[00:00:10.6] TEACHER: Witam wszystkich serdecznie. [00:00:12.9] speaker_1: Dzień dobry. [00:00:14.1] TEACHER: Dzień dobry. Tak, wszyscy nie śpią. Bardzo dobrze. [00:00:21.7] speaker_1: Dobry. [00:00:22.1] TEACHER: Dobry, dobry. Paulina, twój internet lubi trochę się zacinać. Co? O co chodzi z tym internetem? [00:00:31.8] speaker_1: Nie wiem. Musi być wszystko w porządku. [00:00:37.6] TEACHER: O widzisz, nawet trochę później do ciebie dociera to, co mówię. [00:00:44.5] speaker_1: Aha. Teraz spróbuję prze podłączyć się. [00:00:51.1] TEACHER: Spróbuj, proszę. Dobrze. Dziewczynki. Dzień dobry. Mam nadzieję, że fajnie wam zaczął się tydzień, bo super skończył się weekend. Haniu, tobie super skończył się weekend? [00:01:07.4] HANIA: Tak super. W sobotę byłam w pracy jak zawsze. No a niedziela- jedne czynności, jednie te same. [00:01:16.7] TEACHER: Okej. A niedziela to były sprawy domowe? A jakie to te sprawy domowe robisz? Co ty tam? [00:01:26.5] HANIA: Pruję, sprzątaj. Mam duże prasowanie od dóly, od dolla do sufitu. [00:01:35.5] TEACHER: Ty wszystko prasujesz żelazkiem, tak? [00:01:39.0] HANIA: Tak. [00:01:40.1] TEACHER: Kurczę, a mnie się wydawało, że już nikt nie prasuje. [00:01:43.7] HANIA: Ja prasuję nawet skarpetki. [00:01:47.8] TEACHER: Naprawdę? [00:01:49.3] HANIA: Tak. [00:01:49.7] TEACHER: Ty chyba oszalałaś. Po co ty to robisz? Skarpetkom wszystko jedno. [00:01:53.7] HANIA: Moja mama i kiedy ja była dzieckiem, to bardzo denerwowała. Teraz w swoje czterdzieści lat robię to samo. [00:02:04.9] ([laughs]) [00:02:06.7] TEACHER: Czyli jak twoja mama ten prasowała skarpetki, to ciebie to denerwowało, tak? A teraz ty jesteś jak własna matka. [00:02:20.2] HANIA: Tak. [00:02:21.6] TEACHER: A ty pytałaś się dzieci swoje, czy ich to też denerwuje? [00:02:25.9] HANIA: Nie, im obojętne na ten czas jest. [00:02:30.3] TEACHER: Aha, okej. Okej. Dziękuję pięknie. Tak, Marino, ty czym się zajmowałaś w niedzielę? [00:02:40.0] MARINA: A w niedzielę nic. Nic nie robiłam. Nie pamiętam, co to była za pogoda. Bo teraz pada deszcz już drugi dzień. A nie wiem. Nie pamiętam. [00:03:01.4] TEACHER: Okej, ale czy się czujesz po tym weekendzie, który był taka wypoczęta, czy nadal troszkę zmęczona? [00:03:08.4] MARINA: Nie zmęczona, bo córka w doma. Na weekendzie. Jak <<>> w weekendy? W weekend. [00:03:17.4] TEACHER: W weekend. W weekend. [00:03:19.5] MARINA: W weekend tak i potrzebuje za dużo uwagi. To tak trochę zmęczona. [00:03:30.3] TEACHER: Okej. Tak. Dzieci potrafią z nas wysysać wszystkie soki, no nie? [00:03:35.8] MARINA: Mhm. [00:03:37.5] TEACHER: Dlatego dziewczynki patrzcie, Ania siedzi taka cała wypoczęta, bo ona na razie dzieci nie ma. Prawda Ania? Czy ty masz dzieci? Tylko nie mówisz. [00:03:53.0] speaker_1: Yy? [00:03:54.0] TEACHER: Ty masz