[00:00:09.2] speaker_0: Dzień dobry. [00:00:10.7] TEACHER: Dzień dobry. Cześć. Witam serdecznie w nowym tygodniu. Mam nadzieję każdy fantastycznie sobie spędził weekend. Fajnie się czuje, co nie? Walerijo, powiedz nam proszę, co u Ciebie słychać? [00:00:26.1] speaker_0: A wszystko w porządku. Weekendu chodzili do groomera w nowy salon z psem i to był bardzo miły salon. On był różowy i tam sprzedają ubrania dla psów i kotów. I był perfumy dla psów. I było bardzo miłe. I była dobra groomer. Było wszystko w porządku. [00:00:59.2] TEACHER: Wtedy dobra groomerka. [00:01:01.2] speaker_0: Dobra groomerka tak. [00:01:02.7] TEACHER: Super, bardzo dobrze, bo byliście po raz pierwszy w tym salonie rozumiem. [00:01:08.0] speaker_0: To nowy salon. I tak byli pierwszy tam raz. W drugi razy chodziliśmy drugiem, drugą. [00:01:18.8] TEACHER: Do innych. [00:01:20.2] speaker_0: Do innych specjalistów. [00:01:23.3] TEACHER: Tak. Do innych groomerów też można powiedzieć. [00:01:25.9] speaker_0: Okej, tak. [00:01:26.7] TEACHER: Super. Tak. Dziękuję pięknie. Aleksieju. Co słychać u Ciebie? [00:01:31.3] speaker_2: Dobry. Weekendu. Weekendu byłam w górach. Spacerowali dużo. Chodzilem. Była piękna, świeża pogoda. No i to wszystko. [00:01:51.3] TEACHER: A w jakich byłeś górach? [00:01:54.2] speaker_2: Przepraszam? [00:01:55.4] TEACHER: W jakich byłeś górach? [00:01:57.8] speaker_2: A byłem na Śnieżkę. Śnieżce. [00:02:01.5] TEACHER: Na Śnieżce. [00:02:02.9] speaker_2: Na Śnieżce. [00:02:04.2] TEACHER: Okej, a Śnieżka jest częścią jakich gór? Bo to szczyt tak się nazywa, tak? [00:02:10.5] speaker_2: O, no to nie wiem. No to nie Karpaty. [00:02:15.4] TEACHER: Nie. Carpaccio to jedzenie, które jemy. Z mięsa takie. [00:02:19.0] speaker_2: Tak. [00:02:20.5] TEACHER: Mamy carpaccio i mamy Karpaty. [00:02:23.4] speaker_2: Karpaty. No to. [00:02:25.0] TEACHER: To są dwa różne słowa. [00:02:26.9] speaker_2: Carpaccio. Aha. No nie wiem. To nie Karpaty to. Hm. [00:02:36.9] TEACHER: No to dowiedz się, co to są za góry. Okej. [00:02:40.4] speaker_2: No to. [00:02:42.6] TEACHER: A dużo ludzi tam teraz jest w górach? [00:02:46.0] speaker_2: No tak, bardzo dużo i. Bardzo mnogo ludzi z Niemców, z Czech. Z Niemiec przyjeżdżają, z Czech. [00:03:08.8] TEACHER: Ja rozumiem, co ty mówisz. Tylko ty jak mówisz, to ty powinieneś jeszcze panować nad melodią, którą mówisz. Bo ja czekam, że dalej będzie jeszcze coś, bo ty tak mówisz. [00:03:21.3] speaker_2: Mhm. [00:03:24.8] TEACHER: Czyli było dużo po prostu obcokrajowców, tak? [00:03:28.0] speaker_2: Obcokrajowców tak. No wiele osób przyjedzia, przyjedzie z Niemiec i z Czech. [00:03:37.0] TEACHER: I z Czech. Super. Dobrze. Kochani, pamiętajcie słowo w weekend, nie w weekendzie. Poprawiam wam to w każdy wtorek. Proszę to gdzieś sobie wreszcie zapisać. W weekend i nijak inaczej. Okej? Dziękuję. Tak, Marino. A co słychać u ciebie? [00:04:02.6] speaker_0: Dzień dobry. Wszystko w porządku. W weekend nic takiego nie robiłam, bo cały weekend padał deszcz w Warszawie. Pogoda była bardzo brzydka. I byliśmy w domu. W domu oglądałam seriale, czytałam książki i w sobotę również była u pediatra z córki. Jak zawsze. [00:04:37.1] TEACHER: Z córką? [00:04:38.4] speaker_0: Z córką tak. [00:04:40.5] TEACHER: Wy coś leczycie teraz? [00:04:43.3] speaker_0: Tak, zawsze coś leczymy, bo w tym żłobku zawsze jakieś wirusy. No tak. [00:04:51.8] TEACHER: Okej. A czy latem dzieci też chodzą do żłobka? [00:04:57.9] speaker_0: Przepraszam? [00:04:58.9] TEACHER: Czy latem dzieci też chodzą do żłobka? [00:05:02.3] speaker_0: No tak. Rodzice pracują i dzieci chodzą. [00:05:07.7] TEACHER: Chodzą. [00:05:08.8] speaker_0: Chodzą do żłobka. Ale żłobek ma wakacje przez dwa tygodni latem i w ten czas dziecko w domu albo można zapisać do innego żłobka. [00:05:30.6] TEACHER: Aha, okej. Dobrze. Mnie się wydawało, że tak samo jak szkoła, że się zamyka na lato. [00:05:37.9] speaker_0: Nie, nie. [00:05:39.9] TEACHER: Okej. Dobrze. Dziękuję pięknie. Tak, Palino, powiedz nam, proszę, a co słychać u ciebie? [00:05:48.6] speaker_2: Dzień dobry. [00:05:50.0] TEACHER: Dzień dobry. [00:05:51.7] speaker_2: No też nic nowego. Weekend. W sobotę cały dzień byłam w praca. W niedzielę już Była doma, bo też byłam- [00:06:07.8] TEACHER: Byłam. [00:06:07.9] speaker_2: Byłam doma. Była bardzo zła pogoda. Szedł cały dzień deszcz i- [00:06:15.8] TEACHER: Nie ma nóżek, kochanie. [00:06:17.9] speaker_2: A? [00:06:18.7] TEACHER: Deszcz nie ma nóżek. On nie może iść. On może padać. [00:06:22.2] speaker_2: Pada, pada. Padał deszcz i tak samo jak Marina cały dzień oglądała filmy, seriale. Tam coś czytała. [00:06:34.7] TEACHER: To filmy czy seriale? [00:06:37.6] speaker_2: I to, i drugie. My tam wszystko oglądali. [00:06:41.8] TEACHER: Mhm. [00:06:44.8] speaker_2: I wszystko. [00:06:47.6] TEACHER: Okej, dobrze, dobrze, bo zobacz Paulino, ty mówisz my i mówisz oglądali. [00:06:55.7] speaker_2: Oglądaliśmy. [00:06:57.8] TEACHER: O, bardzo dobrze. Oglądaliśmy. Mhm. Super. Dziękuję pięknie. Andrieju, a u ciebie co słychać? [00:07:06.0] ANDREI: Cześć. To wszystko po staremu. Mam pracę, mam więcej pracy i to zwykle weekend. Miał spacer w sobotę i gry planszowe w... Nie pamiętam. W weekendzie. [00:07:32.4] TEACHER: Nie, nie w weekendzie. [00:07:34.7] ANDREI: W weekend. [00:07:35.4] TEACHER: W weekend. A o czym ty teraz opowiadałeś? [00:07:41.4] ANDREI: Przepraszam? [00:07:42.6] TEACHER: O czym ty teraz mówiłeś? [00:07:45.1] ANDREI: Nie o kim. O sobie. [00:07:47.6] TEACHER: A, to jak o sobie to końcówkę sobie dodawaj, bo ja pomyślałam, że to o swoim sąsiedzie mówisz. Do czasowników. [00:07:57.4] ANDREI: Mhm. [00:07:58.1] TEACHER: Nie był. [00:08:00.2] ANDREI: Byłem. [00:08:01.4] TEACHER: Mhm. O tym trzeba pamiętać, bo ja wtedy nie rozumiem, o czym wy mówicie. Byłem. Tak? Jeżeli chodzi na przykład jest gra planszowa, to co my zazwyczaj robimy w grę planszową? [00:08:14.8] ANDREI: Graliśmy. Ili ci grałem. [00:08:17.4] TEACHER: Super. Albo grałem. Mhm. Dobrze. To była jakaś nowa planszówka czy stara? [00:08:23.9] ANDREI: To stare planszówki. Nie mam nowych. [00:08:28.0] TEACHER: Mhm. [00:08:32.0] ANDREI: Nie mam nowych. Będzie mieć nowe i za miesiąc. Po miesiącu. [00:08:41.3] TEACHER: Można powiedzieć za miesiąc albo po miesiącu. [00:08:45.5] ANDREI: Po miesiącu. [00:08:46.6] TEACHER: Okej. Super. Dziękuję pięknie. Tak, Tatiana, dzień dobry. Coś tam słychać u ciebie? [00:08:54.0] TATIANA: Dzień dobry. W weekend chodziliśmy razem z dziećmi na szkolny, na piknik rodzinny w szkole, a mąż pracował. A potem miałam taki ciężki weekend, bo sprzątałam dwa dni do czwartej rano w poniedziałek. Miałam takie sprzątanie generalnie, tak. Wyrzuciłam, wyrzuciłam wiele różnych rzeczy. Małych butów dziecięcych, małego ubrania. To wszystko. [00:09:36.6] TEACHER: A gdzie wyrzuciłaś? [00:09:43.1] TATIANA: To nie wyrzuciłam do śmietnika, ale oddałam buty. Małe buty oddaję przyjaciółce, a małe ubranie lub zniszczone ubranie oddaję do, nie wiem jak po polsku. H&M. H, H i- [00:10:08.5] TEACHER: HM. [00:10:09.7] TATIANA: