[00:00:07.4] speaker_0: Dzień dobry. [00:00:09.3] TEACHER: Dzień dobry. Każdy widzi i słyszy? [00:00:13.9] speaker_0: Tak. [00:00:14.8] TEACHER: Tak. Fantastycznie. Siedzicie wygodnie? Ha? Wygodnie siedzicie? Dupa nie boli jeszcze z rana? Czy wygodnie każdy siedzi? Halo, halo! [00:00:33.1] HANIA: Oczywiście. [00:00:33.7] speaker_0: Spokojnie. [00:00:34.9] TEACHER: Rozumiemy słowo wygodnie? [00:00:37.9] speaker_0: Nie. Nie rozumiem. [00:00:40.0] TEACHER: Wygodnie znaczy komfortowo. Tak. Proszę to se Aleksiej zapisać, bo to słowo brzmi na każdych zajęciach, a ty nie rozumiesz tego słowa nadal. Hm? Wygodnie. Wygoda to inaczej komfort. Kochani, jak się spało? Aniu, jak się tobie spało dzisiaj? [00:01:03.9] HANIA: Dobrze spałam. [00:01:06.2] TEACHER: A co znaczy dobry sen? Ty się wtedy budzisz? Nie budzisz? Coś śnisz? Nie śnisz? Jest wtedy ciepło, zimno? Porozmawiajmy o tym, jak śpimy. [00:01:18.2] HANIA: To jest... Dobrze. Śpię dobra. Długa. Nie umiem. [00:01:30.7] TEACHER: Śpię dobrze. Śpię długo. [00:01:34.5] HANIA: Śpię dobrze. Śpię długo. [00:01:37.5] TEACHER: No, ale trochę więcej poproszę informacji. Jak śpimy, to ty masz ciemno w pokoju czy jasno? [00:01:45.7] HANIA: Ciemno oczywiście. [00:01:47.5] TEACHER: Ciemno. Masz otwarte okno czy zamknięte? [00:01:56.1] HANIA: Zawsze zamknięte okno. [00:02:00.8] TEACHER: Zamknięte. [00:02:03.0] HANIA: Zamknięte. [00:02:04.8] TEACHER: Tak. Zamknięte okno. Mhm. Budzisz się w nocy? [00:02:10.0] HANIA: Nie. [00:02:11.3] TEACHER: Okej. Dobrze. No super. Tak. Aleksieju, a tobie jak się spało? [00:02:20.8] ([westchnięcie]) [00:02:22.5] speaker_0: Pięknie śpię. Mam świeże powietrze. Zawsze kładę się spać o tej samej... [00:02:40.0] TEACHER: Godzinie? [00:02:41.0] speaker_0: Godzinie. Śpię bardzo dobrze. Nic. Nic. Niczego nie śni się. Nic mnie nie. [00:02:55.5] TEACHER: Nic nie śnię. [00:02:58.0] speaker_0: Nic nie śnię. No to mamy okna w mieszkaniu. Wychodzę na dwie strony budynku i są otwarte, żeby w mieszkaniu... [00:03:21.2] TEACHER: Żeby było co? [00:03:22.6] speaker_0: Było świeże powietrze. [00:03:26.0] TEACHER: Okej. [00:03:27.4] speaker_0: Świeże powietrze. [00:03:27.9] TEACHER: Świeże powietrze. Super, pięknie. Haniu, a tobie jak się dzisiaj spało? [00:03:35.3] HANIA: Fajnie. Tak. Położyliśmy spać o dwudziestej drugiej. Podniosłaś ja gdzieś o drugiej. [00:03:48.8] TEACHER: Tylko wstałam. Wstałam. [00:03:51.4] HANIA: O drugiej i to bardzo dobrze, bo zawsze ja budzę się co godzinę. Cztery godziny to było dobrze dla mnie. [00:04:03.3] TEACHER: Super. A ty wstajesz za budzikiem czy bez budzika? [00:04:07.6] HANIA: Ja nie mogę spać więcej. [00:04:10.8] TEACHER: Okej. Dobrze, bo ty jak śpisz, ty też sobie zaciemniasz pokój, żeby było ciemno, ciemno? [00:04:18.5] HANIA: Lampka nocna włączona i mam otworzone okno na kuchnię, w kuchnię. Ona jest naprzeciwko sypialni. [00:04:29.5] TEACHER: Aha, okej. Czyli ty też potrzebujesz świeżego powietrza podczas snu, tak? [00:04:35.8] HANIA: Tak. [00:04:36.5] TEACHER: Mhm. Super, pięknie. Tylko jeżeli chodzi o wymowę lampki. Ona nocna. [00:04:43.2] HANIA: Nocna lampka. [00:04:44.1] TEACHER: Nocna. Super. Tak. Marino, siemanko. Jak się tobie dzisiaj spało? [00:04:50.1] MARINA: Dzień dobry. Nie bardzo dobrze. Córka przebudziła się o piątej. [00:04:57.8] TEACHER: Obudziła się. [00:04:58.7] MARINA: Obudziła się o piątej i nie chciała już spać. Chciała bawić się. Ale ona potem zasnęła jeszcze na godzinkę, a ja już nie. [00:05:10.7] TEACHER: A co ona teraz robi? [00:05:14.1] MARINA: Teraz ona w żłobku. [00:05:16.2] TEACHER: A, okej, ale słuchaj, wredna mała. Co ona tak wcześnie wstaje? [00:05:21.7] MARINA: Nie wiem. [00:05:23.9] TEACHER: I to ty musisz z nią się bawić od piątej? [00:05:26.6] MARINA: Nie, ja nie bawiłam się. Ja z nią byłam w łóżku. [00:05:33.0] TEACHER: Aha. Próbowałaś ją ignorować? [00:05:35.4] MARINA: No tak. [00:05:38.3] ([śmiech]) [00:05:38.4] ([śmiech]) [00:05:38.6] TEACHER: Okej. [00:05:38.9] MARINA: Nie chciała o piątej bawić się. [00:05:41.8] TEACHER: Dobrze, dobrze. A jak myślisz, czemu ona wstaje tak wcześnie? Może ty nie zasłoniłaś okna? [00:05:48.5] MARINA: Nie, zawsze zasłaniaję, bo ona budzi się o czwartej, o trzeciej, kiedy już świta na dworze. [00:06:03.6] TEACHER: Kiedy świta. [00:06:05.1] MARINA: Świta, tak. [00:06:06.1] TEACHER: Świta. O kurczę! Czy tobie ona tym samym nie zepsuła humoru? [00:06:12.7] PAULINA: Nie, to jest normalne dla dzieci. [00:06:16.9] TEACHER: Aha, okej. Dobrze, dziękuję serdecznie. Andrieju, a tobie jak się spało? [00:06:23.9] ANDREI: Dobrze spało się. Spałem osiem godzin i to moja norma. [00:06:33.9] TEACHER: To twoja norma? Dobrze słyszę? [00:06:36.1] ANDREI: Mhm. [00:06:36.9] TEACHER: Mhm. Tak. A ty śpisz przy jakich warunkach? Tak samo jak inni otwierasz okna czy wszystko zamykasz szczelnie? [00:06:48.4] ANDREI: Zamyka. Nie zamyka okna, ale zamyka okna u pokoju, w jakim śpię. [00:06:57.9] TEACHER: Mhm. [00:06:58.6] ANDREI: I ot... Otwierza? [00:07:02.9] TEACHER: Otwieram. [00:07:04.2] ANDREI: Otwieram u drugim pokoju. [00:07:07.4] TEACHER: W innym pokoju. [00:07:08.5] ANDREI: W innym pokoju. Dla tego na... Za oknem bardzo głośne. [00:07:21.9] TEACHER: Bo za oknem jest bardzo hałaśliwie. [00:07:25.4] ANDREI: Hałaśliwie, tak. [00:07:26.5] TEACHER: Hałaśliwie. Aha. Okej. I ten hałas może w nocy przeszkadzać ci spać? [00:07:33.1] ANDREI: Tak. [00:07:35.6] TEACHER: Mhm. Dobrze zrozumiałam. Dziękuję pięknie. Tak, Paulino, a tobie jak się dzisiaj spało? [00:07:44.2] PAULINA: Dzień dobry. Normalnie dzisiaj spała. Spała z zamkniętymi oknami, bo teraz w nocy trochę zimno na dworze i ja niedawno, jak <<>> niedawno? [00:08:04.4] TEACHER: Ostatnio. [00:08:05.6] PAULINA: Ostatnio była troszeczkę priziembniona? [00:08:11.4] TEACHER: Przeziębiona. [00:08:12.5] PAULINA: Przeziębiona i teraz nie chce znowu iść na L4. [00:08:18.9] TEACHER: Mhm. To ty śpisz teraz z zamkniętymi oknami? [00:08:23.5] PAULINA: Tak. [00:08:24.8] TEACHER: Okej, a to ty może weź taką grubszą kołdrę. Może za cienka jest ta twoja? [00:08:31.4] PAULINA: Nie. Po prostu u nas otwarty dwa okna i taki... [00:08:38.6] TEACHER: Przeciąg. [00:08:40.3] PAULINA: Przeciąg? [00:08:41.3] TEACHER: Przeciąg, skazniak. [00:08:42.9] PAULINA: Tak. [00:08:44.4] TEACHER: I taki przeciąg się robi. [00:08:45.7] PAULINA: Mhm, mhm. [00:08:47.1] TEACHER: To ty możesz tylko jedno okno otwierać, a nie dwa. [00:08:51.2] PAULINA: Może tak. [00:08:54.4] TEACHER: Okej, dobrze zrozumiałam. Dzięki serdeczne. Tak, Tatiano. Dzień dobry. Tatiano, a ty jak dzisiaj spałaś? [00:09:04.9] speaker_0: Spałam mało. Sześć godzin. Chciałabym. Chciałabym więcej, bo źle się czuję, kiedy mało śpię. [00:09:16.4] TEACHER: Mhm. [00:09:20.6] speaker_0: To wszystko. [00:09:22.4] TEACHER: A ty przy jakich warunkach śpisz? Też zapalasz sobie może lampkę na noc? Czy wolisz, żeby światła żadnego nie było? [00:09:30.2] speaker_0: Nie, wolę, żeby nie było światła, ale mamy takie białe firanki, żaluzje, które przepuszczają światło. I dlatego rano już, rano już w weekend nie możesz długo spać, bo już świetło, świetło. [00:10:01.1] TEACHER: Że jest jasno. [00:10:02.4] speaker_0: Że jest jasno, tak. Ale w dni robocze, robocze muszę wstawać o szóstej, o połowie, o wpół do siódmej, gdzieś tak, żeby zebrać dzieci do szkoły. [00:10:22.1] TEACHER: Okej. Zobacz. Chcę tylko