dzieci? [00:03:55.3] speaker_1: No nie, nie, nie mam. [00:03:56.8] TEACHER: Nie? To ty dlatego jesteś zawsze wypoczęta? [00:04:01.4] speaker_1: No nie, nie wyspana. [00:04:05.0] ([laughs]) [00:04:06.7] TEACHER: Dlaczego? Ciebie przecież nikt w nocy na pewno nie budzi. [00:04:11.7] speaker_1: No. Jak jest. [00:04:15.5] TEACHER: Mhm. Tak. [00:04:17.1] MARINA: Ja nie wiem, od czego była zmęczona, kiedy nie miała dziecko. [00:04:22.8] ([laughs]) [00:04:26.4] TEACHER: Tak. No właśnie. Ania też nie wie. Widzisz Marina, to zawsze tam człowiek ma ten sam stan. Nie ma dziecka, nie rozumiemy, co nas męczy. Jest dziecko, jest winowajca. Tak? [00:04:38.7] MARINA: No tak. [00:04:40.7] TEACHER: Tak. Ania, a ty czym się zajmowałaś w niedzielę? Bo tu dziewczynka jedna sprzątała, druga nie pamięta. A ty? [00:04:49.5] speaker_1: Prasowałam. [00:04:52.1] TEACHER: W niedzielę? [00:04:54.2] speaker_1: Mhm. [00:04:55.9] TEACHER: Kurczę, to niedobrze chyba. [00:04:58.5] speaker_1: No tak, no. [00:05:01.1] TEACHER: A dlaczego musiałaś pracować w niedzielę? [00:05:05.3] speaker_1: Za dużo pracy. Proponu-- gotowim sia proponu, proponujum sia. Nie wiem jaka. [00:05:21.0] TEACHER: Trochę pewniej. Trochę głośniej, bo nie wiem jak ci pomóc, bo nie rozumiem, co ty mówisz. [00:05:27.0] speaker_1: Gotowim się k rilizu. [00:05:29.1] TEACHER: Przygotowujemy się do releasu. [00:05:32.5] speaker_1: Przygotujemy sia do rilizu. [00:05:35.6] TEACHER: Ale to już jeden był na A1. Tam też był release. Znowu release? [00:05:40.9] speaker_1: Nie. Też. [00:05:43.4] TEACHER: To cały czas ten sam? [00:05:45.6] speaker_1: Mhm. [00:05:46.6] TEACHER: O Boże, a kiedy on będzie wreszcie? [00:05:50.6] speaker_1: Nie wiem. [00:05:52.5] TEACHER: Jakoś bardzo długo. [00:05:54.5] speaker_1: Mhm. [00:05:56.3] TEACHER: Okej. No dobrze. Andreju, siemanko. [00:06:01.6] speaker_4: Siemanko. [00:06:02.9] TEACHER: Andreju, jak nastawienie na ten tydzień? Jakieś masz ambitne plany może? [00:06:08.8] speaker_4: A przyjaciel będzie... Lecieć. [00:06:21.4] TEACHER: Przyjaciel do ciebie przyjedzie w gości? [00:06:23.8] speaker_4: Przyleci. [00:06:26.2] TEACHER: Przyleci. [00:06:27.7] speaker_4: Przyleci w gości tak. Z Rygi. [00:06:33.3] TEACHER: I co dalej? [00:06:36.8] speaker_4: Będziemy chodzić na spacery, na spacery do restauracji, do muzeum. To, to, to jest moje, moje plany na weekend. [00:06:53.4] TEACHER: A na weekend, okej. Czyli on na weekend przylatuje, tak? [00:06:57.1] speaker_4: Tak, na weekend. [00:07:00.3] TEACHER: A plany na tydzień? Planujesz pracować czy odpoczywać? [00:07:04.2] speaker_4: Planuję pracować, tak. To wszystko. Planuję pracować. [00:07:10.7] TEACHER: Mhm. Kochanie. Planuję pracować. [00:07:14.3] speaker_4: Pracować. [00:07:15.2] TEACHER: Pracować. Dobrze. Super. Polina, jakie masz nastawienia na