HM. Mhm. [00:10:11.3] TEACHER: A do HM można oddać, tak? [00:10:13.1] TATIANA: Tak. I ty otrzymasz za każdą torebkę jakieś tam bały, punkty do swojego konta. I jeszcze pięć złoty, złotych rabatu. [00:10:31.5] TEACHER: Aha, okej. Czyli HM ma jakiś specjalny pojemnik? [00:10:36.2] TATIANA: Tak, tak. I mają program utylizacji tekstylów. [00:10:42.7] TEACHER: Mhm. Okej. Tak, bo przecież chyba wiecie, że nie można teraz odzieży, znaczy już od jakiegoś czasu do takich kontenerów klasycznych wyrzucać, prawda? No niestety nie można. Nie wiem jak z butami, bo buty to chyba nie to samo co odzież. [00:11:03.0] TATIANA: Ja spróbuję pierw sprzedać coś na Vinted, ale te buty nie sprzedałam. Oni, one były, one są zimowe i jesienne i ja nie chciałam już, żeby oni były tu w domu, bo my nie mamy takie duże mieszkanie i ty cały czas kupujesz co rok. No nie co rok, a nawet co sezon kupujesz nowe buty i już nie ma miejsca dla nich w domu. [00:11:37.8] TEACHER: Mhm. Okej. Super. Tak. Zobacz Tatiana. Nie mam tak. Dalej powiedziałaś, że duże mieszkanie, ale nie mam. I dalej musi być dopełniacz. Spróbuj wyrażenia duże mieszkanie, tak duże mieszkanie podać w dopełniaczu. [00:11:54.5] TATIANA: Nie mam dużego mieszkania. [00:11:57.2] TEACHER: Tak jest. [00:11:58.3] TATIANA: Mhm. [00:11:59.1] TEACHER: Mhm. Nie mam takiego albo tak dużego mieszkania. Super. [00:12:02.9] TATIANA: A mieszkanie to będzie nie jak miejsce, tak? Nie miesz- [00:12:07.6] TEACHER: To jest rodzaj nijaki Mhm. A. Mhm. Tak, ma końcówkę tylko A. Tam już nie patrzymy na to, do jakich grup coś grupujemy, oddajemy. Na to nie patrzymy. Mhm. Dziękuję pięknie. Dziękuję również. Tak. Haniu, dzień dobry. [00:12:26.3] HANIA: Dzień dobry. [00:12:27.4] TEACHER: Dzień dobry. Haniu, powiedz nam proszę, co słychać u ciebie? [00:12:32.5] HANIA: Wszystko dobrze. Dziękuję bardzo. Jestem w pracy. Miała już jeden zabieg. [00:12:44.5] TEACHER: A kto miała? [00:12:47.4] HANIA: Była dziewczyna po porodzie. Fizjoterapia blizny. [00:12:53.8] TEACHER: Aha, okej, ale ty powiedziałaś: miała jeden zabieg. [00:12:58.1] HANIA: Miała. Miała klientką na jeden, jeden zabieg. [00:13:03.0] TEACHER: Okej. Czy dobrze słyszę? Miała jeden zabieg? Haniu? [00:13:16.5] HANIA: Ja to słyszę. Oczywiście mam błędy, ale nie wiem, jak to powiedzieć. [00:13:20.8] TEACHER: Ale po- [00:13:24.1] HANIA: Tego pani powtórzyła. Nic nie zmieniłeś mojemu- [00:13:28.3] TEACHER: No właśnie. [00:13:28.7] HANIA: Rozumienia tego. [00:13:30.4] TEACHER: Dobra, okej. [00:13:30.7] HANIA: Może powtórzyć drugi raz albo trzeci. [00:13:34.9] TEACHER: Ja się tylko pytam, czy ja dobrze usłyszałam. Miała- [00:13:38.1] HANIA: Tak, pani dobrze. Tak. Ja miała klientku. Była w pracy. Już była w pracy. Miała klientkę na jeden zabieg fizjoterapii. [00:13:48.5] TEACHER: Okej, generalnie sens rozumiem, ale musimy teraz dopisać dobre końcówki, bo miała, była ona. Zawsze mówisz o kimś, a jeżeli mówisz o sobie, musisz dodawać końcówkę M obowiązkowo. Czyli jak? [00:14:05.2] HANIA: Miałam. [00:14:05.8] TEACHER: Miałam. [00:14:05.8] HANIA: Miałam. [00:14:06.8] TEACHER: I być? [00:14:08.5] HANIA: Byłam. Byłam. [00:14:09.7] TEACHER: Była. Mhm. Ale ta M musi być taka bardzo wyraźna. Miałam. Byłam. [00:14:15.9] HANIA: Przepraszam, pani. Przepraszam, przepraszam. Proszę pauzy. Dzień dobry pani. Zapamiętała parkingowej kałłą. [00:14:25.6] TEACHER: No właśnie. [00:14:26.2] HANIA: Dobrze. Dziękuję. Do widzenia. Przepraszam. Ja tylko myślę, że się obrócim. [00:14:32.2] TEACHER: Okej. Dobrze. Co jeszcze? Jak powiemy miałam klientku, Polak też nas zrozumie. Ale niestety to nie jest polska końcówka. Miałam kogo? Co? Klientka jest rodzaju żeńskiego. [00:14:47.7] HANIA: Klientkę. [00:14:47.7] TEACHER: Tak. Miałam klientkę. Mhm. Jeżeli ta pani zostawiła ten jakiś bilecik parkingowy, tak? To ona zapamiętała czy zapomniała? [00:15:01.3] HANIA: Zapomniała. [00:15:02.7] TEACHER: Tak, ona zapomniała. Mhm. I jak się czujesz po tym pierwszym zabiegu? Czy jesteś już bardzo zmęczona, czy super? [00:15:11.9] HANIA: Nie, oczywiście nie. To faktycznie bardzo ciężka praca. [00:15:19.0] TEACHER: Możesz jeszcze raz powtórzyć troszeczkę bliżej mikrofonu? [00:15:22.3] HANIA: To był bardzo prosty zabieg. [00:15:27.5] TEACHER: Okej. [00:15:27.9] HANIA: Ja nie czuję się zmęczona. [00:15:30.5] TEACHER: Super. Mhm. Bardzo dobrze. Pięknie. Tak, kochani, za chwileczkę polecimy sobie odrobinkę dalej. Może na wstępie mamy jakieś pytania? Mhm. Na początek proponuję, żebyśmy troszkę z wami porozmawiali, przypomnieli też niektóre wyrażenia, bo dzisiaj tak czy owak do pracy jeszcze wracamy. Przed nami są pewne pytanka. Wybierzmy sobie jakąś liczbę, przeczytajmy to pytanie i spróbujmy na nie odpowiedzieć. Andreju, zacznijmy od ciebie. Wybierz nam jakąś liczbę. [00:16:12.4] ANDREI: Osiem. [00:16:15.1] TEACHER: Mhm. Czytamy. [00:16:22.9] ANDREI: Czy zdarzyła cię-- czy zdarzyła ci się kiedyś pracować w na, na godzinach? Jak się wtedy- [00:16:31.5] TEACHER: W nadgodzinach. [00:16:33.9] ANDREI: Nadgodzinach. A jak się wtedy czułeś? Tak. Pracował-- pracowałem w nadgodzinach w cały god. [00:16:52.5] TEACHER: Cały rok. [00:16:53.1] ANDREI: Po dwanaście. Cały, cały rok po dwanaście godzin w dzień. To było trudno. I nie chcę tak proco-- pracować. Nie chcę tak pracować. [00:17:15.0] TEACHER: Nie chcesz tak więcej pracować. [00:17:18.7] ANDREI: Tak, tak więcej pracować. [00:17:22.2] TEACHER: A teraz tak samo pracujesz? Czy trochę inaczej? [00:17:27.2] ANDREI: Nie, teraz pracuję osiem godzin w dzień. To normalnie. [00:17:35.8] TEACHER: Mhm. Super. Tak pięknie. Paulino, wybieramy dalej. [00:17:44.6] speaker_2: Dwa. [00:17:46.0] TEACHER: Mhm. [00:17:50.9] speaker_2: Czy szef powinien być bardziej, bardziej przyjacielem, czy raczej osobą wymagającą? [00:18:02.0] TEACHER: Wymagającą. [00:18:05.6] speaker_2: Wymagającą. [00:18:14.9] speaker_6: No myślę, że szef musi być osobą wymagającą, żeby w pracy zawsze była dyscyplina. A jeżeli ktoś chce, żeby on był przyjacielem, to można spędzić czas z szefem na przykład po weekendzie. [00:18:45.1] TEACHER: W weekend? [00:18:46.2] speaker_6: W weekend tak. [00:18:47.5] TEACHER: Gdzieś poza pracą, tak? [00:18:49.2] speaker_6: Tak, tak. [00:18:50.2] TEACHER: Mhm. Super. Dobrze. Tylko teraz zwracamy uwagę na czasownik musieć. Ja muszę. A szef? [00:19:00.0] speaker_6: Musi. [00:19:01.2] TEACHER: Musi. Super, pięknie. Tak, Tatiana. Wybieramy dalej. [00:19:07.4] TATIANA: Numer pięć. Co myśli-- Co my-- Co myślisz o przyjmowaniu do pracy znajomych lub rodziny? Myślę, że to nie jest dobrze, bo potem będziesz mieć problemy z dyskutowaniem złych, jakichś, jakich złych lub problematycznych momentów i możesz mieć problemy też ze zwolnieniem tej osoby. [00:19:50.8] TEACHER: Mhm. Czy te na przykład problemy z pracy też wtedy automatycznie przenoszą się na problemy w rodzinie? [00:20:01.3] TATIANA: Tak może być, ale widzę, że niektóre ludzie, ludzie pracują na przykład z mężem razem robią, tworzą biznes. Ale ja nie, nie zmogłabym, bo my są różne. Mamy różny temp