się dowiedzieć, co ty masz na oknie. Firanki są takie raczej przezroczyste. One są zrobione z tiulu. [00:10:31.4] speaker_0: Mhm. [00:10:32.6] TEACHER: A takie mocniejsze, takie grubsze, z takiego grubszego materiału to są zasłony. [00:10:38.7] speaker_0: Zasłony. A to w ogóle takie jak żaluzje, ale nie żaluzje to... [00:10:44.1] TEACHER: Takie plisy masz? [00:10:46.3] speaker_0: Tkanie, które rozciąga się po oknie. No ci pokażę. [00:10:52.7] TEACHER: Tak, takie materiałowe plisy to są. [00:10:54.8] speaker_0: Plisy, mhm. [00:10:56.2] TEACHER: Bo mogą być takie plastikowe, prawda? I one też [00:10:59.1] ([odgłos]) [00:10:59.2] TEACHER: i w całości. Tak, to są plisy materiałowe. [00:11:03.1] speaker_0: Materiałowe, mhm. [00:11:04.7] TEACHER: Super, pięknie. Kochanie, dla przypomnienia. Czasownik spać. Jeżeli wczoraj albo to już minęło, to mówimy ja spałem, spałam. Jeżeli chodzi o mnie, prawda? Natomiast w czasie teraźniejszym ja teraz śpię. Tak dla przypomnienia. Dobrze. Za chwileczkę bym chciała, żebyśmy sobie zrobili rozgrzewkę na przypomnienie kulturalnego proszę. Chciałbym poprosić. A czy mogłaby pani? Przypominamy sobie. Mówimy troszkę inaczej. Ja chciałbym. Ja dziewczynka chciałabym. Ty chciałbyś. Ja chciałabym. On chciałby. Ona chciałaby. W liczbie mnogiej chcielibyśmy. Chcielibyście. Chcieliby. Chciałybyśmy. Chciałybyście. Chciałyby. O tym ostatnio sobie rozmawialiśmy, więc to za chwilkę zaproponuję przypomnieć. Każdy będzie miał pewną sytuację. O coś trzeba będzie poprosić, tak? Albo tam zapytać się, czy ktoś może to zrobić. Czytamy od razu case. Prosisz o informację, o której zaczyna się film w kinie. Więc musimy poprosić za pomocą czasownika móc i widzimy, że prosimy jakichś pań w liczbie mnogiej. Czy mogłyby panie powiedzieć, o której zaczyna się film? W taki sposób kierujemy swoją prośbę. Marino, zacznijmy od ciebie. [00:12:48.4] MARINA: Proponujesz komuś kolację w restauracji. Chcesz ty rodzaj męski. [00:12:57.0] TEACHER: Mhm. [00:13:00.7] MARINA: Czy mógłbyś tak. Czy mógł-- czy mógłbyś ty...? [00:13:15.2] TEACHER: Pójść? [00:13:16.0] MARINA: Pójść ze mną na kolację do restauracji dzisiaj wieczorem. [00:13:25.4] TEACHER: Super. Tylko zobacz, ty masz chcieć, nie móc, a chcieć. [00:13:31.0] MARINA: A chciałbyś. [00:13:34.0] TEACHER: Pięknie. Czy chciałbyś? [00:13:36.1] MARINA: Mhm. [00:13:36.8] TEACHER: Mhm. Super. Tak, Tatiano, lecimy dalej. [00:13:45.5] speaker_0: Prosisz o pomoc otworzyć okno. Czy mogłaby pani otworzyć okno? Super. [00:13:55.2] TEACHER: Tak, Haniu. Lecimy dalej. [00:14:03.1] HANIA: Chciałeśby. Chciałeśby kawę albo herbatę? [00:14:12.4] TEACHER: Okej, tylko ty zapytałeś się ona. A teraz, żeby zrobić ty ś w końcu tutaj. [00:14:19.9] HANIA: Chciałbyś ty? [00:14:21.8] TEACHER: Troszeczkę wolniej. Chciałabyś. [00:14:25.4] HANIA: Chciałeśby kawę albo, albo lub herbaty. [00:14:31.1] TEACHER: Okej, to jest dobrze. Tylko powtórz jeszcze raz za mną samą formę. Chciała, bo ona chciała i byś dodajemy. Chciałabyś. [00:14:40.8] HANIA: Chciałabyś. [00:14:42.6] TEACHER: Chcia. [00:14:44.2] HANIA: Chciałabyś. [00:14:45.7] TEACHER: Aha. A jakbyś zapytała wtedy mężczyznę na ty? [00:14:50.5] HANIA: Chciałbyś. [00:14:52.6] TEACHER: Super. Dobrze. Tak, Aleksieju, idziemy dalej. [00:14:58.9] speaker_0: Prosisz o pomoc. Zanieść kartony do biura. [00:15:07.7] TEACHER: Mhm. [00:15:08.8] speaker_0: Czy mogliby państwo zanieść- [00:15:19.5] TEACHER: Też panowie. [00:15:19.7] speaker_0: Panowie, przepraszam. Czy mogli panowie zanieść kartony do biura? [00:15:30.0] TEACHER: Mhm. Teraz troszeczkę wolniej, bo za pierwszym razem powiedziałeś dobrze, a za drugim nie. Czy mogliby panowie. [00:15:37.7] speaker_0: Czy mogliby panowie zanieść kartony do biura? [00:15:42.4] TEACHER: Pięknie. Andrieju, następne. [00:15:46.7] ANDREI: Prosisz o informację. Cena marynarki. [00:15:50.0] TEACHER: Cena. [00:15:51.0] ANDREI: Cena marynarki. Dzień dobry pani. Czy mogłabyś powiedzieć, ile kosztuje marynarka? Ta marynarka. [00:16:03.6] TEACHER: Tak. Tylko mogłabyś to ty, a pani to ona. [00:16:07.6] ANDREI: Aha. A czy mogłyby- [00:16:13.1] TEACHER: Ty. [00:16:15.1] ANDREI: Czy. Czy. [00:16:15.4] TEACHER: Czy. Nie ci. [00:16:16.7] ANDREI: Mhm. Czy mogłaby pani powiedzieć, ile kosztuje ta marynarka? [00:16:25.6] TEACHER: Mhm. Super. Tak, Paulino, następne poproszę. [00:16:32.3] PAULINA: Proponujesz komuś wyjazd w góry. [00:16:35.7] TEACHER: Mhm. [00:16:38.8] PAULINA: Czy państwo chciała wyjazd do gór? [00:16:50.9] TEACHER: Wyjechać w góry. [00:16:52.5] PAULINA: A wyjechać. Czy państwo chciała wyjechać w góry? [00:16:57.6] TEACHER: Okej, a jaki czasownik bierzesz dla słowa państwo? [00:17:05.8] PAULINA: A. [00:17:07.2] TEACHER: Państwo to oni. To grupa ludzi. [00:17:10.7] PAULINA: Czy chcieli-- chcieliby. [00:17:14.8] TEACHER: Czy chcieliby państwo? Powtórz jeszcze raz w całości. [00:17:18.8] PAULINA: Czy chcieliby państwo wyjechać w góry? [00:17:22.7] TEACHER: Pięknie. [00:17:23.7] PAULINA: Mhm. [00:17:24.9] TEACHER: Tak. Aniu, spróbuj ty. Zobaczmy, czy wyjdzie. [00:17:30.2] speaker_0: Prosisz o pomoc pożyczyć komórkę na moment. [00:17:38.9] TEACHER: Mhm. [00:17:40.3] speaker_0: Móc pan. Czy mogę pan pomóc pożyczyć komórkę na moment? [00:18:01.4] TEACHER: Też jest dobra forma, ale my ćwiczymy inną. Nie wiem, czy słyszałaś. Używamy trybu przypuszczającego. Czy chciałbyś? Czy chciałby? Czy mógłbym? [00:18:14.5] speaker_0: Czy mógłby pan- [00:18:17.2] TEACHER: Tak. [00:18:17.7] speaker_0: Pomóc? [00:18:22.0] TEACHER: I co zrobić? [00:18:24.1] speaker_0: Pożyczyć komórkę na moment. [00:18:26.6] TEACHER: Tak jest. Super. Bardzo dobrze. Tak. Od tego my możemy zaczynać. To jest nasza, nasza forma na to, żeby o coś prosić. Yy, za chwilkę popatrzymy sobie, jak my inaczej prosimy. Mm, i ta forma będzie dla was bardzo, bardzo zrozumiała. Bardzo. Bo to samo mamy w swoich językach, tylko będziemy musieli zwrócić uwagę na niuanse. Czy na razie mamy jakieś pytania? Ktoś czegoś nie zrozumiał? Nie pamięta? [00:19:01.7] ANDREI: Wszystko dobra. [00:19:03.6] TEACHER: Okej, to za chwilkę sobie popatrzymy troszkę inaczej. Przeczytamy sobie dwa zdania i was się zapytam, czy wy te zdania rozumiecie? Mm? Przejdźmy sobie do podręcznika powolutku na stronie sto dwudziestej piątej. O tu. Popatrzymy sobie na takie słowo jak "żeby". Tatiano, poproszę cię o przeczytanie tego pierwszego zdania. [00:19:33.8] speaker_0: Paweł powiedział, żeby pójść. [00:19:38.0] TEACHER: Powiedział. [00:19:38.9] speaker_0: Powiedział, żeby pójść do kina. [00:19:41.1] TEACHER: Okej. Albo na przykład użyjemy sobie, weźmiemy sobie inne zdanie. Każdy chce, żeby każdy człowiek żył w zgodzie na przykład, nie? Albo chciałabym, żeby każdy mógł żyć w zgodzie. To jest po prostu komunikat. Ale za pomocą "żeby" możemy też utworzyć nie zdanie, które coś komunikuje, ale zdanie, którym, o które możemy coś prosić. Komunikat to bez prośby. Na przykład: lekarze mówią, żeby jeść więcej warzyw i owoców. To jest komunikat i w tym zdaniu my nie słyszymy prośby. Oni po prostu mówią albo twierdzą. Ale za pomocą słowa "żeby" można utworzyć zdanie z prośbą. Paulino, przeczytaj proszę następne zdanie. [00:20:34.4] PAULINA: Paweł powiedział, żeby Marysia sprawdziła re-petuar. Repertuar. [00:20:42.6] TEACHER: Repertuar. [00:20:44.8] PAULINA: Repertuar. [00:20:46.0] TEACHER: Tak jest. I