ten tydzień? Czym się zajmiesz w tym tygodniu? [00:07:25.5] speaker_1: W tym tygodniu będę pracować, bo ja w weekend wracałam z Białorusi. Tak. [00:07:36.0] TEACHER: Wróciłam, tak? [00:07:37.3] speaker_1: Wracałam. Wróciłam z Białorusi, tak. Był u mnie taki mały urlop. Miała sprowadzić. Sprawdziła czas z rodziną i teraz już gotowa pracować. [00:08:00.6] TEACHER: Super! Kochanie. Spędziłam czas z rodziną. [00:08:06.0] speaker_1: Spędziłam. [00:08:07.3] TEACHER: Nie sprowadziłam, a spędziłam. [00:08:09.9] speaker_1: A sprowadziłam to prowadziła. Nie? [00:08:12.2] TEACHER: Nie, nie, nie. Sprowadziłam to. Ty kogo to do mój przywiozła. [00:08:19.5] speaker_1: Aha. Okej. [00:08:21.0] TEACHER: Na przykład sprowadziłam kochanka do domu. [00:08:23.7] speaker_1: Przyjęła. [00:08:26.9] TEACHER: Aha. Tak. To wtedy ma troszkę inne znaczenie. Czas to my spędzamy. Dobrze. Czy ten spędzony czas z rodziną dodał ci trochę sił, energii? [00:08:43.2] speaker_1: Tak, mnie bardzo potrzebowała tego urlopu, tego odpoczynku, żeby nabrać sił. [00:08:55.9] TEACHER: Żeby nabrać się sił. Tak? [00:08:58.1] speaker_1: Nabrać się sił. Tak. [00:09:00.0] TEACHER: Super. Bardzo dobrze. Tak. Tatiano, dzień dobry. [00:09:06.0] speaker_1: Dzień dobry. [00:09:06.9] TEACHER: Dzień dobry. Tatiano. A twoje jakie są nastawienia na ten tydzień? Co tam planujesz robić? [00:09:15.3] speaker_1: Nic nowego. Będę pracować. I żadnych. Nie mam żadnych planów. Jeździliśmy w sobotę do Oświęcima. [00:09:28.2] TEACHER: A no właśnie tak. Zapomniałam. [00:09:32.5] speaker_1: Tak, ale nie mogę powiedzieć, że to była taka wycieczka, która mi bardzo podobała. Bo to takie miejsce, że myślę, że musisz odwiedzić jeden raz i to wystarczy. Tak, ale syn był zazdrosny, że ja pojechałam do muzeum i cały czas pytał tatę, żeby też go odprowadził do muzeum. I tata. [00:10:13.5] TEACHER: Zawiózł. [00:10:17.0] speaker_1: Zawiózł ich do Warszawy, do Muzeum Ewolucji. Tak, to był weekend muzeum u nas. Muzeów. [00:10:29.6] TEACHER: Muzeów. [00:10:30.7] speaker_1: Muzeów u nas tak. [00:10:33.5] TEACHER: Tatiana, ale jeszcze twoje dzieci nie wiedzą, że ty przed nimi chowasz się z bułkami, a one mają bardzo dużo do odkrycia. [00:10:42.4] speaker_1: Nie, oni wiedzą. [00:10:43.9] TEACHER: A wiedzą? [00:10:45.3] speaker_1: Tak. [00:10:47.4] TEACHER: Okej. [00:10:49.7] speaker_1: Dlatego oni umieją szukać dobrze. [00:10:53.7] TEACHER: A jasne, jasne. Zrozumiałam. Dziękuję pięknie. [00:11:00.2] speaker_1: Dziękuję. [00:11:02.0] TEACHER: Dmytro, witamy cię serdecznie. [00:11:05.1] speaker_4: Dzień dobry. [00:11:06.2] TEACHER: Dzień dobry. Dmytro, ty jakieś masz fajne plany na ten tydzień? [00:11:12.5] speaker_4: Nic nowego, nic ciekawego. Planuję się studiować. [00:11:21.7] TEACHER: A co konkretnie musisz przestudiować? Czego