pracy. [00:20:26.8] TEACHER: Tylko my jesteśmy różni. [00:20:29.6] TATIANA: My jesteśmy różne. [00:20:31.4] TEACHER: Mhm. Super. Dobrze. Za chwilkę polecimy dalej. Kochani! Czasownika zmóc w języku polskim nie istnieje. Po prostu nie ma. Musimy go zastąpić wyrażeniem dać radę. [00:20:50.5] TATIANA: My nie daliby rady. [00:20:54.1] TEACHER: Nie dalibyśmy. [00:20:56.2] TATIANA: Nie dali. Nie dalibyśmy rady pracować razem. [00:21:01.2] TEACHER: Super, pięknie. Tak, Walerio, lecimy dalej. [00:21:06.2] speaker_6: Dwa. A dwa było. Jeden. Czy kiedykolwiek miałeś ochotę rzucić papierami, zwolnić się z pracy? Tak. Sekundkę. Jest słowo, które ja nie znam. Kiedykolwiek. Kiedykolwiek. Nie wiem. [00:21:33.9] TEACHER: Kiedyś, w ogóle w życiu. [00:21:35.2] speaker_6: Kiedy. [00:21:37.6] TEACHER: Kiedyś w życiu. [00:21:39.7] speaker_6: Kiedykolwiek. A miałeś ochotę rzucić papierami? [00:21:47.6] TEACHER: Rzucić papierami. Masz w nawiasie przeczytane. To jest to samo, co zwolnić się z pracy, odejść z pracy. [00:21:55.5] speaker_6: Okej. Tak. Było. Było. Tak. Sekundkę. Przepraszam. Tak, tak było. Miałam. Miałam taki moment, kiedy ja chciałam zwolnić się z pracy. Kiedy ja mogłam być bardzo zmęczona od pracy i może być praca. Mogłam być już nie dla mnie nieinteresująca, niepotrzeba. I to normalne dla wszystkich ludzi. I jest. I drugi można osta-- osta-- ostatnia. [00:22:45.4] TEACHER: Zostać. [00:22:46.3] speaker_6: Zostać w kompanie i przejść w drugi dział. Można po prostu zwolnić i jest dużo drugich różnych pracy. [00:23:05.7] TEACHER: Okej, tylko dużo innej pracy. [00:23:09.1] speaker_6: Dużo innej pracy na świecie i tak dalej. Nie mam. [00:23:14.9] TEACHER: Okej. Super. Czyli rzucanie pracy to jest normalna część naszego życia. Tak? [00:23:20.7] speaker_6: Tak, tak, to normalne. [00:23:22.0] TEACHER: Super. Tak. Bardzo dobrze. Okej, Haniu, wybieramy dalej. [00:23:28.7] HANIA: Trójka. [00:23:30.5] TEACHER: Jeszcze raz. [00:23:31.7] HANIA: Trójka. [00:23:32.8] TEACHER: Mhm. [00:23:36.7] HANIA: Co jest ważniejsze wykształcenie czy umiejętności? I pierwsze, i drugie. To jest możliwe. [00:23:52.7] TEACHER: W każdym zawodzie? [00:23:58.2] HANIA: W każdym nie wiem. Mówię tylko za siebie. [00:24:04.7] TEACHER: Tak, tylko o sobie możesz powiedzieć. [00:24:06.3] HANIA: O sobie tak. [00:24:08.5] TEACHER: Okej. A dlaczego na przykład w twojej pracy nie można pracować w twoim zawodzie bez wykształcenia? Dlaczego to jest takie ważne? [00:24:21.2] HANIA: Nie, nie mam w tym razie możliwość zatrudnienia. I tak teraz mam z tym problem, bo muszę do następnego roku podać państwowy certyfikat. Do marca muszę jako tako złożyć, bo tracę pracę. [00:24:38.6] TEACHER: Mhm. Okej, czyli to wykształcenie daje ci prawo pracować. Tak? [00:24:46.2] HANIA: Tak. [00:24:46.8] TEACHER: Bez niego nie masz prawa wykonywania zawodu. [00:24:50.9] HANIA: W państwowych szpitalach tak, tylko prywatnych. [00:24:54.3] TEACHER: Mhm. Super. A jak myślisz, dlaczego umiejętności w twoim zawodzie są ważne? [00:25:01.4] HANIA: No w tym razie ja można zaszkodzić pacjentom. [00:25:07.2] TEACHER: Aha. Okej. I żeby nie zaszkodzić, powinnaś dużo umieć. [00:25:15.5] HANIA: Tak. [00:25:15.5] TEACHER: Mhm. Dobrze. Super. Dziękuję pięknie. Aleksieju, dalej poproszę. Mhm. Okej, Marino wybieramy następne. [00:25:37.5] speaker_0: A siedem. [00:25:39.3] TEACHER: Dobrze. [00:25:42.6] speaker_0: Jakie są twoim zdaniem zalety i wady pracy w zespole? A co to jest zdaniem? [00:25:59.2] TEACHER: Twoim zdaniem? To znaczy jak ty myślisz. To jest wyrażanie swojej opinii. Myśl. Jak myślisz, jakie są zalety i wady pracy w zespole? Inaczej, twoim zdaniem. [00:26:16.6] speaker_0: Dobrze. Myślę, że dla pracy w zespole musisz być towarzyskim. [00:26:30.8] TEACHER: Musisz być jaki? Towarzyski. [00:26:33.4] speaker_0: Towarzyski. Musisz po-- uważać. [00:26:45.1] TEACHER: Szanować. [00:26:46.8] speaker_0: Musisz uszanować inne opinie. [00:26:50.8] TEACHER: Mhm. [00:26:57.3] speaker_0: I wady są to może jakaś impulsywność. Nie wiem coś. [00:27:17.6] TEACHER: Ale to trochę nie jest odpowiedź na to pytanie. Jak pracujemy w zespole, to możemy wymieniać się doświadczeniem. To jest zaleta czy wada? [00:27:31.9] speaker_0: Zalety. [00:27:32.9] TEACHER: Zalety. Mhm. Albo jeden błąd i są wszyscy winni, a nie jedna osoba. To jest zaleta czy wada? [00:27:43.0] speaker_0: Wada. A ja nie rozumiałam, <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> w <<>> [00:27:48.8] TEACHER: <<>> – <<>> cecha. Tutaj nie ma słowa cecha. Jakie są twoim zdaniem zalety i wady? Jakie są plusy i minusy pracy w zespole? Nie chodzi tu o cechy. [00:28:02.9] speaker_0: Dobrze. [00:28:04.7] TEACHER: Ty na przykład obecnie pracujesz w zespole czy w pojedynkę? [00:28:09.4] speaker_0: Nie pracuję w pojedynkę, ale czasami może być w zespole. [00:28:20.0] TEACHER: Mhm. Więc jak właśnie pracujesz w zespole, jaka najważniejsza zaleta pracy w tej zespole? Co ona ci takiego daje, że to jest praca na plus? [00:28:30.1] speaker_0: Że można polegać. [00:28:37.6] TEACHER: Polegać na tym. [00:28:39.6] speaker_0: Tak. Że można polegać na inną osobę. [00:28:48.8] TEACHER: Mhm. To na innej osobie. Na tym. [00:28:53.2] speaker_0: Polegać na innej osobie. I jak coś nie wiesz, jak to zrobić, to można zapytać albo poprosić inne osoby zrobić to. [00:29:03.6] TEACHER: Super. Bardzo dobrze. O to właśnie tu chodziło. Pięknie. Tak, Dmytro, jeszcze ciebie poproszę. [00:29:15.3] ANDREI: Dziewięć. [00:29:16.6] TEACHER: Mhm. Chwileczkę. [00:29:20.9] ANDREI: Podaj trzy pozytywne przymiotniki opisujące pracę. [00:29:34.7] TEACHER: No chyba że masz tylko negatywne, to możesz negatywne podać. Mamy jakieś pomysły? [00:29:55.1] ANDREI: Nie wiem. [00:29:57.4] TEACHER: Na przykład jeżeli w tej pracy dużo zarabiamy, to ta praca jest jaka? [00:30:06.3] HANIA: Pieniężna. Może być. [00:30:07.9] TEACHER: Dobrze, dobrze. Też dobrze płatna. Mhm. [00:30:13.5] ANDREI: Pieniężna. Może Nie wiem [00:30:25.2] TEACHER: Jeżeli my rozwijamy swoje umiejętności w twojej pracy? [00:30:33.9] ANDREI: Perspektywna? [00:30:35.4] TEACHER: Dobrze. A jak mamy tam dużo przyjaciół, koleżanek też dużo, kolegów? [00:30:56.2] ANDREI: Kolektywna? [00:30:57.8] TEACHER: Nie, to jest raczej jak mówimy kolektyw, to Polakowi przychodzi do głowy kołchoz od razu. Towarzyska. [00:31:07.4] ANDREI: Towarzyska. [00:31:08.3] TEACHER: Towarzyska. Tak. Dymitrze, ty jaką chciałbyś mieć pracę? Taką z perspektywami, taką towarzyską czy pieniężną, dobrze płatną? [00:31:23.0] ANDREI: Mam nadzieję, co wszystko będę w tej, w tej pracy. [00:31:28.3] TEACHER: Czy to jest możliwe? [00:31:32.6] ANDREI: Nie wiem. Ale mam nadzieję. [00:31:39.4] TEACHER: Okej, dobrze. Zazwyczaj jak przychodzimy do pracy, to praca nie składa się z samych pozytywnych momentów, prawda? Jest bardzo też dużo takich momentów, gdzie musimy troszkę więcej popracować niż zazwyczaj. Trochę zacisnąć zęby. No, czasami jest mile i fajnie. Na początek sobie jeszcze troszkę przypomnimy słów, ale pracując nad jednym tekstem. Powolutku sobie otwieramy podręcznik i ten