzjera i potem za wynikami badań. Wyniki badań można zabrać w, aa, w but jaki czas. [01:07:25.2] TEACHER: Aha. [01:07:25.6] speaker_17: A do fryzjera może być, jak to będzie, zapisy. [01:07:33.0] TEACHER: Zapisy? [01:07:34.2] speaker_17: Tak. Może być zapisy na miesiąc. [01:07:38.9] TEACHER: Do przodu, tak? [01:07:40.9] speaker_17: Tak. [01:07:41.0] TEACHER: Aha, dobrze. Panowie, wy też układacie takie priorytety, jak idziecie po wyniki badań? Że wy najpierw trzeba zrobić, ułożyć włosy, je zaczesać, wyczesać, a potem idziecie do, po wyniki badań. [01:07:57.3] speaker_17: Może być. [01:07:59.1] TEACHER: Panowie. [01:07:59.9] speaker_17: Czas od czasu, kiedy jak. [01:08:03.0] TEACHER: Dajcie wy panom powiedzieć. [01:08:04.9] speaker_17: A, przepraszam. [01:08:05.9] TEACHER: Dziewczyny już wszystko, jak ta pani Joanna. Zdążysz pójść na spacer? Dawaj, idź, będzie dobrze. [01:08:14.0] DMYTRO: Chodzę do fryzjera wieczorem, to mogę odebrać wyniki badań jutro. Nie jutro, z ranku. [01:08:24.6] TEACHER: Z rana, tak? [01:08:25.6] DMYTRO: Z rana. [01:08:26.4] TEACHER: Okej. [01:08:26.9] ANDREI: Odbieram wyniki badań online. [01:08:31.2] TEACHER: Aha. [01:08:33.2] ([śmiech]) [01:08:34.8] TEACHER: Dobrze. Czy to oznacza, że wszystko jedno, co się dzieje na głowie, tak? [01:08:39.8] ANDREI: Tak. [01:08:41.0] TEACHER: Okej, dobrze. Tak. Został jeszcze jeden dialog. Odsłuchamy sobie szóstki. [01:08:51.3] ([sygnał telefonu]) [01:08:57.1] TEXTBOOK_AUDIO: Słucham? [01:08:57.6] TEXTBOOK_AUDIO: Cześć, to ja Joanna. Jesteś już w domu? Co z samochodem? [01:09:02.9] TEXTBOOK_AUDIO: Jutro mam zadzwonić. [01:09:04.3] TEACHER: Przepraszam. [01:09:08.1] ([sygnał telefonu]) [01:09:10.7] TEXTBOOK_AUDIO: Słucham? [01:09:11.2] TEXTBOOK_AUDIO: Cześć, to ja Joanna. Jesteś już w domu? Co z samochodem? [01:09:16.5] TEXTBOOK_AUDIO: Jutro mam zadzwonić. Powinien być po południu. [01:09:19.0] TEXTBOOK_AUDIO: Byłeś już z psem na spacerze? [01:09:21.4] TEXTBOOK_AUDIO: Yy, właśnie wychodzimy. [01:09:23.4] TEXTBOOK_AUDIO: To świetnie. Czy możesz wziąć mikser i po drodze zanieść go do naprawy? [01:09:29.8] TEXTBOOK_AUDIO: Ale- [01:09:30.2] TEXTBOOK_AUDIO: Żadnego ale. To ci zajmie pięć minut. [01:09:37.6] TEACHER: Dyktatorka Joanna. Chcemy posłuchać jeszcze raz? [01:09:46.6] speaker_17: Nie. [01:09:48.4] TEACHER: Okej, dobrze. To Marino, ty nam poczytaj, proszę Joannę, ale spróbuj takim dyktatorskim głosem, szczególnie tam na końcu. A Andrej poczyta Grzegorza, tego takiego biednego Grzegorza. [01:10:05.8] ANDREI: Słucham? [01:10:07.1] speaker_17: Cześć, to ja Joanna. Jesteś już w domu? Co z samochodem? [01:10:15.1] ANDREI: Jutro mam zadzwonić. Powinien być po południu. [01:10:20.2] speaker_17: Byłeś już z psem na spacerze? [01:10:24.3] ANDREI: Właśnie