musisz się nauczyć? [00:11:28.3] speaker_4: Studiuję się IT. [00:11:30.4] TEACHER: Studiuję bez się. [00:11:32.1] speaker_4: Studiuję IT. Języka. Język polski. To wszystko. [00:11:45.6] TEACHER: Okej. Czy tobie się podoba uczyć się nowych rzeczy w tej branży IT? Czy to taka nuda? [00:11:54.7] speaker_4: Nie. Ciekawie. Ciekawie. [00:12:02.2] TEACHER: Okej, to wtedy ciekawie. Jak ciekawie? [00:12:06.1] speaker_4: Ciekawie. [00:12:06.9] TEACHER: Ciekawie. Dobrze. Super. Tak. Co my z wami, kochani, zrobimy dzisiaj?Dzisiaj powinniśmy z wami troszkę porozmawiać, tak delikatnie o stanie naszego samopoczucia. To znaczy nauczyć się powiedzieć po polsku, jak się nazywa to coś. To coś, różnego rodzaju koniczyny. Te podstawowe słówka. Nauczymy się też powiedzieć, co nas boli. Poprawnie gramatycznie wyrazić swe konstrukcje, żeby zobaczyć różnicę między jednym a drugim językiem, a nauczyć się nowych słów. Więc dzisiaj pójdziemy sobie do, do takiego lekarza. W razie czego możemy się pytać Hani. Ona na pewno będzie wiedziała od nas troszeczkę więcej. Na początek zrobimy sobie króciutką rozgrzewkę. Każdy z was dostanie jakiś obrazek i poproszę, żebyście mi powiedzieli, kogo na tym obrazku widzicie. A pamiętamy, że widzę kogo co, próbujemy użyć biernika i co kto robi? Co się dzieje? Marino zacznijmy od ciebie. Kogo kochanie widzisz na tym obrazku i co się dzieje? [00:13:30.6] MARINA: Na tym obrazku widzę lekarza i pacjentkę. [00:13:41.8] TEACHER: I co robi lekarz? [00:13:43.9] MARINA: Jak będzie? Sprawdza. [00:13:49.1] TEACHER: Bada coś, tak? [00:13:55.7] MARINA: Bada gardło. I co? Co jeszcze? [00:14:03.0] TEACHER: Okej, bada gardło. Czy ta pacjentka jest bardzo dorosła? [00:14:10.2] MARINA: Nie, pacjentka to jest dziecko. Może dziesięć lat. [00:14:17.8] TEACHER: Tak. To jak może nazywać się lekarz, który bada dziecko? [00:14:22.7] MARINA: Pediatra. [00:14:24.0] TEACHER: Super. To jest pediatra. Kończy się na a, więc widzę kogo co? [00:14:32.2] MARINA: Pediatro, tra. [00:14:35.9] TEACHER: Re. Pediatrę. [00:14:37.6] MARINA: Pediatrę. [00:14:38.4] TEACHER: Bo pediatra kończy się na a, więc widzę pediatrę, tak? Super. Bardzo dobrze. Kochani, jeżeli podczas tej rozgrzewki pojawią się dla Was jakieś nowe słowa, otwieramy podręcznik na stronie trzydziestej i tam możemy te słowa wpisywać, bo tam też pojawią się wszystkie te obrazki. No to lecimy dalej. Tak, teraz tutaj. Valino, kogo tu widzisz i co się dzieje? [00:15:10.8] speaker_5: Tutaj widzę też lekarza. [00:15:15.2] TEACHER: Może to jest lekarka? [00:15:16.8] speaker_5: Lekarka? Tak. [00:15:20.6] TEACHER: Tak. To widzę lekarkę. [00:15:23.0] speaker_5: Widzę lekarkę i ona ogląda u młodej dziewczyny uszy. [00:15:31.0] TEACHER: Tak, ale zobacz. Ogląda, to ja na przykład wezmę sobie szminkę, pomadkę i tak super