tu widzimy prośbę, prawda? Bo Paweł już chciałby, żeby Marysia to sprawdziła. Czy nam na razie to słowo "żeby" dla nas jest jasne? Ale to nie jest jedyna forma "żeby". Teraz kochani uwaga. W zależności od kogo, kto jest proszony, do kogo my swoją prośbę kierujemy, to "żeby" wygląda troszkę inaczej. Jeżeli ktoś prosi mnie, czy ciebie, czy nas, czy was, z "żeby" będą pewne zmiany. Tylko popatrzcie na razie na samo, na samą budowę tego zdania. Jest "żeby", jak tylko zaczynamy prosić, główny czasownik już nie stoi w infinitivie, tylko w czasie przeszłym i tylko dla trzeciej osoby. I teraz patrzymy truch, trochę niżej. Na przykład ktoś prosi mnie, żeby coś zrobić. Więc mówię: Mama powiedziała, żebym ja zrobiła dzisiaj kolację. Czyli z czasownika końcówkę tę zrobiłam, zrobiłaś, ja przenoszę na "żeby", bo ktoś mnie prosi. Żebym zrobiła. Ja jestem proszona. Jeżeli ktoś prosi ciebie, to wtedy mówimy: Mama poprosiła, żebyś Piotrek, to ty zrobił dzisiaj kolację. Nie żeby zrobiłeś, tylko to "-ś" przenosimy na "żeby". A główny czasownik stoi cały czas w trzeciej osobie dla liczby pojedynczej. Patrzymy na on czy ona. Mama powiedziała, żeby Paweł. Paweł to on. Żeby Paweł zrobił dzisiaj kolację. Więc w zależności od tego, kto jest proszony, kogo prosimy, to "żeby" wygląda trochę inaczej. Wy końcówkę osobową przenosicie na "żeby". W liczbie mnogiej działa to podobnie. Mama powiedziała... Dzieci. Jak dzieci między sobą rozmawiają. Żebyśmy my dzisiaj zrobiły kolację, bo mama to powiedziała do nas, żebyśmy my to zrobili. Zobaczcie. My zrobiliśmy w czasie przeszłym, ale tą końcówkę osobową przenosimy na "żeby", bo główny czasownik musi stać w trzeciej osobie, ale w liczbie mnogiej dla oni, one. To samo zrobimy z wy. Mama powiedziała, żebyście wy zrobili dzisiaj kolację. Tak? I znowu zrobiliście w czasie przeszłym. Tę końcówkę osobową przenosimy na "żeby", żebyście, a główny czasownik znowu stoi dla formy oni czy one. W liczbie mnogiej jest podobnie. Mama powiedziała, żeby dzieci, bo dzieci to one, dzisiaj zrobiły kolację. Tak? Zobaczcie ta forma, żeby zrobił i żeby zrobili jest bardzo podobna. Najważniejsza różnica kryje się w czasowniku. Tak więc w zależności od kogo, kogo prosimy, żeby dostaje różne końcówki, a czasownik zawsze stoi dla trzeciej osoby albo dla formy on, albo dla formy ona, albo oni, albo on albo ona. Tyle. Chcemy od razu poćwiczyć, zobaczyć co wyjdzie. Czy mamy jakieś pytania? [00:24:47.1] HANIA: Ćwiczyć. [00:24:48.4] TEACHER: No to poćwiczmy sobie. Okej. Tak. Aleksieju, przeczytaj proszę pierwsze zdanie. To będzie taki wzór. Patrzymy uważnie i próbuj zrobić drugie. Tylko włącz proszę mikrofon. [00:25:07.9] speaker_0: Tyle razy się prosiłam, żebyś posprzątał swój, swój pokój. [00:25:17.0] TEACHER: Aha. Teraz zobacz. My w każdym zdaniu mamy podpowiedzi. Prosiłam cię, ciebie, żebyś ty. Cały czas będzie się jakoś podpowiadało nam. Następne czytamy i teraz uzupełnij sam. [00:25:36.6] speaker_0: Jan powiedział mi, żebym teraz ja kupiła mleko. [00:25:43.4] TEACHER: Mhm. Super, żebym. Dobrze. Tak. Andrieju, następne. [00:25:57.5] ANDREI: A Magda poprosiła go, żeby zrobił herbatę. [00:26:06.0] TEACHER: Super. Dobrze. Paulino, dalej. [00:26:08.7] PAULINA: Ania kazała studentom, żeby powtórzyli gramatykę. [00:26:17.4] TEACHER: Powtórzyli. [00:26:18.9] PAULINA: Powtórzyli gramatykę. [00:26:20.7] TEACHER: Okej. Aniu, kolejna. [00:26:27.3] speaker_0: Czy Iwona już mówiła wam, żebyście przyszli wcześniej? [00:26:41.4] TEACHER: Mhm. Jeżeli kochani chodzi o akcent. Pamiętate partykuły nie akcentujemy, dlatego mówimy chciałbym i chciałabym. Tutaj jest to samo żebym, żebyś. W liczbie mnogiej żebyśmy, żebyście. [00:27:00.0] speaker_0: Żebyście. [00:27:01.3] TEACHER: Mhm. [00:27:01.9] speaker_0: Żebyście przyszli wcześniej. [00:27:05.9] TEACHER: Dobrze. Tak. Następną formę poproszę zrobić dla my, bo tu nie ma wskazanej. Tatiano, bardzo proszę. [00:27:15.4] speaker_0: Tomek zgodził się, żebyśmy mieli dzień wolny. [00:27:19.4] TEACHER: Mhm. Tak. Marino, przeczytaj proszę następne. [00:27:27.9] MARINA: Mama kazała dziecku, żeby było grzeczne. [00:27:36.1] TEACHER: Nie, nie bez grzechów poproszę. Tylko z kulturą. [00:27:41.2] MARINA: Grzeczne? [00:27:42.3] TEACHER: Tak. Mhm. Dobrze. Okej. Haniu, przeczytaj proszę ósme. [00:27:49.3] HANIA: Powiedziałś, żebys to zrobił na jutro. [00:27:53.7] TEACHER: Mhm. I jeszcze jedno poproszę. Dziewiąte. [00:27:57.9] HANIA: Powiedzialiście nam, żebyśmy nie przychodzili jutro. [00:28:03.4] TEACHER: Super. [00:28:03.5] HANIA: Nie przychodzili jutro. [00:28:05.0] TEACHER: Nie, nie było dobrze. Przechodzili. Tak. Aleksieju ostatnie. [00:28:11.2] speaker_0: Kasia prosiła was, żebyście wydrukowali te materiały. [00:28:19.5] TEACHER: Mhm. Super. Okej. Czy tu mamy może jakieś pytania? To jest kwestia praktyki, prawda? Im więcej porobić takich ćwiczeń. Za chwileczkę bym chciała, żebyśmy troszkę popracowali w małych grupkach. Tu specjalnie zrobiliśmy sobie zadanie, żeby każdy podglądał do tabelki, żebym też posłuchała, co mówicie, jak wypowiadacie. A teraz spróbujcie powybierać samodzielnie. Na czacie wyskoczył link. Za chwileczkę my się podzielimy na małe sale i poproszę jedną osobę o udostępnienie ekranu. Czytamy i wybieramy. Już samodzielnie się staramy. Dobre formy, żeby. Uciekamy. [00:29:45.7] HANIA: Mhm. [00:36:25.8] TEACHER: Andriej skończone? Czy nie? [00:36:31.5] ANDREI: Tak, skończone. [00:36:32.7] TEACHER: Okej. Pojawiły się pytania jakieś? [00:36:41.3] ANDREI: Nie z tatą było to trudne. Nie uważał, co był szedł. [00:37:03.1] TEACHER: Był trudny przykład z tatą. [00:37:07.6] ANDREI: Dlatego nie uważał to, co był czasownik szedł. [00:37:15.4] TEACHER: A nie zwróciłeś uwagi? [00:37:16.9] ANDREI: Nie zwróciłeś uwagi? Tak. [00:37:18.9] TEACHER: Okej. Bywa. No tak, ćwiczyć trzeba. Spoko. W domku będziemy mieli zadania. Kochani, mamy może jakieś pytania jeszcze? [00:37:31.4] speaker_0: No może być to już obsadzili, no nas było nie <<>> pro wot eta papa wkluczil ostawlenym, zostawil ostawlenym swiet. [00:37:42.0] TEACHER: A wy <<>> samo przedłożenie? [00:37:45.8] speaker_0: Da, tylko tam na moj <<>> można było wogcze tri ispol'zowac' otwieta. Tam było papa, papa ostawil wkluczonnym swiet, szczoby nu tamże <<>> jesli ja to <<>> może być żebym sie nie bał i żebym sie nie bała, jesli ja dievoczka. [00:38:06.6] TEACHER: Nie, tut idzie tylko jedno <<>> <<>> <<>> będę szedł spać <<>> tylko <<>> dla formy ja. <<>> <<>> <<>> ważna informacja. Kiedy będę szedł spać? <<>> ja <<>> <<>> <<>> <<>> [00:38:22.1] speaker_0: A tut by była będę szedł. <<>> <<>> <<>> było <<>> będę szła. [00:38:27.1] TEACHER: A będę szła. <<>> z <<>> <<>> my <<>> dla kogo my <<>> <<>> <<>> <<>> [00:38:37.5] speaker_0: No <<>> <<>> <<>> <<>> jeszcze żeby się nie bał, <<>> on sam nie <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> [00:38:47.3] TEACHER: Wtedy zdanie nie ma sensu, bo będę szedł to ja, a będzie szedł to wtedy byłoby trzeba zmienić czasownik. [00:38:55.8] speaker_0: <<>> [00:38:58.7] TEACHER: Dobra. Tak kochani, tu sobie skończymy. Poproszę, żeby każdy na spokojnie sobie usiadł w domku i zadanie trzynaste w weekend przerobił. Siadamy powolutku, krok po kroku wszystko ćwiczymy na głos, a jak już będziemy trochę bardziej pewni tych form, to sobie na następnych zajęciach zrobimy rozgrzewkę, żeby jeszcze