podre-- na stronie sto dwudziestej drugiej przed nami jest tekst. Ma tytuł "Najgorszy dzień pracy w korpo", czyli w jakiejś bardzo dużej międzynarodowej firmie. Przed nami są słowa. Tatiano, przeczytaj proszę nam te słówka, a wy uważnie patrzcie, czy wszystkie je rozumiecie. Widzimy bank słów? Mhm. Czytajmy. Tatiano? [00:32:43.8] TATIANA: Przepraszam. [00:32:45.7] ([śmiech]) [00:32:46.4] TATIANA: Dział, pracownik, wymagania, obsługa klienta, znajomo, znajomość języków obcych, list motywacyjny, CV, stanowisko, wykształcenie, obsługa, obsługa komputera. [00:33:04.8] TEACHER: Tak, tutaj skreślijmy proszę ten przecinek, bo musi być razem. [00:33:08.5] TATIANA: Cały etat, projekt, emerytura, rozmowa kwalifikacyjna, oferta, urządzenie biurowe, osiągnięcia i kierownik. [00:33:22.2] TEACHER: Mhm. Czy widzimy spośród tych słów jakieś nowe albo jakieś nieznane? Może nie pamiętamy którychś. To się pytamy. [00:33:33.7] speaker_6: Emerytura. Emeryt to pensjonariusz, a emerytura to człowiek, który na, na pensji? [00:33:41.2] TEACHER: Nie no, ty już przed chwilą powiedziałaś, jak będzie człowiek, który jest na emeryturze. Emeryt. [00:33:45.3] speaker_6: To i, to jest pensja. [00:33:47.6] TEACHER: Tak. [00:33:47.7] speaker_6: Emerytura. [00:33:48.8] TEACHER: Mhm. [00:33:49.4] speaker_6: Dziękuję. [00:33:50.5] TEACHER: Czyli proces, kiedy my już nie, nie ten, nie pracujemy. Teoretycznie odpoczywamy, ale nie każdemu się uda odpoczywać. [00:34:02.3] speaker_6: A osiągnięcia? [00:34:04.4] TEACHER: Osiągnięcia to są inaczej nasze sukcesy. Tak, to są synonimy. Sukces, osiągnięcie. Pozostałe słowa rozumiemy? [00:34:28.1] ANDREI: Co, co to jest cały etat? [00:34:32.9] TEACHER: A kto nie obejrzał lekcji z czwartku? Ktoś nam podpowie? [00:34:43.2] speaker_6: Myślę, że godzinowa praca. [00:34:45.2] TATIANA: Pełna stawka. [00:34:46.2] speaker_6: Pełna stawka. [00:34:46.2] TEACHER: Tak. [00:34:46.5] ANDREI: To jest osiem godzin, tak? [00:34:48.8] TEACHER: Tak. Jak pracujemy osiem godzin dziennie, prawda? Tak, to jest cały etat. A jak podzielimy na pół? [00:35:00.2] speaker_6: Pół etatu. [00:35:00.9] TATIANA: Na pół etatu. [00:35:02.1] TEACHER: Tak. To wyjdzie pół etatu. Mhm. [00:35:04.6] ANDREI: Dzięki. [00:35:06.2] speaker_6: A co jest to wykształcenie? [00:35:09.8] TEACHER: Tak. To jest poziom edukacji. Jak jedziemy sobie i kończymy liceum, to mamy wykształcenie średnie. Jak kończymy uniwersytet, to mamy wykształcenie wyższe. [00:35:24.2] speaker_6: Dziękuję. [00:35:31.4] TEACHER: Okej. Andrieju, przeczytaj proszę, co w tym ćwiczeniu pierwszym trzeba zrobić. [00:35:38.8] ANDREI: Upełnij tekst wyrazami z banku. Nie wszystkie są potrzebne. [00:35:44.0] TEACHER: Mhm. Czyli są przed nami słowa, jest tekst. Ten tekst za chwilę spróbujemy uzupełnić, ale nie wszystkie słowa są potrzebne. Za momencik podzielimy się w małe grupki. Możecie się między sobą podzielić. Ktoś czyta pierwsze zdanie, ktoś następne. Nie wiecie, co w tym momencie wstawić? Doczytajcie to zdanie do końca. Pomyślcie, jakie słowa pasują bardziej, a które w ogóle nie pasują. Nie wiemy, co w tym momencie dać. Czytamy dalej. Później można będzie wrócić. Tylko najpierw pytania. Aleksieju, ty jesteś czy ty se poszedłeś gdzieś? Halo? Okej. Dobra, no to popracujemy bez Aleksieja. Chwileczkę. Ekran będzie cały czas udostępniony. Będziemy mieli na to tak z siedem minutek, maksymalnie osiem. Jeżeli czegoś nie udało się uzupełnić spoko, idźcie dalej. Możecie tę lukę zostawić. Chwileczkę. Uciekamy. Dziewczynki, czy wy już doczytałyście do końca? [00:42:10.6] HANIA: Tak. [00:42:11.9] TEACHER: Okej. To co? Zamykamy wszystkim pokoje? [00:42:15.0] TATIANA: Nie jeszcze. [00:42:15.8] HANIA: Nie, nie. [00:42:16.3] TATIANA: My zbyt szybko. [00:42:19.1] ([śmiech]) [00:42:19.2] HANIA: Ja to robiła w nocy. Miała już gotową. [00:42:24.2] TEACHER: Co ty robiłaś w nocy? [00:42:28.2] HANIA: Ciemną. Ciemna trzynastej wszystko. [00:42:30.8] TEACHER: Tak? [00:42:32.7] HANIA: Tak. [00:42:32.7] TEACHER: A ty sobie nie znalazłeś ciekawszego zajęcia? Tam serial obejrzeć jakiś, potańczyć. [00:42:42.5] HANIA: Potańczyć? [00:42:43.7] TEACHER: No. [00:42:45.0] HANIA: W nocy? [00:42:46.4] TEACHER: No. Zakładasz słuchawki i sobie hop. [00:42:51.2] HANIA: No nic. [00:42:52.6] TEACHER: Aha, okej. To Tatiano, tam ci Hania bardzo dużo czego podpowiadała. To ty miałaś dzisiaj all inclusive, słuchaj. [00:43:00.5] TATIANA: Nie, ja robiłam swoje niezbyt szybko, a Anna robiła swoje szybko, bo już zrobiła w domu. [00:43:11.0] TEACHER: Aha. [00:43:11.6] TATIANA: I dlatego. [00:43:12.3] TEACHER: Okej. Dobrze, dobrze. Dziewczyny, wy kiedyś pracowałyście w korporacjach? [00:43:18.2] HANIA: Nie. [00:43:18.9] TATIANA: Tak, ja pracowałam. [00:43:20.7] TEACHER: Mhm. Tatiano, czy ten dzień przypominał ci któryś podczas pracy w korporacji? [00:43:31.2] TATIANA: Myślę, że nie. [00:43:34.1] TEACHER: Że ty aż tak źle nie miałaś? Czy to jest normalny dzień? [00:43:40.2] TATIANA: Ja byłam na innym. Ja pracowałam w obsłudze klientów. Tak. I dlatego ja nie najmowałam, nie najmowałam ludzi, ludzi. Nie czytałam CV. Nie, nie. Nie, nie miałam rozmowy kwalifikacyjnej. Ja miałam tylko różne zebrania codziennie z kolegami i z partnerami. I ja to, ja pracowałam w Białorusi i to był, ta korporacja w Białorusi, ten office to było przedstawicielstwo. [00:44:35.8] TEACHER: Takie przedstawicielstwo, taka filia. [00:44:38.4] TATIANA: Tak. I my nie mieliśmy pełny, pełny <<>> funkcji. To była tylko część funkcji, które miałam wypełniać. [00:44:54.2] TEACHER: Okej, super. Tylko nie mamy słowa <<>> Mamy słowo zestaw. [00:44:58.9] TATIANA: Zestaw. [00:44:59.7] TEACHER: Tak. Zestaw funkcji. Zestaw funkcji. Jeżeli chodzi o ludzi, jak my przyjmujemy innych nowych ludzi do pracy, to wtedy my je, my ich zatrudniamy. Tak? Zatrudniać ludzi. [00:45:13.5] TATIANA: Zatrudniać. [00:45:13.9] TEACHER: Dobrze. Powolutku sobie zaczniemy czytać. Haniu, przeczytaj proszę nam pierwszą część do pierwszej czerwonej kreseczki. Pozostali też patrzą czy też tak mają. [00:45:25.8] HANIA: Dobra, do pierwszej kreseczki, do słowa opóźnienia, tak? [00:45:32.5] TEACHER: O tutaj, zobacz. [00:45:33.2] HANIA: Niestety. Dobrze, niestety. [00:45:35.0] TEACHER: Tak. [00:45:35.8] HANIA: To był jeden z najtrudniejszych dni w mojej karierze. Kierownik wezwał mnie do swojego gabinetu, aby omówić nowy projekt, który miałam nadro, nagro- [00:45:50.1] TEACHER: Nad-jo. [00:45:51.7] HANIA: Nadrożować. [00:45:53.9] TEACHER: Nadzorować. [00:45:55.7] HANIA: Nadzorować. [00:45:57.4] TEACHER: Aha. I teraz troszkę akcent. Nadzorować. [00:46:01.3] HANIA: Nadzorować. [00:46:02.7] TEACHER: Tak jest. [00:46:03.1] HANIA: Nadzorować. [00:46:05.3] TEACHER: Tak. Tatiano, czytamy kolejną część. [00:46:09.5] TATIANA: Niestety problemy pojawiły się od razu. Nasz pracownik nie spełnił wszystkich wymagań, wymagań klienta. [00:46:20.9] TEACHER: Tak, tutaj się zgadzam z wymaganiami, bo nie tylko jeden pracownik to jest raczej zespół. Jak my inaczej powiemy na zespół? [00:46:31.0] TATIANA: Dział? [00:46:32.2] TEACHER: Mhm. Tak, tutaj pasuje dział. [00:46:34.8] TATIANA: Tak. [00:46:35.2] TEACHER: Bo zazwyczaj pracuje nie jedna osoba na klienta, prawda? [00:46:40.5] TATIANA: Bo ja otrzymałam dwa razy pracownik. Nasz dział nie spełnia wszystkich wymagań klienta, a obsługa klienta skarżyła się na opóźnienia. [00:46:52.3] TEACHER: Super. Dobrze. Walerio, czytamy do następnej kreski. [00:47:01.0] speaker_6: Tak. Na dodatek nowy pracownik nie miał odpowiedniej wykształcenie ani umiejętności w, może być tutaj znajomość języków obcych. [00:47:22.8] TEACHER: No właśnie. To zobacz. Nie miał odpowiedniej. Coś musi być w rodzaju żeńskim. Wykształcenie jest w rodzaju nijakiego. Nie pasuje. [00:47:35.6] speaker_6: Odpowiedniej. [00:47:37.3] TEACHER: A właśnie znajomość języków obcych. Znajomość to jest rodzaj żeński. Tu jako jedyne pasuje. [00:47:48.6] speaker_6: Tutaj umiejętności. A, czas. Boże. [00:47:54.1] TEACHER: Walerio, trochę wolniej i bez paniki. To nie pożar. [00:47:58.5] speaker_6: Okej. Nie miał odpowiedniej. [00:48:04.0] TEACHER: Tu pasuje wyrażenie znajomość języków obcych. A teraz pomyśl, jaką końcówkę trzeba dać. Bo nie miał kogo? Czego? [00:48:14.7] speaker_6: Nie miał. Czego? Nie <<>> Nie podchodzi. [00:48:28.7] TEACHER: Kochanie, trzeci raz ci mówię. Tutaj w tym miejscu pasuje wyrażenie znajomość języków obcych. Tylko teraz musisz dać jeszcze dobrą końcówkę. [00:48:41.3] speaker_6: Wszystko <<>> Nie miał znajomości języ- [00:48:45.9] TEACHER: Tak znajomości. [00:48:48.1] speaker_6: Znajomości języków obcych. [00:48:52.3] TEACHER: Tak. [00:48:54.1] speaker_6: Tak okej. A to ja <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> A nie umiejętności. [00:49:00.2] TEACHER: Umiejętności. [00:49:01.8] speaker_6: Umiejętności. [00:49:03.6] TEACHER: Nie, nie, nie. Nie tak przeczytałam. Umiejętności. [00:49:08.4] speaker_6: Umiejętności w tak w czym? W sposobności miał w obsłudze klientów. [00:49:25.0] TEACHER: Tu pasuje obsługa, ale w czym? Obsługa jest rodzaju żeńskiego w miejscowniku. [00:49:32.2] speaker_6: W obsłudzie. [00:49:34.2] TEACHER: W obsłudze. [00:49:34.4] speaker_6: W obsłudze klient. To nie klientów. Klient. Klientów. [00:49:42.6] TEACHER: Klienta. Klienta. [00:49:44.8] speaker_6: Klienta. [00:49:47.3] TEACHER: Tak palimy. Czytamy następną część. [00:49:51.5] speaker_6: Dotarło jeszcze do naszego biura. [00:49:55.3] TEACHER: Do naszego. [00:49:56.8] speaker_6: Do naszego biura nie dotarły nowe oraz długo oczekiwane urządzenia biurowe. [00:50:04.1] TEACHER: Okej, nie idziemy dalej. Proszę wszystko teraz dobrze przeczytać po polsku, nie zjadając żadnych liter długo. Co robione? [00:50:17.2] speaker_6: Oczekiwanie. [00:50:18.8] TEACHER: Nie. Proszę nie zamieniać liter, a przeczytać wszystko jak napisane. [00:50:22.9] speaker_6: Oczekiwanie. [00:50:24.7] TEACHER: Oczekiwane. [00:50:26.6] speaker_6: A, oczekiwane. [00:50:28.0] TEACHER: Mhm. Dobrze. [00:50:31.0] speaker_6: Urządzenia biurowe. [00:50:32.8] TEACHER: Mhm. kreseczka jest troszkę dalej, więc troszkę jeszcze poczytaj. [00:50:39.9] speaker_6: Dzień był pełen stresu, a na koniec musiałem przeczytać ofertę oferty. [00:50:51.0] TEACHER: To znaczy jak czyta oferty, to ten człowiek szuka pracy. [00:50:57.8] speaker_6: A przeczytać CV. [00:51:00.9] TEACHER: Mhm. [00:51:03.6] speaker_6: Oraz. [00:51:15.6] TEACHER: Oraz taki druczek, w którym opisujemy motywacje i kwalifikacje do pracy. [00:51:26.4] speaker_6: Wyksztalcenia? O nie, nie, nie. [00:51:30.2] TEACHER: Taki dokument. [00:51:31.7] speaker_6: Wymaganie. [00:51:33.7] TEACHER: Nie kochana. Dokument. Papier, w którym piszemy swoje motywacje do pracy. Dlaczego ja? I dlaczego ta praca? [00:51:43.6] speaker_6: List motywacyjny. [00:51:45.9] TEACHER: Tak. [00:51:51.6] speaker_6: <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> Motywacyjny na nowe. Tak. [00:52:12.9] TEACHER: Dziewczyny, a wy doczytałyście do tego miejsca? [00:52:15.4] speaker_6: Nie. Na nowe. [00:52:21.4] TEACHER: Na nową posadę. Jak inaczej powiemy słowo posada? [00:52:30.9] speaker_6: Stanowisko. [00:52:32.4] TEACHER: Stanowisko. Na nowe stanowisko. Okej. Andrieju, czytamy dalej. [00:52:52.4] ANDREI: Musiałam też odbyć. [00:52:53.8] TEACHER: Musiałem. [00:52:55.4] ANDREI: Musiałam też odbyć kilka rozmów kwalifikacyjnych. [00:53:02.1] TEACHER: Rozmów. [00:53:03.5] ANDREI: Rozmów kwalifikacyjnych. [00:53:05.6] TEACHER: Mhm. [00:53:08.7] ANDREI: Wszystko to miała związek z ofertą pracy na cały etat. [00:53:18.5] TEACHER: Mhm. Tak. [00:53:20.2] ANDREI: Która była ogłoszona przez firmę. [00:53:25.8] TEACHER: Dobrze. Dmytro, doczytaj proszę. [00:53:29.8] ANDREI: Już powoli zaczynam marzyć o emeryturze. [00:53:37.2] TEACHER: Mhm. [00:53:38.3] ANDREI: Ale jeszcze mam za mało osiągnięcia. [00:53:49.9] TEACHER: Osiągnięć. [00:53:51.6] ANDREI: Osiągnięć, żeby móc spokojnie o tym myśleć. [00:53:56.8] TEACHER: Mhm. Okej. Jeżeli człowiek już marzy o emeryturze, to on chce być w tej pracy? [00:54:07.9] speaker_6: Nie bardzo. [00:54:09.4] TEACHER: Nie bardzo. Co my możemy zrobić? Co ten pracownik może zrobić? [00:54:20.0] speaker_6: Zwolnić się. [00:54:21.4] TEACHER: Zwolnić się? Tak. Może zwolnić się. Okej, ale jeśli to jest bardzo dobry pracownik, a szef wie, że to jest bardzo dobry pracownik, to co może zrobić szef? [00:54:36.4] speaker_2: Szef może dzwonić [00:54:37.5] TATIANA: Dać mu nadwyżkę [00:54:40.6] ANDREI: Awans [00:54:42.1] TEACHER: Aha, szef może dać tylko podwyżkę wtedy, tak? Podwyżkę albo awans. Super. Ale jeśli ten, ten pracownik chodzi i se myśli: "Kurczę, zasługuję na więcej pieniędzy". Czy to jest normalna na przykład praktyka, że pracownik przychodzi i mówi: "Chcę więcej zarabiać, zasługuję na to". To jest okej czy nie okej? [00:55:11.6] TATIANA: To jest okej [00:55:13.2] TEACHER: To jest okej. Bardzo dobrze. A teraz popatrzcie na sam język. Przychodzi ten pracownik i mówi: "Ej, szef, chcę więcej pieniędzy". Czy to jest dorzeczny ton, w którym możemy rozmawiać z szefem? [00:55:29.7] TATIANA: Nie [00:55:30.6] speaker_2: Nie [00:55:31.9] TEACHER: A jak powiedzieć, ale tak łagodniej, tak ładniej, tak kulturalniej? [00:55:44.6] speaker_2: On może powiedzieć jakie obowiązki on może. Umie. Nie. To, co on umie robić, żeby szef mu dał nadwyżkę [00:56:02.5] TEACHER: Podwyżkę [00:56:03.4] speaker_2: Podwyżkę [00:56:03.7] TATIANA: I mam może być więcej obowiązków. [00:56:07.8] TEACHER: Nie daj Boże. Kto chce więcej pracować i więcej zarabiać? [00:56:12.8] speaker_2: On już ma dużo obowiązków i chce. Chce awans. [00:56:19.7] TEACHER: Ale teraz chodzi mi o samo mówienie. Czy to jest normalne powiedzieć chcę pieniędzy? Czy trochę inaczej? Nie chcę, a trochę inaczej trzeba powiedzieć [00:56:31.3] TATIANA: Trzeba powiedzieć poproszę [00:56:33.5] TEACHER: Można powiedzieć poproszę. Wtedy jestem bardziej kulturalna. Super. [00:56:37.1] ANDREI: Chciałbym [00:56:39.1] TEACHER: Tak, to jest strzał w dziesiątkę. Tylko trochę źle gramatycznie. Zaraz to sobie poprawimy. Tak jest. Jak chcemy brzmieć kulturalnie, dobrze, fajnie być takim