wychodzimy. [01:10:26.1] speaker_17: To świetnie. [01:10:27.3] ANDREI: Wychodzimy. [01:10:29.0] speaker_17: To świetnie. Czy możesz wziąć mikser i zanieść go do naprawy? Nie. [01:10:36.6] ANDREI: Ale. [01:10:37.1] speaker_17: Co to ma można być? [01:10:38.2] ANDREI: Po drodze. [01:10:40.0] TEACHER: Po drodze. [01:10:41.1] ANDREI: Po drodze. [01:10:41.2] speaker_17: Po drodze zanieść go do naprawy. [01:10:45.2] ANDREI: Ale. [01:10:48.4] speaker_17: Żadnego ale. To ci, ja nie wiem, co to <<>> [01:10:55.6] ANDREI: Zajmie. [01:10:57.0] speaker_17: Zajmie pięć minut. [01:10:58.5] TEACHER: Mhm. Tak. Jeszcze tylko na miejsce postawmy akcent. Żadnego ale. [01:11:06.4] speaker_17: Żadnego ale. [01:11:07.8] TEACHER: Mhm. Dobrze. Czy się pojawiły jakieś nieznane słowa? To się pytamy. Okej. Zaraz jeszcze do tego dialogu wrócimy na chwilkę, ale najpierw twierdzenia. Haniu, przeczytaj proszę pierwsze. [01:11:34.5] speaker_17: Grzegorz wrócił już ze spaceru. Fałsz. [01:11:39.2] TEACHER: Mhm. A jak ty zrozumiałaś? [01:11:42.7] speaker_17: On powiedział: właśnie wychodzimy. [01:11:46.7] TEACHER: A, czyli on jeszcze nie był w ogóle na tym spacerze. [01:11:49.9] speaker_17: Nie, nie, nie. [01:11:50.9] TEACHER: Okej. Tak. Dmytro, przeczytaj następne. [01:11:57.0] ANDREI: Mikser jest zepsuty. To jest fa-- tak, to jest prawda. [01:12:04.3] TEACHER: Mhm. Dobrze, bo gdzie my musimy zanieść ten mikser? [01:12:10.7] ANDREI: Zanieść go do naprawy. [01:12:12.6] TEACHER: Mhm. Bardzo dobrze. Podjedziemy sobie troszeczkę jeszcze raz do tego dialogu szóstego. I teraz tak. W języku polskim mamy dwa słowa. Jest słowo remont. Z pewnością słyszeliście. I jest słowo naprawa. Czy jest jakaś różnica w użyciu? Tak. Remont raczej dotyczy pomieszczeń. Wpiszemy sobie słowo budynek. Remont też dotyczy dróg. Jest aktualnie remont drogi, tak? I remont częściowo dotyczy też odzieży. Bardzo często, jak przechodzimy sobie po uliczkach, widzimy remont odzieży. Też, czyli tam naprawiają. Jeżeli chodzi o naprawę, to najczęściej mówimy o jakimś sprzęcie. Sprzęt, nie wiem, mikser, robot, lodówka, zamrażarka, pralka. Niesiemy do naprawy. Nie do remontu, tylko do naprawy. Jest słowo remontować i też będzie doty-dotyczyło budynków, dróg i odzieży. A jest naprawiać i będzie raczej dotyczyło naszych sprzętów, tak? Czyli telefonu, yy, laptopa, monitora i tak dalej. Taka malutka różnica w użyciu samych słów. Mhm. Ale zobaczcie tutaj coś się cały czas wydarzyło. Samochód się zepsuł. Yy, te, yy, spodnie są za, za długie, tak? Czy na przykład, yy, skopiować coś trzeba. My jeszcze tego nie mamy. Bardzo często zdarza się tak, że mamy naprawdę fatalne, kiepskie dni. Urywa się jakiś pasek, coś się psuje i tak dalej. Coś się sypie. A czasami dniami jest tak, że cały