to przypomnieć. Bo dzisiaj powinniśmy się trochę pospieszyć z innym super tematem, który z pewnością już może długo ktoś z Was oczekiwał. Porozmawiamy dzisiaj o mężczyznach w liczbie mnogiej. Z pewnością każdy słyszał, że Polak nie mówi mężczyzny. Tylko trochę inaczej, co nie? Za chwilkę, żeby zrobić taki wstęp, żeby już bazować na niektórych słowach, niektóre słowa sobie w liczbie pojedynczej przypomnimy. Otwieramy sobie powolutku lekcję czternastą. Strona to chyba sto dwadzieścia osiem. W tym malutkim zestawieniu są zaszyfrowane pewne słowa, które oznaczają mężczyzn. Po lewej jest taki skrót bardzo, bardzo ubogi, ale tego wystarczy, żeby te słowa utrwalić, przypomnieć w głowie. Na przykład mamy słowo wizyta, dom, urodziny. Wiadomo, że z wizytą do domu na nasze urodziny przychodzi gość. Tak? Marino, przeczytaj proszę następny opis. Spróbuj zgadnąć, co to za słowo. [00:40:37.8] MARINA: Praca, znajomy, razem. Myślę, że to kolega. [00:40:42.6] TEACHER: Brawo! Tak. I jeszcze jedno. [00:40:48.1] MARINA: Teatr, film, grać. To jest aktor. [00:40:53.1] TEACHER: Super. Tylko zwracamy teraz uwagę na słowo teatr. Odciągamy. Nie przyspieszamy. Nie teatr, a teatr. [00:41:03.0] MARINA: Teatr. [00:41:04.1] TEACHER: O, aha. Dobrze. Paulino, czytamy dwa kolejne. [00:41:11.7] MARINA: Warsztat, samochód, naprawić. [00:41:15.8] TEACHER: Aha. Od razu poprawimy słowo. Warsztat musi być. Warsztat. [00:41:21.4] MARINA: Warsztat? [00:41:22.5] TEACHER: Mhm. Poprawię. [00:41:25.3] MARINA: A to nieprawilno napisano? [00:41:26.6] TEACHER: Tak, to niedobrze napisane. [00:41:30.3] MARINA: Warsztat, samochód, naprawiać. To... [00:41:37.8] TEACHER: Kto pracuje w warsztacie, naprawia samochody? [00:41:41.4] MARINA: Mechanik. [00:41:42.7] TEACHER: Mechanik? Tak. [00:41:52.8] MARINA: Tak. Uniwersytet. Uniwersytet. Studiować. [00:42:00.4] TEACHER: Uniwersytet. [00:42:01.6] MARINA: Uniwersytet. Studiować. Książki. To? [00:42:11.0] TEACHER: Kto uczy się na uniwersytecie? Może uczeń? Czy student? [00:42:21.0] MARINA: Student. [00:42:22.1] TEACHER: Student. Dobrze. Tak. Haniu, następne dwa poproszę. [00:42:28.2] HANIA: Szpital, pacjent, badać, lekarz. [00:42:31.8] TEACHER: Mhm. Teraz musimy wrócić do akcentowania. Szpital. [00:42:37.1] HANIA: Szpital, pacjent i badać. [00:42:40.2] TEACHER: Co ty kochanie? Pacjent. [00:42:42.8] HANIA: Pacjent. [00:42:44.0] TEACHER: A to dobrze. Badać. Tak. Kolejna. [00:42:48.5] HANIA: Zęby, gabinet i borować. Dentysta. [00:42:54.6] TEACHER: Tak. Kochana, akcenty trzeba dobrze dawać. Gabinet. [00:43:00.0] HANIA: Gabinet. [00:43:01.1] TEACHER: Nie, nie. Gabinet. [00:43:03.9] HANIA: Gabinet. [00:43:05.5] TEACHER: Borować. [00:43:07.5] HANIA: Borować. [00:43:09.2] TEACHER: Wiemy, co znaczy borować? [00:43:12.2] HANIA: Zębiro. [00:43:14.2] TEACHER: Tak robić bzz. Robić dziurki. Dobrze. Tatiano, kolejne dwa. [00:43:24.6] speaker_0: Ja nie wiem, co to będzie. Firma. Pracodawca. Dyrektor. [00:43:29.1] TEACHER: Jak inaczej na dyrektora mówisz? Cztery litery. [00:43:32.7] speaker_0: Szef. [00:43:33.6] TEACHER: No. [00:43:37.3] speaker_0: Rodzina. Dziecko. Rodzaj męski. Syn. [00:43:40.7] TEACHER: Mhm. Dobrze. Tak. Aleksieju dalej proszę. [00:43:46.0] speaker_6: Człowiek przystojny, dorosły. Mężczyzna. [00:43:52.5] TEACHER: Mhm. [00:43:55.0] speaker_6: A człowiek młody. Nastolatek. [00:44:00.6] TEACHER: Tak. Nastolatek to taki, który ma naście lat. Piętnaście, szesnaście. [00:44:05.6] speaker_6: A nastolatek. Chłopiec. [00:44:08.1] TEACHER: Dobrze. Tak. Andrieju dalej. [00:44:14.2] ANDREI: Obok. Mieszkać. Dom. Obok. [00:44:23.6] TEACHER: Niedaleko to znaczy obok. Kto mieszka obok nas? [00:44:29.7] ANDREI: A sąsiad. [00:44:31.4] TEACHER: Sąsiad, tak. [00:44:34.0] ANDREI: Sąsiad. Warzywa jeść zero mięsa. [00:44:39.3] TEACHER: Zero. [00:44:40.4] ANDREI: Zero mięsa. Wegetariański? Nie wiem. Mianownik. A wegetarianin. [00:44:52.4] TEACHER: Wegetarianin. Tak, on to wegetarianin. Tak. Aniu, przeczytaj proszę te trzy i obowiązkowo przeczytaj ten, który jest zrobiony. [00:45:03.7] speaker_0: Mhm. Klasztor. Modli się. Benedyktyn. Benedyktyni. [00:45:12.8] TEACHER: Mhm. [00:45:13.9] speaker_0: To jest mnich. [00:45:15.9] TEACHER: Tak. Czy my rozumiemy, kim jest mnich? [00:45:20.9] speaker_0: Nie, nie rozumiem. [00:45:22.9] TEACHER: O! No to Aniu, czytamy definicję. Co to za mnich? [00:45:27.6] speaker_0: Mnich to mieszczyzna, który- [00:45:30.4] TEACHER: Mężczyzna. [00:45:32.1] speaker_0: Mężczyzna, który żyje w spól- [00:45:39.7] TEACHER: We wspólnocie. [00:45:40.4] speaker_0: Wspólnocie religijnej. Oj! O matko! Oddzielony od reszty społeczeństwa. [00:45:55.6] TEACHER: Tak. Bardzo często nosi takie brązowe, ciemne ubrania. Modli się, rozmawia z ludźmi, ale modli się i żyje w klasztorach, takich kościołach, ale które znajdują się gdzieś daleko za miastem i zazwyczaj dla ludzi są zamknięte. [00:46:18.1] speaker_0: To mnich? [00:46:19.4] TEACHER: Tak. Zgadujemy kolejne słowa. [00:46:26.0] speaker_0: On oficjalnie. [00:46:29.9] TEACHER: Oficjalnie. [00:46:30.0] speaker_0: Oficjalnie. Grzecznie. To jest pan. [00:46:34.3] TEACHER: Mhm. [00:46:36.9] speaker_0: Osoba. Pochodzić. Belgia. [00:46:45.3] TEACHER: Pierwsza "b" i jeszcze trzy litery. [00:46:52.3] speaker_0: Osoba? [00:46:54.1] TEACHER: Kto ma belgijski paszport? Jak nazywamy tę osobę z Belgii? [00:47:00.3] speaker_0: Belg. [00:47:01.8] ANDREI: Belg. [00:47:02.6] HANIA: Belg. [00:47:02.6] TEACHER: Tak, to jest Belg. Dobrze. Za chwilkę zobaczymy. Znaczy nie zobaczymy, a raczej posłuchamy, jak te wszystkie słowa brzmią w liczbie mnogiej. Przed nami będzie taki dialog. On jest specjalnie po to, żebyśmy go odsłuchali, uzupełnili, wyostrzyli swoje uszko. Trzeba będzie uważnie posłuchać liczby mnogiej. Bo jest jeden pan, jeden mężczyzna, jeden syn. A jak powiemy dwaj, trzej i czterej? W razie czego zaczynamy już powolutku się oswajać, że dla mężczyzn, dla chłopców, dla mnichów nie wolno użyć liczebnika dwa, trzy, cztery. To są liczebniki dla piesków i dla kotów, i dla kwiatków. Dwa psy, trzy psy, cztery psy. Dla mężczyzn tak powiedzieć nie wolno. Można powiedzieć dwaj, trzej albo czterej. Dla tych liczebników utworzymy za chwilkę liczbę mnogą. Jak jesteśmy już, możemy słuchać. Kiwnijcie główką, to wam włączę. No to lecimy. [00:48:17.4] TEXTBOOK_AUDIO: Mami, to ty? O, są i goście. [00:48:21.7] speaker_6: Chciałam panu kogoś przedstawić. To moi koledzy. Ci dwaj to aktorzy. [00:48:27.9] TEXTBOOK_AUDIO: Naprawdę? Wyglądają jak mechanicy. [00:48:31.5] speaker_6: Organizowali teatr uliczny, więc może są trochę brudni. A ci trzej to studenci medycyny. [00:48:38.2] TEXTBOOK_AUDIO: Hm. W przyszłości lekarze, tak? A może dentyści? Albo szefowie szpitala? [00:48:45.3] speaker_6: Pan cały czas żartuje. To są synowie bardzo znanego chirurga. [00:48:50.8] TEXTBOOK_AUDIO: Plastycznego? Przepraszam, mamie. Mężczyźni tacy jak ja lubią żartować. Chłopcy, co zjecie na kolację? Męskiego befsztyka? Sąsiedzi nie przyszli. Mogę was zaprosić. [00:49:02.7] speaker_6: To wegetarianie. Nie jedzą mięsa. [00:49:06.2] TEXTBOOK_AUDIO: Mami. Oni w dodatku w ogóle nic nie mówią. To jacyś mnisi? [00:49:11.0] speaker_6: Chyba nie mam nastroju do pana żartów. Panowie, wychodzimy. A poza tym to są Belgowie i nie mówią jeszcze dobrze po polsku. [00:49:26.9] TEACHER: Kochani, czy było dobrze słychać? [00:49:30.7] PAULINA: Trochę tak. [00:49:30.8] speaker_6: Aha. [00:49:32.0] TEACHER: Dobrze. Za momencik włączę jeszcze raz. [00:49:43.9] TEXTBOOK_AUDIO: Mami, to ty? O, są i goście. [00:49:48.2] speaker_6: Chciałam panu kogoś przedstawić. To moi koledzy. Ci dwaj to aktorzy. [00:49:54.3] TEXTBOOK_AUDIO: Naprawdę? Wyglądają jak mechanicy. [00:49:58.0] speaker_6: Organizowali teatr uliczny, więc może są trochę brudni. A ci trzej to studenci medycyny. [00:50:04.6] TEXTBOOK_AUDIO: Hm. W przyszłości lekarze, tak? A może dentyści? Albo szefowie szpitala? [00:50:11.8] speaker_6: Pan cały czas żartuje. To są synowie bardzo znanego chirurga. [00:50:17.2] TEXTBOOK_AUDIO: Plastycznego? Przepraszam, mamie. Mężczyźni tacy jak ja lubią żartować. Chłopcy, co zjecie na kolację? Męskiego befsztyka? Sąsiedzi nie przyszli. Mogę was zaprosić. [00:50:29.2] speaker_6: To wegetarianie. Nie jedzą mięsa. [00:50:32.6] TEXTBOOK_AUDIO: Mami. Oni w dodatku w ogóle nic nie mówią. To jacyś mnisi? [00:50:37.5] speaker_6: Chyba nie mam nastroju do pana żartów. Panowie, wychodzimy. A poza tym to są Belgowie i nie mówią jeszcze dobrze po polsku. [00:50:55.7] TEACHER: Powolutku startujemy. Halino, ciebie poproszę najpierw poczytać pana Grzegorza. Ania będzie mamie. Doczytamy do tego miejsca i później się wymienimy. [00:51:10.8] PAULINA: Mami, to ty? O, są i goście. [00:51:14.6] TEACHER: Gościa. [00:51:16.2] PAULINA: Goście. [00:51:20.1] speaker_0: Chciałam panu kogoś przed-przedstawić. To moi koledzi. [00:51:28.1] TEACHER: Koledzy. Twardziej. [00:51:30.2] speaker_0: Koledzy. Ci dwaj to aktorzy. [00:51:35.0] TEACHER: Tak. [00:51:39.5] PAULINA: Naprawdę wyglądają jak mechanicy. [00:51:44.0] TEACHER: Cy. [00:51:44.6] PAULINA: Mecha-mechanicy. [00:51:46.6] TEACHER: Mhm. [00:51:48.7] speaker_0: Organizowali teatr u-uliczny, yy. [00:51:53.4] TEACHER: Uliczny. [00:51:54.6] speaker_0: Uliczny. Więc może są trochę brudni. A ci trzej to studenci mede-medi-medycyny. [00:52:07.9] TEACHER: Dobrze. [00:52:08.7] speaker_0: Mhm. [00:52:10.5] TEACHER: Okej. Czytamy dalej. Andrieju, poczytaj, proszę pana Grzegorza. Yy, Aleksy poczyta mamie. [00:52:21.8] ANDREI: Hm. W przyszłości lekarze, tak? A może dentyści? Albo szefowie szpitala? [00:52:30.3] TEACHER: Oj, A-Andriej- [00:52:31.4] ANDREI: Szefowie. [00:52:32.5] TEACHER: Może jakiego szpitala? Może daj lepszy akcent. [00:52:36.5] ANDREI: Szpitala. [00:52:37.5] TEACHER: Mhm. [00:52:41.4] speaker_0: Pan cały czas żartuje. To są, yy, dzieci bardzo znanego chirurga. [00:52:55.7] TEACHER: A dzieci chłopcy to? [00:52:57.8] speaker_0: To ch- [00:53:02.5] TEACHER: Ktoś usłyszał to słowo? Jak tworzymy liczbę mnogą. [00:53:05.9] speaker_0: To synowie. [00:53:06.9] TEACHER: Synowie. [00:53:07.3] speaker_0: Synowie. [00:53:08.1] TEACHER: Mhm. [00:53:15.1] ANDREI: Plastycznego? Przepraszam, mamie. Mężczyzny takie jak ja lubią- [00:53:21.5] TEACHER: Troszeczkę. Czekaj, czekaj. Jeszcze raz to słowo. Mędrzy. [00:53:27.3] ANDREI: Mężczyźni. [00:53:29.0] TEACHER: O, teraz dobrze. Mężczyźni. [00:53:32.5] ANDREI: Taki jak ja lubią żartować. [00:53:35.6] TEACHER: Tacy jak ja. [00:53:39.7] ANDREI: Tacy jak ja lubią, lubią żartować. [00:53:44.1] TEACHER: Tak. [00:53:44.2] ANDREI: A chłopcy, co zjeście na kolację? [00:53:48.2] TEACHER: Zjecie. [00:53:49.4] ANDREI: Zjecie na kolację? Męskiego befsztyka? Sąsiedzi nie przyszli, a mogę was zaprosić. [00:54:03.0] speaker_0: To wegetarianie. Nie jedzą, nie jedzą mię-mięsa. [00:54:09.2] TEACHER: Mięsa. [00:54:10.3] speaker_0: Mięsa. [00:54:11.4] TEACHER: Okej. Dobrze. Haniu, poczytaj proszę pana Grzegorza, a Tatjana doczyta mamie. [00:54:22.3] PAULINA: Mamie. Oni w dodatku w ogóle nic nie mówią. To jest- [00:54:28.9] TEACHER: Jacyś. [00:54:30.3] PAULINA: Jacyś Belg-Belgli. [00:54:34.0] TEACHER: Nie, nie, nie. Belgowie będą dalej. Jeden mnich. Ktoś usłyszał liczbę mnogą? [00:54:41.0] speaker_0: Mnisi. [00:54:43.2] TEACHER: Mnisi. Mhm. [00:54:46.9] speaker_0: Yy, chyba nie mam nastroju do pana żartów. Panowie, wychodzimy. A poza tym to są Belgow-Belgowie i nie mówią jeszcze dobrze po polsku. [00:55:01.9] TEACHER: Końcówek dużo. Końcówki różne. Goście tak, lekarze, ale studenci, dentyści, mechanicy, koledzy, aktorzy i panowie to są podstawowe wymiany. Jak będziemy tworzyli te końcówki, ważne jest, żeby nasza buzia starała się też dobrze wymówić te końcówki, dobrze zmiękczyć. Czy były jakieś końcówki, które was zszokowały? Tak zaskoczyły, bo nigdy w życiu tego jeszcze nie słyszeliście? [00:55:41.9] speaker_0: Mnisi, że ch mienia się na si, na s. [00:55:49.0] TEACHER: Będzie się zmieniało nawet w dwóch bardzo takich znanych narodowościach jak Włoch i mnich i Czech. Włoch, Czech bardzo często. Z pewnością nie słyszeliście nigdy słowa Włochy jak mówimy na ludzi. Włochy to kraj, a ludzie, którzy tam mieszkają to Włosi. To nie jest jakaś na razie, jak patrzymy na te końcówki, one są pomieszane, ale zawsze jest jakaś podstawa. Jest mechanizm, kiedy taka końcówka, a nie inna. Więc pomalutku sobie podjeżdżamy, jak tylko tworzymy więcej niż jeden. Dwaj mężczyźni, trzej mężczyźni, czterej mężczyźni. W zależności od tego, co to jest za mężczyzna, czym on się zajmuje, z jakiego kraju pochodzi, jaki nas łączy z nim nie wiem, stosunek prawny, prawda? On ma zupełnie inne nazwy. Popatrzcie na tą tabelkę troszkę niżej. Żeby utworzyć tą liczbę mnogą mamy do dyspozycji cztery końcówki. I to znaczy temat zmiękczymy, ń będą alternacje, e po prostu dopiszemy. Te trzy pierwsze końcówki dajemy w zależności od tego, na jaki temat kończy się słowo. Student temat twardy, pojedyncza twarda litera. Polak, kolega, aktor to są te trzy litery, na które powinniśmy zwracać swoją uwagę. Będzie jeszcze temat stwardniały, to znaczy dwuznak i miękki. Końcówkę owie zaś dajemy troszkę w innych sytuacjach. Słowo powinno należeć do jakiejś grupy. Pamiętajcie, dzisiaj są początki, więc jak będą jakieś pytania, to też je sobie zadajemy. Zaczniemy sobie od literki i. Jak tylko słowo kończy się na twardą literkę, na przykład Białorusin. Polak mówi Białorusini, Litwin, Litwini, Francuz, Francuzi. Chłop. Osoba, która pracuje na ziemi na przykład z ziemniakami, ma czynność tam z kukurydzą. Będą chłopi. Po prostu zmiękczamy tę twardą, pojedynczą literkę. Ale czasami to zmiękczenie wygląda tak, że żeby dostać tę miękkość, jedna litera ucieka do innej, jak t przechodzi w ć. Aleksiej jak jest jeden student, dwaj to? [00:58:26.3] speaker_0: Studenci. [00:58:27.7] TEACHER: A jeden prezydent, dwaj? [00:58:31.2] speaker_0: Prezydenci. [00:58:32.5] TEACHER: Tak jest. I my musimy próbować, żeby buzia też wymawiała miękko. D zmiękczy się do dź. Marina jest jeden sąsiad, a w liczbie mnogiej to? [00:58:47.1] speaker_0: Sąsiedzi. [00:58:48.3] TEACHER: Pięknie. Szwed, dwaj to? [00:58:53.0] speaker_0: Szwedzi. [00:58:54.4] TEACHER: Pięknie. Dwaj to Szwedzi. O, ta bardzo ciekawa wymiana. H ucieka w ś. Tatiano, jeden mnich, dwaj? [00:59:05.7] speaker_0: Mnisi. [00:59:07.6] TEACHER: Jeden Czech, dwaj? [00:59:10.8] speaker_0: Czesi. [00:59:11.9] TEACHER: Jeden Włoch, dwaj? [00:59:14.4] speaker_0: Włosi. [00:59:15.4] TEACHER: Włosi. Okej, dobrze. I są też zawody, które nie kończą się po prostu na t, a kończy się na sta. Dentysta, specjalista, stylista i tak dalej. To sta przechodzi w ści. Powinniśmy tak mega zmiękczyć. Aniu, jest dentysta, dwaj