kulturalnym, kulturalnym człowiekiem, nie? W ten sposób zaczynamy prosić albo swoje prośby kierować trochę innym, trochę innym tonem i trochę innym językiem. Za chwilkę popatrzymy sobie kochani na coś takiego jak tryb przypuszczający. Chciałabym. Czy mogłabym prosić? Czy mogłaby pani podać? Czy chciałby pan pożyczyć mi tyle i tyle pieniędzy? Tak. Znaczy ta forma będzie dla nas zrozumiała, jasna. Tylko w polskim ona będzie miała swoje niuanse, jak my ją budujemy, żeby utworzyć ten tryb, być osobą bardziej kulturalną, o coś poprosić, o coś się zapytać, bo ona też do tego służy. Co bierzemy? To będzie się składało z dwóch części. Pierwsza część to czasownik dla trzeciej osoby czasu przeszłego plus partykuła osobowa "by", która będzie się zmieniała zgodnie z osobą i liczbą. Tutaj też będziemy musieli popracować nad akcentem. Dzisiaj praktykujemy sobie to na dwóch czasownikach móc i chcieć najczęściej używanych, jak tylko chcemy o coś poprosić. Tak? Więc dlatego, żeby nam sprawnie poszło, musimy sobie przypomnieć czas przeszły dla trzeciej osoby czasownika móc. Móc. On co robił? [00:58:27.8] TATIANA: Mógł [00:58:29.3] TEACHER: Mógł. A ona? [00:58:32.6] TATIANA: Mogła [00:58:33.5] TEACHER: Mogła. Oni mężczyźni [00:58:37.9] TATIANA: Mogli [00:58:39.2] TEACHER: Mogli. A one? [00:58:41.9] TATIANA: Mogły [00:58:43.0] TEACHER: Mogły. Do tych form będziemy doczepiać tylko partykuły osobowe. Lecimy. Najpierw sobie poczytamy, zobaczymy jakie one są. Pouzupełniamy tę tabelkę, a później poćwiczymy. Marino, przeczytaj nam proszę tę, ten tryb przypuszczający dla formy ja mężczyzna [00:59:06.1] speaker_2: Mógłbym, mógłbym. A chciałbym [00:59:12.6] TEACHER: Super. Czyli partykuła osobowa dla formy ja to [00:59:20.1] speaker_2: Bym [00:59:21.0] TEACHER: Bym. A teraz zrób proszę to samo dla dziewczynki [00:59:27.4] speaker_2: Mogłabym. Chciałabym [00:59:30.7] TEACHER: Aha. Zaraz to zapiszę. Nie wiem, czy usłyszałaś, ale ty te dwa słowa zaakcentowałaś w różny sposób. Dlaczego? Przeczytałaś mogłabym i chciałabym [00:59:47.4] speaker_2: Chciałabym? [00:59:49.5] TEACHER: Czy mogłabym i chciałabym. Może ktoś z was słyszał już. Jest jedna kochani zasada bym nie akcentujemy w ogóle. My jej nie liczymy za sylabę. Więc sylaba to jest ta ostatnia a, a przedostatnia o. Więc akcentujemy trzecią sylabę od końca, czyli [01:00:16.7] speaker_2: Mogłabym. Chciałabym [01:00:18.8] TEACHER: Tak jest. Dobrze. Idziemy dalej. Andrieju, przeczytaj teraz proszę formę dla ty, ale dla dziewczynki [01:00:30.0] ANDREI: Mogłabyś. Chciałabyś [01:00:36.2] TEACHER: A jaka jest partykuła dla formy ty? [01:00:41.2] ANDREI: Byś [01:00:42.1] TEACHER: Byś. Dobrze. To samo dodajemy dla chłopców. Spróbuj teraz zrobić. Ty chłopak. [01:00:48.9] ANDREI: Ty mógłbyś. [01:00:52.0] TEACHER: Mhm. [01:00:53.4] ANDREI: Chciałbyś. [01:00:55.6] TEACHER: I chciałbyś. Dobrze. Super. Tak. Teraz patrzymy od razu na liczbę mnogą dla formy on, oni, ona, one partykuła będzie ta sama. Haniu, przeczytaj proszę. One dziewczyny. [01:01:13.7] speaker_2: Mogłaby. Chciałaby. [01:01:16.5] TEACHER: Nie, nie, nie. One, one. O tu, tu, tu. [01:01:19.5] speaker_2: A mogły. Mogłyby. [01:01:21.5] TEACHER: Super. [01:01:22.8] speaker_2: Chcieliby. [01:01:24.3] TEACHER: Tylko zwróć uwagę, co jest napisane. [01:01:26.5] speaker_2: Chciałyby. Chciałyby. [01:01:28.1] TEACHER: Chciałyby. Tak. Czyli partykuła dla formy one to? [01:01:33.7] speaker_2: By. [01:01:34.7] TEACHER: By. Mhm. [01:01:35.8] speaker_2: By. Być. [01:01:37.4] TEACHER: Tak, tak. I tą samą partykułę dodamy dla całej trzeciej osoby. To jak powiemy on chłopak? [01:01:47.6] speaker_2: Mógłby? [01:01:49.0] TEACHER: No tylko mu. Mógłby. [01:01:51.3] speaker_2: Mógł. Mógłby. [01:01:53.2] TEACHER: Mhm. [01:01:55.3] speaker_2: I chciałby. [01:01:58.4] TEACHER: Dobrze. I chciałby. Tak. A dziewczynka? [01:02:03.5] speaker_2: O matko Boska, nie wiem. [01:02:08.3] TEACHER: To samo dodajesz. Mogła plus by. [01:02:11.8] speaker_2: Mogłaby. [01:02:13.1] TEACHER: Tak. Teraz dobrze, ale teraz na miejsce akcenty dajemy. [01:02:17.5] speaker_2: Chciałaby i mogłaby. [01:02:19.8] TEACHER: O, bardzo dobrze, bardzo dobrze. Mhm. Tak. Walerio, a jak my zrobimy teraz dla liczby mnogiej dla mężczyzn? Oni. [01:02:30.3] speaker_6: Tak na oni mog-mogliby. [01:02:35.4] TEACHER: Mhm. [01:02:36.1] speaker_6: Mógł ili mogliby. [01:02:38.5] TEACHER: Mogli, tak. [01:02:39.9] speaker_6: I chcia-chciałby. [01:02:45.6] TEACHER: Aha. Tylko pamiętamy, że- [01:02:47.2] speaker_6: Chcieliby. [01:02:48.5] TEACHER: Poczekaj. [01:02:48.8] speaker_6: Chcieliby. [01:02:50.4] TEACHER: Poczekaj jeszcze słownik chcieć. W czasie przeszłym rozmawialiśmy z wami kiedyś o tym, że dla mężczyzn e się nie wymienia, więc mówimy oni chcieli, a one chciały. [01:03:07.7] speaker_6: Chciały, chciały. Oni chce-- chcieliby. [01:03:14.8] TEACHER: Chcieliby, tak. Oni chcieliby. Dobrze. Podjeżdżamy sobie do liczby mnogiej. Tatiana my mężczyźni przeczytajmy najpierw. [01:03:26.4] TATIANA: A moglibyśmy. Chcielibyśmy. [01:03:32.2] TEACHER: Aha. Tylko tu słyszę trochę... Znaczy dobrze robisz, bo w tej formie można dać dwa akcenty, ale pierwszy musi padać tu. [01:03:42.2] TATIANA: Moglibyśmy. [01:03:43.7] TEACHER: O. I? [01:03:44.9] TATIANA: Chcielibyśmy. [01:03:46.2] TEACHER: Tak jest, bo cała partykuła nie jest akcentowana, czyli byśmy nie liczymy za sylabę. Tak. Partykuła dla formy my jest jaka? [01:03:58.8] TATIANA: Słucham jeszcze raz, proszę. [01:04:00.0] TEACHER: Partykuła czistica dla formy my to jaka? Jaką dodajemy? Dla formy ja to jest partykuła bym. Dla formy my? [01:04:11.8] TATIANA: Byśmy. [01:04:12.6] TEACHER: Byśmy. Dobrze. A teraz ty zrób to samo dla niemężczyzn. [01:04:18.8] TATIANA: Mogły. Mogłybyśmy. [01:04:21.5] TEACHER: Mhm. [01:04:22.7] TATIANA: Chcie-chciałybyśmy. [01:04:26.2] TEACHER: No tylko one chciały. [01:04:27.8] TATIANA: Chciałybyśmy. [01:04:29.3] TEACHER: Tak. Chciałybyśmy. Super. Dobrze, Dmytro. A jak myślisz dla formy wy jaka może być partykuła? Tutaj jej niestety nie ma. [01:04:41.4] ANDREI: Ście. Byście. [01:04:43.6] TEACHER: Tak jest. Spróbuj utworzyć teraz to dla mężczyzn. [01:04:49.9] ANDREI: Moglibyście. [01:04:51.6] TEACHER: Tak. [01:04:53.0] ANDREI: Chcielibyście. [01:04:54.7] TEACHER: Tak. I teraz trzeba dobrze zaakcentować. [01:04:59.6] ANDREI: Moglibyście. [01:05:00.9] TEACHER: Mhm. [01:05:02.8] ANDREI: I chcielibyście. [01:05:04.6] TEACHER: Tak jest. Tak. Paulino, a jak my teraz zrobimy tę formę wy, ale dla niemężczyzn? [01:05:13.7] speaker_2: Ty mogłabyście. Mogłabyście. [01:05:18.0] TEACHER: Wy dziewczyny. [01:05:19.9] speaker_2: A moglibyście. [01:05:22.8] TEACHER: Nie, nie mogli to mężczyźni. Kobiety mogły. Mogły. [01:05:30.0] speaker_2: Mogły. Mogłybyście. [01:05:33.9] TEACHER: Mogły plus byście. [01:05:37.8] speaker_2: Mogłyby. Mogłybyście. [01:05:41.4] TEACHER: Tak. A chcieć? [01:05:46.2] speaker_2: Chciałybyście. [01:05:47.8] TEACHER: Dobrze. A teraz przeczytajmy jeszcze raz z takim wyraźnym akcentem, gdzie trzeba. [01:05:55.1] speaker_2: Mog-mog-mogłybyś. Mogłybyście. [01:05:59.3] TEACHER: I? [01:06:01.4] speaker_2: Chcia-- chciałybyście. [01:06:03.0] TEACHER: Okej, dobrze. Te formy możemy ćwicz-- tworzyć dla każdego czasownika absolutnie. Podałabym, zrobiłabym, pojechalibyśmy, wyjechałybyśmy, oddaliby, oddałyby. Dla każdego czasownika. Tylko właśnie z prośbą to kierujemy z czasownikiem móc i chcieć najczęściej. To na razie teoria. Zaraz my sobie poćwiczymy. Ale może są jakieś pytania? Mhm. Okej, to co zróbmy trochę niżej jest zadanie. Poproszę, żeby każdy z was posiedział i poćwiczył formę. Będziemy mieli na to zadanko tak ze cztery minuty. Każdy na razie samodzielnie dziesięć przykładów. Za cztery minuty zobaczymy, co wam wyszło. Już jak utworzycie, dodacie dobre partykuły, posiedźcie, zobaczcie, gdzie będzie padał akcent. Policzcie sylaby. Niedługo kochani zaczniemy. Dobra, powolutku startujemy. Paulino, zacznijmy od ciebie. Przeczytaj proszę, co ci wyszło w pierwszym zdaniu. [01:10:56.0] speaker_2: Czy moglibyście zaczekać na mnie? [01:11:01.0] TEACHER: Mogłabyś powtórzyć jeszcze raz sam czasownik? [01:11:05.9] speaker_2: Moglibyście. [01:11:08.5] TEACHER: Ale to są rod-rodze-- to jest rodzaj żeński. Mogli nie pasuje. [01:11:15.9] speaker_2: Mo-mogły. Mogły. [01:11:18.8] TEACHER: O! [01:11:18.8] speaker_2: Moglibyście. [01:11:20.5] TEACHER: Mhm. Tak. Dobrze. Andreju, czytamy kolejne. Andreju, my ciebie nie słyszymy. [01:11:36.2] ANDREI: Czy Paweł chciałby iść z nami? [01:11:39.6] TEACHER: Mhm. Dobrze. Tak. Tatiano, kolejne. [01:11:46.2] TATIANA: Czy państwo chcielibyście zas-- zostawić kurtki w szatni? [01:11:53.4] TEACHER: Tak, to jest liczba mnoga, ale trzecia osoba, nie druga. [01:11:58.4] TATIANA: A ja myślałam wy, wy państwo. Czy państwo, yy, chcieliby zostawić kurtki w szatni? [01:12:08.4] TEACHER: Tak jest. Jak tylko widzimy słowo państwo, panowie czy panie w liczbie mnogiej czasownik dobieramy dla one, one, oni. Tak. Haniu, następne poproszę. [01:12:23.9] HANIA: Czy mogłabyś dać swoje notatki? [01:12:27.2] TEACHER: Super. Tak. Walerio, czytamy dalej. [01:12:32.8] speaker_6: Tak. Pięć. [01:12:34.4] TEACHER: Aha. [01:12:35.5] speaker_6: Czy oni mogliby nam pomóć? [01:12:41.2] TEACHER: Pomóc. [01:12:42.4] speaker_6: Pomóc. [01:12:43.5] TEACHER: Aha. I teraz trzeba dobrze zaakcentować. Na pewno mogliby czy mogli by? [01:12:48.2] speaker_6: Mogliby. Mogliby. [01:12:50.0] TEACHER: Mhm. Tak, Dmytro, czytamy kolejne [01:12:55.8] ANDREI: Mógłby pan powtórzyć jeszcze raz? [01:13:01.4] TEACHER: Dobrze raz. Dobrze. Tylko zobacz jeszcze czy jeszcze raz? [01:13:08.1] ANDREI: Jeszcze raz. [01:13:09.3] TEACHER: Mhm. Okej, Malino, czytamy następne [01:13:18.5] speaker_7: Chciałybyśmy mówić także dobrze po angielsku, jak wy. [01:13:23.8] TEACHER: Mhm. Teraz sam czasownik, nie śpiesząc się. Tylko to słowo z dobrym akcentem i powoli [01:13:35.9] speaker_7: Chciałybyśmy. [01:13:38.4] TEACHER: Tak jest. Zobaczcie, jak Polak wymawia tryb przypuszczający. On nie przyśpiesza, on odciąga. Czy chciałybyście? Czy chciałyby? Nawet jak Polak mówi szybko, tryb przypuszczający jest odciągany. Nie przyśpieszamy, nie zjadamy liter, tylko odciągamy. Tak, Palino, czytamy dalej [01:14:01.9] speaker_7: Mogliby państwo się trochę przesunąć? Dziękuję. [01:14:08.3] TEACHER: Mhm. Tak. Tak. Andreju, następne [01:14:19.0] ANDREI: Czy mógłbym się o coś zapytać? [01:14:26.8] TEACHER: Mógłbym kogo? [01:14:30.9] ANDREI: Cie [01:14:31.7] TEACHER: Cie [01:14:34.1] ANDREI: O coś zapytać. [01:14:36.5] TEACHER: Okej, dobrze. Mhm. Tak, Haniu, przeczytaj proszę ostatnią [01:14:41.6] HANIA: Czy chciałyby panie zaczynać od zupy, czy od razu drugie danie? [01:14:47.9] TEACHER: Mhm. Tak. Tylko zaczynać czy zacząć? [01:14:52.9] HANIA: A, zacząć. [01:14:54.4] TEACHER: Aha. Dobrze. Okej. Czy tu się pojawiły może jakieś pytania? [01:15:05.2] speaker_7: Przesunąć [01:15:06.2] TEACHER: Mhm. Tak. Przesunąć się o jedno miejsce znaczy przesiąść o jedno miejsce, tak? A jak na przykład stoimy, to troszkę odejść. Tak. W zależności co robimy, siedzimy czy stoimy. Dobrze, za chwilkę was oderwę od tej tabelki. Wrócimy sobie do tematu pracy i spróbujemy ułożyć prośbę. Mamy tu parę kafelków. Pod każdym kafelkiem, kafelkiem jest jakieś zadanie, na jaki temat musimy ułożyć prośbę? No na przykład, nie wiem. O, zwolnię się z pracy, ale w sposób kulturalny. Szefie, dzień dobry, chciałbym odejść z pracy. Czy mógłbyś dać mi odpowiednie papiery? Układamy prośbę. Tak, Tatiano, zacznijmy od ciebie. [01:16:01.7] speaker_7: Numer jeden [01:16:03.1] TEACHER: Mhm [01:16:06.1] speaker_7: Zgłoś zwolnienie lekarskie. Dzień dobry, chcia-chciałabym zgłosić zwolnienie leka-lekarskie. Czy mogłaby? Czy mogłaby pani dać? Dać mi potrzebne papiery? [01:16:32.3] ([śmiech]) [01:16:32.8] speaker_7: Nie [01:16:33.1] TEACHER: Okej. Dobrze. Albo nie wiem. Zerknąć, czy to zwolnienie już dotarło do HR-u. Wszystko jest możliwe. Tak, Walerio, dalej poproszę. [01:16:46.9] speaker_7: Trzy [01:16:48.0] TEACHER: Mhm [01:16:48.5] speaker_7: Umów się na rozmowę kwalifikacyjną [01:16:54.2] TEACHER: Kwalifikacyjną [01:16:57.3] speaker_7: Kwali-kwal-kwali-kwalifikacyjną. Dzień dobry. Zobaczyłam ogłoszenie na waszej stronie i chciałabym umówić się rozmowę kwalifikacyjną. Tak? [01:17:20.3] TEACHER: Tak [01:17:21.4] speaker_7: Na jakie stanowisko? [01:17:24.8] TEACHER: Umówić się na co? [01:17:25.2] speaker_7: Przepraszam. [01:17:26.8] TEACHER: Nie. Umówić się na co? Umówić się na rozmowę kwalifikacyjną. [01:17:31.4] speaker_7: Umówić na. Umówić się na. Umówić się na rozmowę kwalifikacyjną. Na jakie stanowiska? Na stanowiska biurowego na przykład. Może być? [01:17:48.1] TEACHER: Na stanowisko biurowe? [01:17:50.5] speaker_7: Biurowe [01:17:51.5] TEACHER: Biurowe. Mhm [01:17:52.9] speaker_7: Biurowe. [01:17:54.5] TEACHER: Dobrze. Tylko jak mówimy na waszej stronie to jest forma niekulturalna. Pamiętamy, że wy to nie jest grzeczna forma. Jaka jest grzeczna, kulturalna forma? Państwo [01:18:12.4] speaker_7: Państwo [01:18:13.8] TEACHER: Tak. Zobaczyłam na państwa stronie [01:18:18.2] speaker_7: A na państwa stronie. [01:18:21.1] TEACHER: Mhm. Okej. Tak. Haniu, wybieramy następny kafelek [01:18:28.4] HANIA: Cztery [01:18:30.0] TEACHER: Proszę [01:18:31.8] HANIA: Umów się na spotkanie w HR w sprawie dokumentów pobytowych. [01:18:38.7] TEACHER: No tylko to jest dział HR [01:18:40.6] HANIA: HR. Aha, w Polsce to bardzo trudne, bo ja ogólnie tego nie robiła. Tak. Co tam? Dzień dobry, Chciałabym umówić czas spotkania w sprawie Dokumentów pobytowych? Pobytowych, tak? [01:19:00.8] TEACHER: Mhm. A poproś o jakiś konkretny termin na przykład. [01:19:06.7] HANIA: Dzień dobry, czy chciałabym umówić na jutro o dziewiątej godzinie spotkania w sprawie dokumentów pobytowych. Czy to jest możliwe? [01:19:20.2] TEACHER: Mhm. [01:19:20.4] HANIA: Czy pasujące dla państwa ten czas? [01:19:23.9] TEACHER: Aha. Czy pasuje państwu? [01:19:27.3] HANIA: Czy pasuje państwu ten termin, ten czas? [01:19:32.0] TEACHER: Mhm. Super. Tak. A może-- a jak my zapytamy się grzecznie: czy mogę na