dzień coś się nie tak nam układa, coś tam odlatuje, coś się urywa, coś jest zepsutego. Yy, Paulino, czy tobie coś ostatnio się coś zepsuło? Coś odleciało? Urwało? [01:14:25.3] HALINA: Nie było. [01:14:27.4] TEACHER: Może kupiłaś jakieś niedobre rzeczy? Nie przypominasz? [01:14:37.0] HALINA: Nie. Wszystko w porządku. [01:14:38.9] TEACHER: Okej. Tak, Marino, a może tobie coś ostatnio się zepsuło? Popsuło. Musiałaś naprawiać? [01:14:46.7] HALINA: Nie, nic takiego. [01:14:49.0] TEACHER: Jakie życie dobre. Aha. Tak. Haniu, a tobie coś ostatnio się popsuło? [01:14:55.0] PAULINA: Ostatnio pop-- zepsuła to mój robot sprzątacz, ale nie udało się jego naprawić. Ja kupiła inny. [01:15:05.1] TEACHER: Mhm. A co zrobiłaś ze starym? [01:15:07.7] PAULINA: Wyrzuciła do pojemnika susiedzi. [01:15:13.5] TEACHER: Sąsiadów, tak? A czemu nie do swojego? [01:15:18.3] PAULINA: To zakaz. Muszę to wy-wyrzucić po innemu sposobu. Ot, zdecydowała tak będzie lepiej dla mnie. [01:15:29.7] TEACHER: A Haniu, to ty jesteś straszną sąsiadką. [01:15:33.7] PAULINA: No tak. Tak. [01:15:35.4] TEACHER: No to jak ktoś zobaczy ten boks sąsiadów to ci sąsiedzi mandat dostaną. [01:15:42.9] PAULINA: Wyrzucili to. To było dwa tygodnie temu. Nie ma problem. [01:15:51.7] TEACHER: Okej. [01:15:52.2] PAULINA: Ja od początku wyrzuciła ten korob, a trochę później wyrzuciła stary sprzątacz. [01:16:01.6] TEACHER: Okej. [01:16:02.0] PAULINA: Rano, kiedy wszyscy spali. Tak, tak. Nie, to wiadomo, tak ja robię szkodę, ale tak było dla mnie lepiej. [01:16:13.4] TEACHER: Aha, jasne. Dobrze. Tak, Tatiano, tobie się coś ostatnio popsuło albo kupiłaś może coś niedobrego, popsutego od razu? [01:16:24.2] TATIANA: Mm, pomiędzy jakich urzę-urzę-urzędrzę, urządzeń to nie. Ale kupiłam ostatnio buty. Yy, to mo-można powiedzieć pro buty? [01:16:40.7] TEACHER: Mhm. To. [01:16:40.8] TATIANA: Buty dla dziecka. On chciał ze świecącej podeszwy, a ja nie chciałam. I przyszli te buty ze świecącej podeszwy. I w pierwszy dzień, nawet nie w pierwszy dzień, a za godzinę już jeden but nie świecił. [01:17:00.2] TEACHER: Okej. [01:17:00.7] TATIANA: I ja złożyłam reklamację. [01:17:04.6] TEACHER: Brawo. Mhm. [01:17:06.3] TATIANA: Złożyłam reklamację, ale zamówiłam przez e-obuwie. Oni mają bardzo, ym, wolny. [01:17:17.0] TEACHER: Bardzo wolny. [01:17:18.3] TATIANA: Bardzo wolne odpowiedzi po reklamacjach. Tylko dzisiaj odpodpo-odpowiedzie-odpowiali. [01:17:25.6] TEACHER: Odpowiedzieli. [01:17:26.7] TATIANA: Odpowiedzieli i-- a my jutro już jedziemy na Białoruś i musiała kupić jeszcze jedną parę butów. [01:17:37.4] TEACHER: Okej. Okej. Dobrze. Tak. Andrieju, a tobie coś ostatnio się popsuło? [01:17:47.5] ANDREI: To było, aa, słuchawki zepsuli się. [01:17:53.9] TEACHER: A, to. [01:17:55.6] ANDREI: A ja napisał, napisałem w serwis, ale słuchawki stali pracować sami. [01:18:10.7] TEACHER: A zaczęły działać znowu, tak? [01:18:13.4] ANDREI: Tak. [01:18:15.1] TEACHER: Cud! Mhm. Okej, dobrze. Tylko zobaczcie, czasami my mamy bardzo złe dni. To znaczy tak wstajemy po czasie. Ktoś o czasie nie wstał. Śniadanie nie zjedliśmy, no bo nie było czasu. Potem idziemy sobie na jakiś tramwaj, ucieka nam tramwaj czy ucieka nam metro. Nie zdo-- nadążamy. W pracy nie udaje się. Taki po prostu kiepski dzień. I jak mamy taki bardzo kiepski dzień, wszystko się sypie, to wtedy mówimy mam pecha. Pech to jest nieszczęście. Tak jak, jak na przykład przed nami przejdzie czarny kot, to też mówimy: O, będziesz miał pecha, bo podobno czarny kot przynosi ze sobą nieszczęście. Pech to samo co nieszczęście. Za chwilkę odsłuchamy z wami, yy, sytuacji, gdzie jedna dziewczyna się spotyka z takim nieszczęściem Co najpierw trzeba będzie zrobić? Odsłuchamy dialogu i trzeba będzie przenumerować, co było powiedziane jako pierwsze, jako drugie, jako trzecie. Mamy dwa dialogi, tylko to jest ta sama sytuacja. Najpierw odsłuchajmy, potem je przeczytamy i troszkę poodpowiadamy na pytania do tych dwóch dialogów. Rozumiemy, co robimy? Okej. Dobra. No to słuchamy. Najpierw dajemy numerki. [01:19:46.8] TEXTBOOK_AUDIO: Angela, dlaczego jesteś taka zdenerwowana? [01:19:49.5] TEXTBOOK_AUDIO: Najpierw urwał mi się pasek w sandale. Potem uciekł mi tramwaj, a teraz umieram z głodu, bo sprzedali mi przeterminowany jogurt i muszę go wyrzucić. Co za dzień! [01:20:00.0] TEXTBOOK_AUDIO: Nie powinnaś go wyrzucać, tylko reklamować. Gdzie go kupiłaś? [01:20:05.1] TEXTBOOK_AUDIO: Masz rację. To niedaleko. Zdążę przed lekcją. [01:20:16.1] TEACHER: I od razu drugi. [01:20:19.2] TEXTBOOK_AUDIO: Dzień dobry. Kupiłam dziś tutaj przeterminowany jogurt. [01:20:23.2] TEXTBOOK_AUDIO: Proszę pokazać. Faktycznie data ważności minęła wczoraj. [01:20:28.4] TEXTBOOK_AUDIO: No właśnie. [01:20:29.6] TEXTBOOK_AUDIO: Czy ma pani paragon? [01:20:31.0] TEXTBOOK_AUDIO: Niestety nie. [01:20:32.3] TEXTBOOK_AUDIO: To nic. Pamiętam panią. Proszę zaczekać. Zaraz go wymienię. [01:20:47.9] TEACHER: Andrieju, poczytaj nam proszę Toma, a Paulina poczyta Angelę w pierwszym dialogu. [01:20:57.9] ANDREI: Angela. Angela, dlaczego jesteś taka zdenerwowana? [01:21:10.1] speaker_7: Jeszcze raz. Ja przepraszam. Ja tu latają samoloty. Ja nic nie mogę słyszeć. Sekundkę. Prosto. Oni ulecą. [01:21:19.7] TEACHER: A słyszałaś dialog? [01:21:22.4] speaker_7: Ja ostatnie nie słyszałam. [01:21:24.6] TEACHER: Okej, to ostatnie później sobie poczytaj. [01:21:47.4] ANDREI: Angela, dlaczego jesteś taka zdenerwowana? [01:21:54.7] speaker_7: O, też tutaj. Tak. Najpierw urwał mi się pasek w sandale. Potem uciekł