to? [00:59:38.1] speaker_0: Dentystści. [00:59:40.6] TEACHER: Tak. Jeden specjalista, dwaj? [00:59:44.3] speaker_0: Specjalistści. [00:59:47.1] TEACHER: Ści. [00:59:47.1] speaker_0: Specjalistści. [00:59:48.8] TEACHER: Mhm. Bardzo dobrze. Okej, tutaj sobie zapiszemy jeden wyjątek od razu. One są podane trochę niżej, ale moim zdaniem trochę za daleko. Jest jeden brat kochani, tylko w liczbie mnogiej to będą bracia. To słowo traktujemy jak wyjątek. Kolejny wyjątek, który trzeba tu dodać. Hiszpan człowiek, który mieszka w Hiszpanii. W liczbie mnogiej to będą Hiszpanie. A nie Hiszpani. I nie daj Boże Hiszpańczycy czy jacyś Hiszpańcy. Takich form w ogóle nie istnieje. Za chwilkę do tych pozostałych przejdziemy. Chciałabym, żebyśmy sobie z osobna poćwiczyli końcówkę i. Jeżeli podczas ćwiczenia będą pytania, to je zadajemy. Aniu, zaczynamy od ciebie. Czytamy pierwsze zdanie i tworzymy liczbę mnogą. [01:00:54.0] speaker_0: Uzupełnij zdanie rzeczownikami liczby mnogiej rodzaju męskoosobowego. [01:01:01.3] TEACHER: Męskoosobowego. [01:01:02.9] speaker_0: Męskoosobowego. Chłop. Chłop z Hiszpanii. Probowali- [01:01:13.0] TEACHER: Próbowali [01:01:14.0] speaker_0: Próbowali hodować pomidory. [01:01:19.1] TEACHER: Jeden chłop. Dwaj? [01:01:21.9] speaker_0: Chłopi. [01:01:23.0] TEACHER: Chłopi. Pamiętamy? Chłopik, chłopi to są ludzie, którzy pracują na ziemi. To są chłopi. [01:01:33.3] speaker_0: Mhm. [01:01:34.6] TEACHER: Tak. Andrieju, czytamy dalej. [01:01:39.8] speaker_0: Białorusini narzekali, że brakuje im ziemniaków. Tak. [01:01:47.9] TEACHER: Okej. Haniu, następne. [01:01:51.6] HANIA: Czesi próbowali przekonać Włochów. [01:01:56.7] TEACHER: Tak. Tylko przekonać. [01:01:59.5] HANIA: Przekon- [01:02:00.9] TEACHER: Nie, nie, nie. Przekonać. [01:02:03.1] HANIA: Przekonać. [01:02:04.1] TEACHER: Mhm. Tak. Aleksieju, czytaj dalej. [01:02:09.5] speaker_0: Biznesmeni postanowili otworzyć restaurację. [01:02:15.3] TEACHER: Tak. Jak wymawiamy to ostatnie słowo? A U to osobne dźwięki. Re-sta-ur-a-cję. [01:02:22.4] speaker_0: Restaurację. [01:02:24.3] TEACHER: Dobrze. Tak, Paulino, kolejne. [01:02:28.3] MARINA: Dentysty powinny znać się na swojej pracy. [01:02:33.5] TEACHER: Dentysty nie ma takiej formy. Sty przechodzi w ści. [01:02:37.6] MARINA: Dentysci. [01:02:39.7] TEACHER: Tak. Tak. A przeczytaj jeszcze jedno. [01:02:47.2] MARINA: Masażysty przygotowali się przed przyjęciem klienta. [01:02:55.1] TEACHER: Popatrz jeszcze raz. Dentysta, dentyści. Masażysta? [01:03:00.7] MARINA: A! Masażysty. Ta końcówka. Masażysci. [01:03:05.3] TEACHER: Ści. Mhm. Dobrze. Tak, Marino, czytamy następne. [01:03:14.0] MARINA: Artyści i architekty. [01:03:20.9] TEACHER: Architekt. [01:03:25.8] MARINA: Architekci? [01:03:27.2] TEACHER: Tak. [01:03:28.0] MARINA: Postanowili stworzyć kolektywną galerię sztuki. [01:03:32.9] TEACHER: Mhm. Tak. Tatiano, przeczytaj proszę nam ósme. [01:03:39.8] speaker_0: Prezesi firm zainicjowali wspólny program społeczny. [01:03:46.1] TEACHER: Słyszeliśmy kiedyś słowo prezes. W jakim kontekście użyjemy? [01:03:54.4] speaker_0: W kontekście spółki? [01:03:57.0] TEACHER: Tak. Jaką tam funkcję sprawuje? Kto to w spółce? Taki główny szef. Tak? Główny szef. Szef nad wszystkimi szefami. Taka gruba ryba. To jest prezes. I jeszcze jedno poproszę przeczytać. [01:04:26.2] speaker_0: Specjaliści są potrzebni dla rozwoju kraju. [01:04:31.8] TEACHER: Dobrze. Super. Popatrzymy teraz sobie na kolejne trzy litery. Bardzo ważne, też twarde. No ale niestety one będą przysparzały nam troszkę pracy. Jak tylko temat kończy się na K jak Polak, na G jak kolega. My nie patrzymy na końcówki, my patrzymy na tematy, czyli to, co jest przed końcówką albo na R jak aktorR, trenerR czy premierR. Te litery się wymieniają. K wymienia się w C. Marina, jak jest jeden Polak, to w liczbie mnogiej to? [01:05:15.0] MARINA: Polacy. [01:05:16.4] TEACHER: Jeden Anglik. Dwaj? [01:05:21.1] MARINA: Anglicy. [01:05:22.2] TEACHER: Mhm. Bardzo dobrze. I ten szablon zawsze działa. Mechanik, mechanicy. Tak? Prawnik, prawnicy. Cały czas. G stwardzamy do dz. Tatiano, jest jeden kolega. Dwaj? [01:05:38.7] speaker_0: Koledzy. [01:05:40.0] TEACHER: Mhm. Jeden biolog. [01:05:44.0] speaker_0: Dwa? Biolodzy. [01:05:46.1] TEACHER: No tylko dwaj. [01:05:48.3] speaker_0: Dwaj. [01:05:48.4] TEACHER: Tak jest. Dwaj biolodzy. I ten szablon też działa. Jak jedno słowo dwa sobie zapamiętamy, to poszczególne następne dajemy w te same ramy te gramatyczne. Kolejne słowo aktorR kończy się na R. Haniu, jeden aktor. Dwaj? [01:06:11.5] HANIA: Ak-aktorzy. [01:06:13.6] TEACHER: Mhm. Jeden trenerR. [01:06:17.1] HANIA: Trenerzy. [01:06:18.5] TEACHER: DesignerR. [01:06:20.9] HANIA: Designerzy. [01:06:22.3] TEACHER: Tak jest. Mhm. Cały czas ta sama zasada. A tych słów jest multum, które się kończą na R. I jeszcze jedna rzecz. Jeżeli słowa kończą się na EC typu chłopiec, Niemiec, Ukrainiec albo na CA typu kierowca, sprzedawca. W liczbie mnogiej one przechodzą w CY. Aniu, jest jeden chłopiec. Dwaj? [01:06:50.5] HANIA: Chłopcy. [01:06:51.8] TEACHER: Mhm. Pamiętajcie jeszcze to JE proszę usuwać. To nie jest potrzebne. Jeden Ukrainiec, jeden Niemiec. Dwaj? [01:07:02.2] HANIA: Ukraińcy. [01:07:03.4] TEACHER: Tak. [01:07:04.8] HANIA: Niemcy. [01:07:05.8] TEACHER: I Niemcy. Super! Andrieju. Jest jeden kierowca. Dwaj? [01:07:11.4] ANDREI: Kierowcy [01:07:12.7] TEACHER: Okej, a jeden? Kto tam jeszcze jest jeden? Yyy, sprzedawca? Dwaj? [01:07:20.6] ANDREI: Sprzedawcy. [01:07:21.8] TEACHER: Dwaj sprzedawcy. Dobrze. Dobra. Sobie osobno te trzy litery EC i CA za chwilkę też poćwiczymy. Patrzymy, żeby buzia się przyzwyczajała te literki wymieniać. Aleksieju, teraz zaczynamy od ciebie. [01:07:48.4] ANDREI: Yyy. Przedsiębiorcy opracowali strategię. [01:07:53.0] TEACHER: Tak, wszyscy wiemy, kim są przedsiębiorcy? [01:07:56.5] ANDREI: <<>> [01:07:57.8] TEACHER: Dobrze. Mhm. Tak. Przeczytaj jeszcze jedno, proszę. [01:08:02.5] ANDREI: A budowlańcy budują- [01:08:05.6] TEACHER: Budowlaniec. [01:08:08.0] ANDREI: A przepraszam [01:08:09.0] ([śmiech]) [01:08:09.7] ANDREI: . Budowlaniec. Budowlańcy budują nowy dom. [01:08:19.3] TEACHER: Dobrze. Tak. Haniu, dwa następne poproszę. [01:08:25.2] HANIA: Chłopcy czasami się denerwują. [01:08:29.8] TEACHER: Tak. [01:08:31.1] HANIA: Chirurdzy ratują ludzkie życie. [01:08:34.8] TEACHER: Super. Tak, Marino, następne dwa poproszę. [01:08:44.5] MARINA: In-in-inwestorzy zdecydowali się na inwestycję. [01:08:50.2] TEACHER: Tak. [01:08:54.1] MARINA: Tak długo. [01:08:55.5] TEACHER: Tak. [01:08:57.1] MARINA: Pedagodzy czy jak? [01:08:59.1] TEACHER: Dobrze, dobrze. [01:09:01.1] MARINA: Pedagodzy z Polski i Białorusi zorganizowali wspólny projekt. [01:09:07.4] TEACHER: Super. Dobrze. Paulino, czytamy dwa kolejne. [01:09:14.8] PAULINA: Analitycy biegają globalnie trendy rynkowe. [01:09:21.3] TEACHER: Tylko one nie biegają te trendy, albo badają. [01:09:24.4] PAULINA: Badają. [01:09:26.4] TEACHER: Mhm. [01:09:30.4] PAULINA: Sportowcy z różnych krajów wzięli udział w zawodach. [01:09:38.3] TEACHER: Mhm. Wzięli udział. Nie udział. [01:09:41.8] PAULINA: Udział w zawodach. [01:09:43.1] TEACHER: Dobrze. Tatiano, dwa ostatnie poproszę. [01:09:47.2] speaker_0: Muzycy zorganizowali koncert i aktorzy zagrali, zagrali w nowym serialu. [01:09:56.6] TEACHER: Okej, super. Sprawnie