jest. [00:15:40.6] speaker_5: A bada też? [00:15:43.6] TEACHER: A ona bada. Lekarka bada. [00:15:52.2] ([język obcy]) [00:15:56.6] speaker_5: Ona bada, tak? [00:15:57.9] TEACHER: Tak. Co ona bada? [00:16:00.6] speaker_5: Bada uszy. [00:16:02.0] TEACHER: Bada uszy. To co to jest za lekarka, która bada uszy? Jak ona może się nazywać? [00:16:13.4] ANDREI: Laryngolog. [00:16:13.9] TEACHER: Laryngolożka, tak? Laryngolożka albo laryngolog. [00:16:23.3] speaker_5: Laryngolog. [00:16:24.5] TEACHER: Vali, ty mnie słyszysz? [00:16:28.5] speaker_5: Da, da. [00:16:30.9] TEACHER: To jak jest laryngolog, no to widzę kogo? [00:16:36.8] speaker_5: Laryngologa. [00:16:38.4] TEACHER: Tak. Widzę laryngologa. Dobrze. Tak. Super. Idziemy dalej. Andreju, tutaj kogo widzimy i co się dzieje? [00:16:52.8] ANDREI: Widzimy budynek NFZ. Widzimy bardzo- [00:16:57.1] TEACHER: A co to znaczy budynek NFZ? NFZ to Narodowy Fundusz Zdrowia. [00:17:05.6] ANDREI: Tak. [00:17:08.9] TEACHER: Do niego tak ludzie nie przychodzą do samego budynku. Może ktoś nam podpowie, gdzie są ci ludzie? [00:17:20.4] MARINA: Tor albo przychodnia. [00:17:21.9] speaker_5: Przychodnia. [00:17:22.7] TEACHER: Przychodnia. Tak. Więc widzę kogo co? [00:17:27.8] ANDREI: Przychodnia. [00:17:29.0] TEACHER: Przychodnia. Kogo jeszcze widzisz? [00:17:34.2] ANDREI: Bardzo dużo pacjentów. [00:17:40.8] TEACHER: I co oni wszyscy robią, ci pacjenci? [00:17:51.4] ANDREI: Czekają. [00:17:53.4] TEACHER: Oni czekają. Na kogo? [00:17:55.3] ANDREI: Czekają na lekarza. [00:17:59.4] TEACHER: Na lekarza. Czy oni czekają w kolejce? [00:18:11.2] ANDREI: Tak, w kolejce. [00:18:12.5] TEACHER: W kolejce. Tak, ale wspomniałeś o funduszu NFZ, tak? Wszyscy rozumiemy, co to jest? [00:18:23.0] speaker_5: Narodowy Fundusz Zdrowia [00:18:25.4] TEACHER: Fundusz Zdrowia, tak jest [00:18:27.3] speaker_5: Ubezpieczenie? [00:18:29.5] TEACHER: No coś w tym stylu, tak. My tam odpłacamy składki medyczne, tak? Żeby te państwowe szpitale i przychodnie jakoś funkcjonowały. No ale to w Polsce marnie idzie. Dobrze. Lecimy dalej. Haniu, kogo widzimy tu i co się dzieje? [00:18:50.4] speaker_5: Na tym obrazki są dwie dziewczyny. Jedna lekarka orto, ortometrysta. [00:19:02.1] TEACHER: Mhm. [00:19:04.9] speaker_5: Robi badania wzoru. [00:19:07.8] TEACHER: Tak. [00:19:08.9] speaker_5: I podbiór, podbiór okularów. [00:19:13.2] TEACHER: Dobiera okulary. Tak. Czyli ta pani bada wzrok, tak? [00:19:21.1] speaker_5: Tak. Badania wzroku. [00:19:23.4] TEACHER: Wzroku i dobiera kogo co? [00:19:28.0] speaker_5: Okulary. [00:19:29.8] TEACHER: Ry. A dlaczego dobiera okulary? Czy ta dziewczyna źle widzi? [00:19:35.0] speaker_5: Albo niski poziom wzroku. [00:19:39.0] TEACHER: Bardzo ładnie. Jeżeli my mamy niski poziom wzroku naszego, nie jest taki ostry, to wtedy mówimy, że