mi tramwaj, a teraz- [01:22:06.2] TEACHER: Tramwaj. [01:22:07.3] speaker_7: Tramwaj. A teraz umieram z głodu, bo sprzedali mi przeterminowany jogurt i muszę go wrócić. Wyrzucić. [01:22:16.7] TEACHER: Wyrzucić. [01:22:17.9] speaker_7: Co za dzień. [01:22:20.7] ANDREI: Nie powinnaś go wyrzucać. [01:22:25.1] TEACHER: Wyrzucać. [01:22:26.4] ANDREI: Wyrzucać. Tylko reklamować. [01:22:28.8] TEACHER: Reklamować. [01:22:30.9] ANDREI: Reklamować. Gdzie to kupiłaś? [01:22:33.6] speaker_7: Masz rację, to niedaleko. Zdążę przed lekcją. Lekcją. [01:22:40.8] TEACHER: Mhm. Tak. I teraz ten drugi. Tatiano, ty nam proszę zacznij, a Marina będzie ci odpowiadać. [01:22:51.0] speaker_7: Dzień dobry. Kupiłam dziś tutaj przeterminowany jogurt. [01:22:57.3] TEXTBOOK_AUDIO: Proszę pokazać. Faktycznie data ważności minęła wczoraj. [01:23:04.1] TEACHER: Data ważności. [01:23:05.1] speaker_7: Ważności. No właśnie. [01:23:13.6] TEACHER: Dyrekcja jest. [01:23:15.9] TEXTBOOK_AUDIO: Aha. Czy ma pani paragon? [01:23:19.7] speaker_7: Niestety nie. [01:23:22.7] TEXTBOOK_AUDIO: To nic. Pamiętam panią. Proszę zaczekać. Zaraz go wymienię. [01:23:28.2] TEACHER: Mhm. Tak. Dmytro, powiedz proszę, czy można powiedzieć, że Angela miała pecha tego dnia? [01:23:40.8] ANDREI: No właśnie. [01:23:42.9] TEACHER: Mhm. A dlaczego można tak stwierdzić? [01:23:45.9] ANDREI: Bo miała dużo problem. [01:23:52.2] TEACHER: Dużo problemów. [01:23:53.4] ANDREI: Dużo problemów. [01:23:54.4] TEACHER: A dokładniej? [01:23:55.9] ANDREI: Urwała się pasek w sandale. [01:24:00.4] TEACHER: Mhm. [01:24:00.9] ANDREI: Potem jej uciekł jej tramwaj. [01:24:06.1] TEACHER: Tak. [01:24:08.0] ANDREI: I kupiła, kupiła przeterminowany jogurt. [01:24:15.8] TEACHER: Mhm. Dobrze. Tak, Andrieju, a czy można ten przeterminowany jogurt jeść? [01:24:23.5] ANDREI: Nie, nie trzeba. Bo można zachorować. [01:24:31.8] TEACHER: Tak, można zachorować albo zatruć się. Otrawitsa. Zatruć się. Tak? Tak. Marino, a co zaproponował Tomek zrobić z tym jogurtem? Może trzeba wyrzucić do kosza? [01:24:53.1] speaker_7: Tom zaproponował reklamować ten jogurt. [01:25:03.0] TEACHER: Tak. Czyli innymi słowami co zrobić? [01:25:09.3] speaker_7: Zwrócić koszty? [01:25:11.4] TEACHER: Aha, tylko najpierw Angela co musiała zrobić? Gdzie pójść i co zrobić? [01:25:18.1] TATIANA: Pójść do sklepu. [01:25:20.1] TEACHER: Tak. [01:25:21.7] TATIANA: I powiedzieć, że data ważności minęła wczoraj. [01:25:30.7] TEACHER: Tak. [01:25:31.0] TATIANA: To jest, jak to powiedzieć, zepsuty jogurt. [01:25:40.3] TEACHER: Tak. O coś poprosić można? Czy po prostu przychodzimy: "Ej, typiaro, mam zepsuty jogurt". I stoi taka. [01:25:50.1] TATIANA: Ona musi mieć paragon. [01:25:53.2] TEACHER: Aha, ale czego my chcemy w zamian za zepsuty