poszło. Tak. Dobra. Kochani temat twardy został przerobiony. Teraz patrzymy na słowa, które mają temat stwardniały, czyli kończą się na dwuznak. Tak samo jak słuchacz, jak lekarz. Słowa, które mają miękki temat typu nauczyciel, przyjaciel. Słowa, które się kończą na J to również słowa tego na miękki temat. Jakiś złodziej, ten, który kradnie torebki. Gość. To już co dzisiaj było. Jak tylko temat jest stwardniały czy miękki, ma kreseczkę czy literkę LI albo J na końcu dopisujemy E. Tutaj równie-również proszę o dopisanie literki C, ale tylko jednej literki C. Nie EC, nie CA, tylko C. I za chwilkę wam podam przykład. Na przykład jest słowo rodzic. Kończy się po prostu na C. Albo kibic. Ten, który kibicuje na stadionach, nie? Taki dawaj gol. Te słowa po prostu kończą się na C. Albo buc. Mówimy na człowieka, któremu możemy pokazać o tak. Tak? To ten człowiek jest bucem wtedy. Od buciorów, które my zakładamy na nogi. W rosyjskim mówi-mówimy <<>> a Polak mówi buc. Czyli są słowa, które się kończą tylko na C. I dla tych słów też na końcu będziemy dawali E. Tak? Aniu, zobacz, jest jeden słuchacz, czyli ten, który słucha. Dwaj to? [01:11:57.9] HANIA: Słuchacze. [01:11:59.8] TEACHER: Jeden lekarz. Uwaga słowo lekarz kończy się na dwuznak na RZ, więc dwaj? [01:12:06.2] HANIA: Lekarze. [01:12:07.4] TEACHER: Mhm. Teraz temat miękki. Jeden nauczyciel. Dwaj? [01:12:12.5] HANIA: Nauczyciele. [01:12:13.9] TEACHER: Super. Jeden gość. Dwaj? [01:12:18.5] HANIA: Goście. [01:12:19.6] TEACHER: Brawo, dwaj goście. Gość. Goście. A jeden złodziej. Dwaj? [01:12:30.4] HANIA: Złodzie- [01:12:32.0] TEACHER: ZłodzieJ. I dopisuj E. [01:12:36.0] HANIA: Złodzieje. [01:12:37.2] TEACHER: Złodzieje. Przyjaciel w liczbie mnogiej? [01:12:41.6] HANIA: Przyjaciele. [01:12:43.0] TEACHER: Przyjaciele. Dobrze. Podglądamy sobie do tabelki i widzimy, że są jeszcze słowa, które kończą się na ANIN. Uwaga! Te słowa trzeba widzieć w całości. Nie NY. To nie jest to samo co Białorusin, tak? Czy Litwin, a na całe ANIN typu Amerykanin, wegetarianin, Meksykanin i ten, który przyleciał z Marsa to nie wiem. Marsjanin z kosmosu, nie? To ANIN wymieniamy na ANIE. Dlatego Aniu, jak jest jeden Amerykanin, to w liczbie mnogiej dwaj? [01:13:19.6] speaker_0: Amerykanie [01:13:21.1] TEACHER: Amerykanie. Dobrze. Tak. Tu powinniśmy jeszcze sobie dopisać wyjątek. Kochani, jest jeden ksiądz. To jest ten pan, który chodzi w czarnej sutannie w kościele, nie? W liczbie mnogiej wyjątkowo będzie księża. Jest jeszcze jedna rzecz. Jest człowiek, ale w liczbie mnogiej nie mówimy człowiecy, nie daj Boże, tylko ludzie. Lecimy ćwiczyć? [01:14:06.2] speaker_0: Mhm. [01:14:07.1] TEACHER: Mhm. Dobra. [01:14:08.7] PAULINA: Próbujemy. [01:14:10.9] TEACHER: Co ty tam mówisz, Aleksiej? [01:14:12.9] PAULINA: Ja mówię: spróbujemy. [01:14:14.4] ([śmiech]) [01:14:15.5] TEACHER: Ty nie masz innego wyboru. Wybacz. [01:14:19.4] ([śmiech]) [01:14:19.5] TEACHER: Jak zamkniesz dziś te spotkanie i laptop, to będziesz miał wybór. Teraz nie. [01:14:26.9] ([śmiech]) [01:14:27.0] TEACHER: E, dobrze. Zaczniemy powolutku. Aniu, zacznijmy właśnie od ciebie. Pierwsze dwa przykłady bierzemy. [01:14:35.8] speaker_0: Tak. Akcjonariu... A jak to będzie? [01:14:45.8] TEACHER: Jeden akcjonariusz. [01:14:48.5] speaker_0: Akcjonariusze. [01:14:50.3] TEACHER: Akcjo, akc, akcjonariusze. [01:14:53.7] speaker_0: Akcjonariusze firm zorganizowali spotkanie biznesowe. [01:14:59.3] TEACHER: Mhm. Dobrze. [01:15:01.9] speaker_0: A właściciele... [01:15:05.8] TEACHER: Teraz dobrze zaakcentuj. Właściciele. [01:15:09.4] speaker_0: Właściciele- [01:15:11.2] TEACHER: Tak. [01:15:11.8] speaker_0: Mieszkań podnieśli opłaty. [01:15:15.7] TEACHER: Super. Tak. Tatiano, następne dwa. [01:15:22.2] speaker_0: Dziennikarze spotkali się z politykami. [01:15:25.9] TEACHER: Mhm. [01:15:27.4] speaker_0: Złodzieje okradli bank. [01:15:31.1] TEACHER: Super. Tak. Marino, następne dwa poproszę. Jeden chrześcijanin. [01:15:47.9] MARINA: Czas, sekundeczkę. Chrześć, chrześcia... Nie. [01:15:54.8] TEACHER: Chrz, chrz. Chrzysz, chrześcijanin. [01:16:03.2] MARINA: Chrześcijanin. Nie wiem, jak to będzie. [01:16:10.6] TEACHER: Anin zamieniasz na anie. [01:16:14.1] MARINA: Chrześcijanie? [01:16:15.3] TEACHER: Tak. Mhm. Tylko chrześcijanie. [01:16:18.9] MARINA: Chrześcijanie. [01:16:20.2] TEACHER: Tak. Co robili chrześcijanie? [01:16:25.1] MARINA: Yy, u-uczestniczyli w między, międzyreligijnym dialogu. [01:16:36.2] TEACHER: Mhm. Tylko oni uczestniczyli. [01:16:39.8] MARINA: Uczestniczyli. [01:16:46.1] TEACHER: Tak. I jeszcze jedno. [01:16:48.5] MARINA: Muzułmanie. [01:16:49.9] TEACHER: Tak. [01:16:51.0] MARINA: Też tam byli. [01:16:52.4] TEACHER: Mhm. Dobrze. Haniu, następne dwa poproszę. [01:16:58.8] HANIA: Lekarze leczą chorych ludzi. [01:17:02.6] TEACHER: Aha. [01:17:04.2] HANIA: I goście byli zadowoloni. [01:17:08.6] TEACHER: Mhm. A teraz popatrz uważnie na to słówko. Le- [01:17:14.7] HANIA: Zadowoleni. [01:17:16.0] TEACHER: Aha. Tak. Y, Paulino, przeczytaj jeszcze dwa proszę. [01:17:22.3] PAULINA: Notariusze podpisali dokumenty. [01:17:25.9] TEACHER: Mhm. [01:17:27.1] PAULINA: Kibice z całego miasta zebrali się na stadionie. [01:17:33.9] TEACHER: Stadionie. [01:17:34.9] PAULINA: Stadionie. [01:17:36.1] TEACHER: Dobrze. Okej. Tak. Powiem wam, że rzecz zdecydowanie prosta za nami, bo tu normalnie patrzymy na temat, zrobimy liczbę mnogą. Najważniejsze tylko trochę bardziej poćwiczyć struktury i tyle. Zaraz dojdziemy do tej części, która wam się nie spodoba, bo trzeba będzie dużo czytać i takie tam. Dużo przeżyć po polsku, żeby końcówkę owia wyczuć. Bo końcówkę owia, tak, dajemy w poszczególnych grupach. Członkowie rodziny dostają końcówkę owia. Tak na przykład jest ojciec — ojcowie, syn — synowie, ale brat — bracia. Tytuły. Tytuł to raczej grupa też słów, która ma pewien szacunek społeczny i do którego my też jesteśmy... Znaczy to też ktoś, tu, którego respektujemy bardzo mocno. Profesor — profesorowie. Król to tytuł. Królowie. Pan też kiedyś było tytułem. Panowie. Grupa ludzi, których łączy jakiś cel. Tak, na przykład pasażer. Wsiadamy do jednego pociągu czy autobusu i jedziemy w jednym kierunku. Pasażerowie. Albo uczeń. Robimy to samo. Przychodzimy do szkoły i się uczymy. Uczniowie. Ale student — studenci. Yy Końcówka "owie" ma kontekst historyczny bardzo mocno. Jak tylko w jakimś średniowieczu, czy tam jeszcze trochę później, czy trochę wcześniej człowiek cieszył się dużym szacunkiem nadawano mu końcówkę "owie". Wtedy słowo student nie istniało i słowo prezydent nie istniało. Gramatyka nie była na to przygotowana, ale uczeń istniał. Każdy wielki malarz miał swojego ucznia. On był bardzo ważny, bo kontynuował jego dzieło. Dlatego uczniowie. A student, studenci. Król, gdy formowała się gramatyka, miał bardzo ważną rolę. To byli królowie. Słowo prezydent albo nie było, albo jak prezydent się pojawił, to on nie pełnił takiej ważnej funkcji. Dlatego prezydenci. Gramatyka nie dała mu końcówki "owie". To też musimy uwzględniać. Tu historia języka też gra bardzo ważną rolę. Niektóre narodowości. Narodowości sobie wypiszmy. Każdy podręcznik dodaje, że to są narodowości jednosylabowe. Ale to nieprawda, bo wiemy, że Włoch, Włosi, Szwed, Szwedzi, Czech, Czesi. Ale będą też narodowości, które mają końcówkę "owie". Pierwszy z nich to był Belg, prawda? Pamiętacie