człowiek ma wadę wzroku. Tak? Haniu, ty masz wadę wzroku? [00:19:56.2] speaker_5: Na ten czas nie. [00:19:58.2] TEACHER: Mhm. Czyli masz jedyneczki na obu oczach. [00:20:02.1] speaker_5: Tak. [00:20:03.1] TEACHER: Okej. [00:20:03.4] speaker_5: Na ten czas póki nie mam problem. [00:20:06.5] TEACHER: Problemów, tak. [00:20:07.9] speaker_5: Problemów. Zobaczymy. Ale czekam trochę później. [00:20:12.6] TEACHER: Super. [00:20:12.7] speaker_5: Bo wszystkie kobiety od czterdzieści pięć lat mają ten problem. [00:20:20.8] TEACHER: Haniu, zobacz, ja jeszcze nie mam czterdziestu pięć, ale już siedzę w okularach. To mi później się wyrówna, tak? Moja krótkowzroczność. [00:20:30.7] speaker_5: Będzie gorszy. [00:20:32.7] TEACHER: A nie, ja nie pytałam się takich rzeczy. Okej. Dobrze. Tatiano, idziemy dalej. Kogo widzimy tutaj? [00:20:45.6] TATIANA: Myślę, że to jest pielęgniarka. [00:20:48.3] TEACHER: To widzimy kogo? [00:20:50.4] TATIANA: Widzimy pielęgniarkę. [00:20:52.6] TEACHER: Tak, pielęgniarkę. [00:20:54.3] TATIANA: Pielęgniarkę. [00:20:55.7] TEACHER: Aha. [00:20:56.7] TATIANA: I ona, ja nie wiem, biorę, bierze analizy. [00:21:04.2] TEACHER: Ale co dokładnie ona, ona pobiera? Takie czerwone u nas w ciele. [00:21:12.6] TATIANA: Krew. [00:21:12.6] TEACHER: Tak jest. Ona pobiera krew. [00:21:14.4] TATIANA: Pobiera krew. [00:21:15.5] TEACHER: Tak. A co to za mężczyzna? [00:21:19.9] TATIANA: To jest pacjent. [00:21:21.4] TEACHER: Pacjent. Mhm. Super. [00:21:23.2] TATIANA: Pacjent. [00:21:24.2] TEACHER: Dobrze. Bardzo ładnie. Tak. Dmytro. Kogo widzimy dalej? [00:21:32.1] speaker_4: Widzę, widzimy pacjen, pacjenta. [00:21:37.8] TEACHER: Ale to jest kobieta, prawda? Więc używamy pewnie innego. [00:21:42.1] speaker_4: Pacjentkę. [00:21:43.1] TEACHER: Pacjentkę. [00:21:43.2] speaker_4: Pacjentkę. [00:21:44.3] TEACHER: Mhm. I kogo jeszcze? [00:21:51.1] speaker_4: I pielęgniarkę. [00:21:53.9] TEACHER: No może, ale to nie jest typowa pielęgniarka. [00:21:57.8] speaker_5: Położna. [00:22:01.7] TEACHER: Jeszcze raz Haniu poproszę. [00:22:03.3] speaker_5: Położna, położna. [00:22:05.4] TEACHER: Położna. [00:22:07.6] speaker_5: Akuszerka, tak. [00:22:09.1] TEACHER: Tak jest. Więc widzę pacjentkę i? [00:22:12.1] speaker_4: Położna. [00:22:13.5] TEACHER: Nie kochanie, nie położna, a położna. [00:22:17.2] speaker_4: Położna. [00:22:18.7] TEACHER: I widzę położną. A co ona robi ta położna? [00:22:25.0] speaker_4: Yy, bada, yy, żywot? [00:22:33.3] TEACHER: Brzuch. [00:22:34.4] speaker_4: Brzuch. [00:22:35.5] TEACHER: Tak. Ktoś wie, co ona dosłownie tu robi? W jaki sposób ona bada? Co ona robi? [00:22:43.1] speaker_5: USG. [00:22:44.6] TEACHER: Tak. [00:22:46.7] speaker_4: Badanie USG? [00:22:48.6] TEACHER: Tak. Badanie USG. Pani jest w ciąży. I co za pomocą USG możemy