dziewiątą? [01:19:41.6] HANIA: Mogłaby przyjść. [01:19:45.1] TEACHER: Będę. [01:19:45.1] HANIA: Mogłabym przyjść o dziewiątej? [01:19:48.5] TEACHER: Super. Mhm. Okej. Bardzo dobrze. Tak, Paulino, wybieramy kolejny kafelek. [01:19:55.9] speaker_2: Dziesięć. [01:19:58.4] TEACHER: Proszę bardzo. [01:20:00.7] speaker_2: Poproś o urlop. Dzień dobry. Bardzo chcę poprosić o wypisanie mi urlopu z przywodu... [01:20:15.9] TEACHER: Z powodu. [01:20:17.0] speaker_2: Z powodu, yy. [01:20:23.7] TEACHER: A czy na urlop trzeba mieć powód? [01:20:29.3] speaker_2: Nie wiem. Zawsze mówią szefu, gdzie my idziemy na urlop. [01:20:35.8] ([śmiech]) [01:20:37.1] TEACHER: Okej, ale teraz spróbujmy poprosić trybem przypuszczającym. Nie słowo proszę, tylko trybem przypuszczającym. [01:20:47.3] speaker_2: Yy. Czy mo-- [01:20:57.1] ([odchrząknięcie]) [01:20:57.3] speaker_2: czy mógłbyś dać mi urlop w piątek? [01:21:04.0] TEACHER: Ale to nie urlop. Urlop to tydzień, dwa tygodnie. Jak mamy jeden dzień, to wtedy po prostu dzień wolny. [01:21:14.7] speaker_2: A, dobra. Czy mógłby dać mi urlop na dwa tygodniu w wrześniu? [01:21:27.0] TEACHER: Okej. A kogo ty prosisz? [01:21:29.9] speaker_2: Szefa. [01:21:31.2] TEACHER: A ty z szefem jesteś na ty? [01:21:33.3] speaker_2: Nie, na wy. Mogli... [01:21:35.6] TEACHER: Jak na wy? [01:21:37.3] speaker_2: Oj. [01:21:38.8] TEACHER: Szef jest jeden. Czy masz dwóch szefów? [01:21:42.4] speaker_2: No ty. No a jak? Mo, mo. [01:21:45.9] TEACHER: Pan. On. On. Pan. [01:21:50.1] speaker_2: A nie. No mógłby? [01:21:53.7] TEACHER: No ale musisz jeszcze słowo pan powtórzyć. Czy mógłby pan? [01:21:59.1] speaker_2: A czy mógłby pan? [01:22:01.1] TEACHER: Tak. [01:22:03.0] speaker_2: Czy mógłby pan dać mi urlop na dwa tygodniu w wrześniu? [01:22:08.9] TEACHER: Aha. A jak formą kulturalną powiesz: chcę do Egiptu polecieć. Tylko formą kulturalną. [01:22:19.1] speaker_2: Poproszę pana dać mi-- czy mógłby pan dać mi urlop wakacyjny, żeby pojechać do Egiptu? [01:22:32.7] TEACHER: Okej, ale- [01:22:34.3] speaker_2: Nie wiem. [01:22:34.9] TEACHER: O coś innego cię proszę. Zamień proszę czasownik chcieć na tryb przypuszczający. Chcę polecieć do Egiptu, ale formą kulturalną. [01:22:47.4] speaker_2: Yy. [01:22:47.4] TEACHER: Nie tylko. [01:22:48.9] speaker_2: Chciał-chciałabym? [01:22:50.8] TEACHER: Tak, tak, chciałabym polecieć do Egiptu. Dobrze. Tak. Andreju, wybieramy dalej. [01:23:00.6] ANDREI: Mm. Osiem. [01:23:02.2] TEACHER: Mhm. [01:23:06.1] ANDREI: Przeproś za spóźnienie. A. Mm. Chciałbym przeprosić za spóźnienie. Miałem dużego traffica dzisiaj. [01:23:32.0] TEACHER: A ty po jakiemu teraz mówisz? Na pewno po polsku? Co to za traffic? Może duży korek? [01:23:40.4] ANDREI: Korek? [01:23:42.3] TEACHER: Tak. Słowo korek istnieje w języku polskim. Słowo traffic nie. [01:23:46.5] ANDREI: Mhm. Miałem dużego korku dzisiaj i spóź-spóźniłem. [01:24:01.9] TEACHER: Się. [01:24:02.7] ANDREI: Spóźniłem się. [01:24:04.1] TEACHER: Mhm. Okej. Dobra. Teraz tak. Miałem kogo co? Duży korek nie żyje. Nie dajemy mu żadnych końcówek. Musisz poprawić to zdanie. Miałem kogo co? Tak się nie mówi. Miałem dużego korku. Tak się nie mówi. Korek nie żyje. [01:24:28.9] ANDREI: Mhm. Miałem duży korek. [01:24:35.4] TEACHER: Tak, miałem duży korek. Mhm. Tak, teraz dobrze. Marino, lecimy dalej. [01:24:45.6] speaker_2: Pięć. [01:24:47.1] TEACHER: Mhm. Czekaj. Raz, dwa. O, tu jest pięć. [01:24:52.7] speaker_2: Poproś o zmianie stanowiska działu w firmie. [01:25:00.1] speaker_0: Dzień dobry. Chciałabym poprosić o zmianę działu w firmie, bo praca w tym działu nie jest dla mnie spokojną i bardzo jest trewożna i nerwowa. I z tego, z tego przywodu. [01:25:22.9] TEACHER: Tego powodu. [01:25:24.4] speaker_0: Tego powodu chciałabym zmienić. [01:25:29.7] TEACHER: Zmienić. [01:25:30.6] speaker_0: Zmienić dział w firmie na inny. [01:25:33.6] TEACHER: Super. Okej. Bardzo dobrze. Tak. Dmytro, teraz ciebie poproszę. [01:25:40.7] ANDREI: Siedem. Nie zgódź na nadgodziny. Nie wiem, co to znaczy. [01:25:55.8] TEACHER: Nadgodziny to jak pracujesz więcej niż trzeba. Powinieneś pracować osiem godzin wedle umowy na przykład, a niestety zostajesz i pracujesz dziesięć albo jedenaście. [01:26:07.8] ANDREI: Dobrze to. Dzień dobry. Chciałbym powiedzieć, że nie zgodzę na pracę, pracę nadgodzinną. [01:26:22.7] TEACHER: Nie, nie, nie, nie musisz dodawać słowo praca. Nie zgodzę się na co? [01:26:27.2] ANDREI: Na nadgodziny. [01:26:29.1] TEACHER: Mhm. A możesz podać jakiś powód? [01:26:41.2] ANDREI: Bo nie lubię to. [01:26:43.3] TEACHER: W ogóle nie lubię pracować, tak? A wy jeszcze chcecie ode mnie jakieś nadgodziny? Okej. Dobra. Dobrze. Tu kochani sobie skończymy. W domku sobie to próbujemy ćwiczyć, bo pewnie zauważyliście, że bardzo często sami, nawet bez mojej tam pomocy i tak dalej chcecie używać tego trybu. Bardzo często, nawet przy rozmowie z innymi ludźmi, no nie? Bo to świadczy trochę o kulturze, o kulturze mówienia. Tylko zwracajcie uwagę na budowę, bo bardzo często słyszę: chciałam by. No właśnie nie. Chciałabym. Zwracajcie proszę na te literki, na te trzy, cztery. Poprzestawiajcie je, poćwiczcie i z siebie te błędy wybijecie. Dzisiaj jeszcze powinniśmy byli porozmawiać z wami, jak w inny sposób o coś prosić, ale to jest trochę taki temat, wiecie, jeszcze na piętnaście, dwadzieścia minut, więc my go sobie skończymy w czwartek. Spróbujemy zbudować zdanie celowe. O tym proszę też pamiętajcie. Do tego wrócimy, ale zajęcia w czwartek rozpoczniemy sobie od przypomnienia trybu przypuszczającego. Będą jakieś case malutkie i trzeba będzie też ułożyć jakąś prośbę. Ale dla innych form, nie tylko dla ja. Jak dzisiaj mamy jakieś pytania, to zadajemy. [01:28:20.6] speaker_6: Nie ma. [01:28:21.2] TEACHER: Ja mam tylko... Proszę? [01:28:23.1] speaker_6: Przepraszam. Nie mamy pytań. [01:28:25.1] TEACHER: Okej. Ja mam tylko jedną prośbę, bo zobaczcie na zajęciach czasami pojawiają się trudniejsze słowa, dłuższe. Ja wiem, że fajnie by było, żeby każdy je szybko przeczytał i o nich zapomniał. Ale próbujcie trochę inaczej. Widzicie dłuższe słowo? Popatrzcie uważnie na każdą literę. Ja was nigdzie nie śpieszę. Macie czas. Nie zjadajcie proszę tych słów. Tak, one są trudniejsze, być może cięższe do wymowy, ale są też potrzebne. Nigdzie się nie śpieszcie. Znajdziemy czas na to, żeby dobrze wszystko przeczytać. A dla mnie zagadką jest gdzie jest Aleksiej. A wy coś wiecie? Pora wernąca. A gdzie ty byłeś? No to mam problemy. Ja słuchał zajęć. Zaraz ty będziesz jeszcze miał dodatkowe problemy. Ty jak wychodzisz to ty przynajmniej mów, że ciebie nie ma. To siedzę tu jak dureń. Aleksiej! Aleksiej! Przepraszam. No nie wiem. Bardzo przepraszam. Nie wiem. Ja się zastanowię, co ze sobą zrobić. Wiesz? Może będziesz skakał czy pompki robił? No nie, to dzwonił po telefonu. A! To jeszcze przez telefon gadał sobie. No tak. Ale hit. Dobrze. Na dzisiaj sobie kończymy. Życzę wam udanego wtorku. Trzymajcie się cieplutko. Do czwartku. Do zobaczenia. Do zobaczenia. [01:30:01.3] speaker_6: Do zobaczenia. Dziękujemy bardzo.