jak Belg się tworzył w liczbie mnogiej? [01:20:52.0] MARINA: Belgowie. [01:20:52.8] TEACHER: Belgowie. I dopiszemy parę jeszcze jednosylabowych, ale nie tylko. Serb. To jak myślicie w liczbie mnogiej, skoro on tu pasuje? [01:21:03.5] MARINA: Serbowie. [01:21:04.3] TEACHER: Tak, Serbowie. Dobrze. Albo jakiś Fin. W liczbie mnogiej? [01:21:12.3] MARINA: Finowie. [01:21:13.6] TEACHER: Finowie. Mhm. I znowu zaczyna się gra językiem. Bo pamiętacie końcówka "owie" będzie też czasami na wyczucie. Jest takie słowo Kazach. Na "ch". Czy Polak powie Kazasi? Nie. Wyczucie językowe Polakowi nie, nie pomaga, bo Polak kiedyś pomyślał: aj, jakoś okropnie brzmi. Aj nothe, te wasze zasady. Doda tu końcówkę "owie", więc będą Kazachowie. Tu będzie niestety mały problem, bo my jeszcze być może nie mamy tego wyczucia językowego. To przyjdzie z czasem. W tym nam pomaga czytanie i słuchanie albo podsłuchiwanie innych ludzi. Na razie jak mamy jakieś przykłady, to próbujemy je gdzieś sobie zanotować. Tak. Jeżeli chodzi o tę ostatnią grupę, nazwiska. Nazwiska też pasują, ale nazwiska te, które mają zerową końcówkę, tak? My je zmieniamy jak rzeczowniki. Na przykład Nowak. Nowakowie. Adamczyk. No to będą państwo Adamczykowie. Leszczuk. Państwo Leszczukowie. Jeżeli nazwisko ma zerową końcówkę, to zmieniamy jak "owie". Bardzo często imiona też dajemy w liczbie mnogiej typu Janusz. O, Januszowie przyjechali. Jeden Janusz i drugi Janusz. Paweł. Pawłowie przyjechali. Nie Pawły i nie Janusze. Tylko imiona w liczbie mnogiej też bardzo często dostają końcówkę "owie". Ta końcówka "owie" może być czasami też drugą dobrą. Załóżmy wróćmy sobie do tego słowa profesor. Profesor. Wiadomo, to jest tytuł. To jest człowiek bardzo poważany, ale mówimy profesorowie. Czy Polak zawsze mówi tylko profesorowie? Nie. W tym kontekście końcówka "owie" jest drugą dobrą, bo tak samo możecie usłyszeć profesorzy. Skąd my o tym będziemy wiedzieli? Czy jest drugie słowo? Też z doświadczenia językowego. Im więcej mówimy, im więcej słyszymy, a jak słyszymy, to próbujemy też analizować. Tyle. Jak mamy jakieś pytania to śmiało słucham. Zobaczmy co wyjdzie w praktyce. Okej? Weźmiemy sobie tę końcówkę "owie" i niech nasza główka połączy słowo z końcówką. Marino zacznijmy proszę od ciebie. Mamy bardzo dużo przykładów i próbujemy dla nich utworzyć liczbę mnogą. [01:24:22.9] MARINA: Profesorowie z uniwersytetu zorganizowali konferencję naukową. [01:24:29.6] TEACHER: Mhm. Można powiedzieć profesorowie albo? [01:24:33.5] MARINA: Profesorzy. [01:24:34.7] TEACHER: Tylko jak "rz" czytamy? [01:24:37.3] MARINA: Profesorzy. [01:24:38.5] TEACHER: Super profesorzy. Dobrze. Tak, Paulino. Czytamy kolejne. [01:24:44.8] MARINA: Królowie, królowe dawniej że... [01:24:51.9] TEACHER: Rządzili. [01:24:52.9] MARINA: Rządzili. [01:24:54.6] TEACHER: Rządzili. [01:24:56.0] MARINA: Rządzili ogromnymi imprezami. [01:25:01.1] TEACHER: Czym? Co piwo tam polewali? [01:25:04.5] MARINA: Imprezami, tak. Impre, impre riami? [01:25:10.7] TEACHER: Imperiami. [01:25:11.9] MARINA: Impre. [01:25:14.0] TEACHER: Czekaj. Im-pe-riami. [01:25:17.8] MARINA: Imperiami. [01:25:19.3] TEACHER: Tak. No ale mi się wydaje, że taki król jak Ludwik jakiś tam, to on mógł i imprezkami rządzić, nie? [01:25:28.1] MARINA: Może i mogli. [01:25:29.5] TEACHER: Okej. Tak, Andrieju, czytamy dalej. [01:25:34.1] ANDREI: Inżynierowie pracują nad nowym projektem mostu. [01:25:38.3] TEACHER: Mhm. W tym kontekście końcówka "owie" jest drugą dobrą. Jaka może być pierwsza? "R" w co może przejść? [01:25:50.9] ANDREI: Inżynierzy. [01:25:52.8] TEACHER: Tak. Mhm. Dobrze. Aleksieju. Proszę? Aleksieju. [01:26:03.7] speaker_0: Wujowie przyjechali na nasze rodzinne spotkanie. [01:26:09.0] TEACHER: Tak. A kim są wujowie? Kto to? [01:26:18.8] MARINA: Dziady. [01:26:20.3] TEACHER: Tak, bo jest słowo wuj, a jest wujek. Aha. Dobrze. Tak, Tatiano, czytamy dalej. [01:26:29.3] speaker_0: Oficerowie ćwiczyli na poligonie. [01:26:33.2] TEACHER: Mhm. [01:26:34.0] speaker_0: Lub oficerzy. Nie? [01:26:36.5] TEACHER: Yy, wiesz, masz rację. Oficerzy też można powiedzieć, choć zdecydowanie ta forma jest rzadko używana. Ale można powiedzieć. Tak, Marino, czytamy dalej. [01:26:57.8] MARINA: Yy, sie-sien-sędż. Co to jest sien-sien-dżo? [01:27:05.9] TEACHER: Sędzia? [01:27:06.6] MARINA: Sędzia. [01:27:07.3] TEACHER: Spoko, spoko, zrobimy ten. Sędzia to jest pan, który pracuje w sądzie. Stuka młotkiem i mówi: "Jesteś winien. Idź siedzieć". [01:27:16.1] MARINA: A sień-sędziowie? [01:27:19.7] TEACHER: Tak, sędziowie. [01:27:21.5] MARINA: Sędziowie. [01:27:22.9] TEACHER: Aha. [01:27:27.0] MARINA: Yy, podjęli decyzję o przedłużeniu procesu. [01:27:35.4] TEACHER: Mhm. Tak. Aniu, wróć proszę do piątki. [01:27:42.0] speaker_0: Panowie postanowili urządzić imprezę. [01:27:47.6] TEACHER: Dobrze. Tak, Andrieju, przeczytaj proszę kolejne. [01:27:53.8] ANDREI: Starożytni bogowie. [01:27:57.0] TEACHER: Starożytni. [01:27:59.4] ANDREI: Starożytni. Yy, bogowie. [01:28:02.8] TEACHER: Bogowie. [01:28:03.8] ANDREI: Bogowie byli uważani za bardzo potężne. [01:28:11.2] TEACHER: Potężne. [01:28:12.3] ANDREI: Potężne istoty. [01:28:14.2] TEACHER: Dobrze. Mhm. Tak. Aleksieju, przeczytaj dalej. [01:28:20.3] speaker_0: Yy, foto-fotograf [01:28:22.6] ([odchrząknięcie]) [01:28:23.4] speaker_0: fotografowie z całego świata robili tutaj swoje sesje zdjęciowe. [01:28:33.5] TEACHER: Tak. Słowa fotograf nie mieliśmy. Czy to jest aż tak prestiżowy zawód? No też nie, ale, mm, wyczucie, tu znowu wyczucie językowe powie, że Polak nigdy nie powie fotografii, a fotografy to tym bardziej. Bardzo często jest taka tendencja jak to jest jakiś zawód, który się kończy na "fy" typu fotograf, etnograf. Polak też doda końcówkę "owie". Marino, przeczytaj proszę to ostatnie. [01:29:04.9] MARINA: Wszyscy pasażerowie wysiedli z autobusu. [01:29:11.6] TEACHER: Wysiedli. [01:29:13.1] MARINA: Wysiedli. [01:29:14.2] TEACHER: Dobrze. Mhm. No i tam na dole pojawił się jakiś pa-- zapamiętaj. To już o czym rozmawialiśmy. Brat, ale dwaj bracia. Człowiek, ale dwaj ludzie. Jeden ksiądz, ale dwaj księża. No takie tematy. Jak mamy pytania, to się pytamy. Zróbmy teraz w główce takie bardzo duże mieszu-mieszu. Zobaczmy, czy nasze oczy już się orientują. Yy, tu na czacie wyskoczył taki link. Tam macie trzynaście czy czternaście przykładów. Spróbujcie każdy samodzielnie otworzyć to zadanie i wybrać końcówkę, co najbardziej pasuje. Co zapamiętaliście? Aleksieju, powiedz mi proszę, ty to zadanie robisz czy ignorujesz? A zrobiłeś dobrze. A to ty taki agent? Z tobą nigdy nie wiadomo. Dobrze. Co tam z tymi Ukraińcami? Tak, ja mam taką KGB tabelkę. Ja tam wszystko widzę. Pamiętamy "ni" dopisywać. Nie Ukraińcy, tylko słyszymy Ukraińcy, prawda? Bo Ukrainiec, "ni" jest od razu miękki, więc ta miękkość powinna zostać. I tyle. Ale wy będziecie mieli super zabawę z tymi pracami domowymi. Życzę wam sukcesów. Do domku kochanie jest zadanie czternaste. Jak mamy jeszcze zrobić no to jeszcze trzynaste z tego tygodnia. Na dzisiaj tyle. Dziękuję. Dziękuję serdecznie. [01:34:21.0] speaker_0: Do widzenia. [01:34:22.1] TEACHER: Jaki entuzjazm pod koniec zajęć, Aleksieju. Dobrze. Dziękuję serdecznie. Bawcie się dobrze. Widzimy się w następnym tygodniu. Do zobaczenia. [01:34:34.5] speaker_0: Do zobaczenia. [01:34:35.4] TEACHER: Do zobaczenia.