jogurt? Czy niczego? Niczego nie chcemy. [01:26:00.0] TATIANA: Albo inny jogurt, albo pieniądze. [01:26:02.1] TEACHER: Brawo! Tak. Na tym właśnie polega reklamacja. Tak. Zwracamy to, bo jogurt był zepsuty. Nie Angela go zepsuła, tylko jogurt był zepsuty. Tak? To nie z winy Angeli się stało, więc ona chce nowy jogurt. Ej, proszę dawać mi nowy jogurt albo zwracajcie pieniądze, sobie nowy kupię. Bardzo dobrze. Teraz popracujmy trochę jeszcze z tym dialogiem. Dmytro, powiedz proszę, kiedy reklamujemy towar? [01:26:31.0] ANDREI: Reklamujemy towar, kiedy nie mam, nie mamy winy. Powinny. [01:26:43.1] TEACHER: Poczekaj. To może zacznijmy od innego. Towar jest dobry czy niedobry i z czyjej winy? [01:26:48.4] ANDREI: Kiedy towar jest zepsuty. [01:26:50.6] TEACHER: Super. A z czyjej winy? [01:26:54.9] ANDREI: Nie z naszej winy. [01:26:56.3] TEACHER: Tak jest. Bardzo dobrze. Nie z naszej winy. Wina jest albo po stronie producenta, albo sprzedawcy. Tak. Tatiano, a co to jest data ważności? [01:27:10.2] TATIANA: Data ważności to jest data, do której my możemy używać towar. Tak? Towar. [01:27:20.6] TEACHER: Tylko używać czego? [01:27:23.2] TATIANA: Towaru. Ale mieszkałam w Norwegii i tam ty możesz kupować leki na przykład po terminie ważności w sklepie z rabatem. [01:27:38.5] TEACHER: Aha. Ale przyznajmy się szczerze jak widzimy, że śmietana jest do dziś, to wy ją dzisiaj od razu wyrzucacie, czy możecie też zjeść jutro? [01:27:50.9] TATIANA: Ja mam mąż jeść. [01:27:52.8] TEACHER: No ja też jem. Ja uważam, że śmietana aż tak bardzo się nie zepsuje. Ale są pewne rzeczy, gdzie my przestrzegamy daty ważności, prawda? [01:28:01.9] TATIANA: A pro leki ja czytałam, że termin ważności dla leków to termin, do którego byli badania. [01:28:11.1] TEACHER: Badania. [01:28:12.4] TATIANA: Badania tych leków. [01:28:15.9] TEACHER: Mhm. Okej. Tak. Dobrze. Polina, następne pytanko. Co to znaczy przeterminowany? [01:28:26.0] HALINA: Przeterminowany znaczy, że termin ważności już skończony. [01:28:31.0] TEACHER: Mhm. Termin ważności. [01:28:33.9] HALINA: Termin ważności. [01:28:35.6] TEACHER: Tak. [01:28:36.0] HALINA: Skończył się. [01:28:36.9] TEACHER: Zakończył się. Tak. Można powiedzieć przeterminowany. Sorki. Waż- ważności. Albo bardzo często Polacy używają trochę innego wyrażenia, krótszego. Można powiedzieć po terminie. To jest po terminie albo przeterminowany. Mhm. Tak. Marino powiedz proszę, a czego my potrzebujemy, żeby reklamować produkt? [01:29:09.8] HALINA: Potrzebujemy paragon. [01:29:14.2] TEACHER: Mhm. Tylko słuchaj właśnie pytanka. Czego potrzebujemy? [01:29:17.9] HALINA: Paragonu. [01:29:19.0] TEACHER: Pięknie. [01:29:23.1] HALINA: I zepsuty towar. [01:29:25.6] TEACHER: Tak, ale znowu potrzebujemy czego? [01:29:29.2] HALINA: Zepsutego towaru. [01:29:31.3] TEACHER: Zepsutego towaru. Ślicznie. Tak. Andrieju, powiedz proszę, a w jakiej sytuacji sprzedawca może nie przyjąć reklamacji? [01:29:46.1] ANDREI: Kiedy nie masz paragonu. [01:29:49.3] TEACHER: Okej. Jeszcze są jakieś sytuacje czy to jedyna? [01:29:59.8] ANDREI: Kiedy tej sklep nie, nie ma tego towaru. [01:30:06.6] TEACHER: Czyli był kiedyś, a już nie ma? Czy w ogóle nigdy nie miał? [01:30:12.5] ANDREI: Kiedy w ogóle nie był. [01:30:14.2] TEACHER: Aha. Czyli kupiłeś nie w tym sklepie? [01:30:17.1] ANDREI: Tak. [01:30:17.8] TEACHER: Okej. Mhm. [01:30:20.4] TATIANA: Kiedy już minęło czternaście dni. [01:30:25.7] TEACHER: Ale czternaście dni są na reklamację czy na zwrot? Bo zwrot to jest coś innego. Zwrot. A przyjeżdżam, kupuję sobie ubranko, przyjeżdżam do domu, mierzę. Staję przed lusterkiem, myślę: o, nieładnie. Zmieniam decyzję, dlatego zwracam, tak? I stan musi być nienaruszony. Nie mogę tego nosić. Reklamacja dotyczy raczej tego, że coś się zepsuło po jakimś czasie. Tak? Na przykład kupiłam buty, a za dwa miesiące odleciała podeszwa. [01:31:01.2] TATIANA: Może wtedy dwa, dwa ro-roki? [01:31:06.3] TEACHER: Dwa lata, tak? [01:31:07.7] TATIANA: A dwa lata. Przepraszam. [01:31:09.1] TEACHER: Tak. Czyli minęło dużo czasu. Bo polityka sklepów jest też różna. Ktoś uznaje reklamację do roku, ktoś do dwóch lat, a czasami jest też gwarancja. Tak? I ona może być. To możemy wykupić gwarancję na parę lat. A jeżeli sami uszkodziliśmy produkt? [01:31:31.7] speaker_7: Kiedy towar zepsuty z naszej winy. [01:31:34.7] TEACHER: Tak. Tak. Nasza wina. Wiemy, że jeszcze słowo reklamować użyjemy w innym znaczeniu od słowa reklama. Co wtedy znaczy reklamować? Jeszcze jakieś inne znaczenie ma to słowo? Ktoś ma jakiś pomysł, co może znaczyć jeszcze słowo reklamować? Od słowa reklama. [01:32:10.3] speaker_7: Reklama, marketing. [01:32:11.8] TEACHER: Tak jest. Czyli my tam pokazujemy co i komu. [01:32:19.5] speaker_7: Pokazujemy towary klientom. [01:32:21.9] TEACHER: Tak. W jakim celu? [01:32:28.1] speaker_7: Żeby sprzedać więcej. [01:32:30.9] TEACHER: Tak jest bardzo dobrze. Okej. Dobra. Na dzisiaj sobie powolutku skończymy. Jak mamy jakieś pytania to słucham. Pytamy się śmiało. To może tak. W czwartek zajęcia będą ciekawe, bo będziemy poznawali liczebniki po polsku. Wyśpijcie się. Zróbcie sobie kawę. Koniecznie weźcie czekoladkę, bo tam trzeba będzie, żeby móżdżek trochę popracował. Tak, ale to nie oznacza, że olewamy zajęcia w czwartek. Tak? Nie powiedziałam tak. Powiedziałam tylko proszę wziąć czekoladkę i napić się kawy. Na dzisiaj kończymy. Życzę Wam udanego wtorku. Korzystajcie na razie z dobrej pogody. Do zobaczenia w czwartek. Pa pa. [01:33:34.4] speaker_7: Do zobaczenia. Do zobaczenia