sprawdzić? No na przykład, czy będzie chłopczyk czy dziewczynka. To co sprawdzamy? [00:23:07.2] speaker_5: Płeć. [00:23:08.1] TEACHER: Płeć. [00:23:08.7] speaker_5: Płeć. [00:23:10.6] TEACHER: Sprawdzamy płeć, tak? Czy będzie chłopak, czy będzie dziewczynka na przykład. Super. Dobrze. Aniu, a tutaj kogo widzisz? [00:23:27.0] speaker_5: Widzę. Kogo nie? Lekarzy? [00:23:35.7] TEACHER: Nie kochanie, to nie jest lekarz. Przeczytaj, co jest na beidżu. [00:23:41.4] speaker_5: Ratownik medytyczny. [00:23:44.3] TEACHER: Medyczny. [00:23:47.8] speaker_5: A, medyczny. Widzę ratowników medycznych. [00:23:55.2] TEACHER: Tak jest. Ratowników medycznych. Tak. Czy my wiemy, czym się zajmują ratownicy medyczni? [00:24:08.6] speaker_5: Oni. Co oni robią? Jedzą na wyzwy? [00:24:19.4] TEACHER: No oni jedzą na pewno, ale jedzą sałatki i zupy.Jedzą to czasownik jeść [00:24:30.1] MARINA: Jadę? Nie. [00:24:31.2] TEACHER: Jadą [00:24:32.0] MARINA: Jadą [00:24:32.9] TEACHER: Mhm [00:24:33.8] MARINA: Na, mm, na wyzowy? [00:24:40.8] TEACHER: Na pilne wezwania [00:24:42.9] MARINA: Aha, na pilnie wezwania. [00:24:45.4] TEACHER: Tak. Na pilne to znaczy, że natychmiast trzeba przejechać, tak? [00:24:49.6] MARINA: Mhm. [00:24:50.2] TEACHER: To znaczy pilne. A jeżeli na przykład, yy, ktoś rodzi, ratownicy przyjadą? Rodzi kobieta. Czy przyjedzie ratownik w Polsce? [00:25:03.4] MARINA: Jeżeli kobieta nie mo-- nie mogę dostać do szpitalu albo już na, na urodzi-- urodziłam w domu, yy, w tym wypadku ratowniki przy, przyjadą. [00:25:20.2] TEACHER: Mhm. Ale jeśli rodzi. O Jezu, już skurcze! [00:25:25.7] MARINA: M-m. [00:25:26.9] TEACHER: Nie. Proszę przyjechać Boltem. Tak. Mhm. Yy, ratow-- yy, znaczy pogotowie, bo tak nazywa się to coś, przyjedzie wty-- zazwyczaj wtedy, gdy wy umieracie. Żeby zmierzyć wam ciśnienie albo zabolało coś dziecka, tak? No to niestety nie przyjedzie. Proszę przyjechać do szpitala. Sama służba nazywa się pogotowie, tak? Ratunkowe. A czym jeździ to pogotowie ratunkowe? Co jest napisane na tych samochodach? [00:26:05.0] MARINA: Karetka. [00:26:05.1] TEACHER: Tak, karetka. A co jest napisane na samochodzie? Tutaj nie zobaczycie. [00:26:14.0] MARINA: Ambulansie. [00:26:16.2] TEACHER: Ambulans. [00:26:17.4] MARINA: Mhm. [00:26:19.1] TEACHER: Tak. Ambulans jest napisane. Dobrze. Yy, więc tak. Na początek zrobimy sobie jedną rzecz. Yy, nauczymy się troszkę części ciała, takich podstawowych. Jeżeli wam pokazuję na to coś, to co to jest? [00:26:37.5] MARINA: Nos. [00:26:38.4] TEACHER: Nos. A to? [00:26:40.4] MARINA: Czoło. [00:26:41.7] TEACHER: Czoło. Mhm. Tak, to jest czoło. Super. A to? [00:26:46.8] MARINA: Usta. [00:26:48.3] TEACHER: Pięknie. A to? [00:26:51.6] MARINA: Ucho. [00:26:52.9] speaker_4: Uszy. [00:26:53.0] TEACHER: Ucho albo uszy. Super. Co ja robię uszami? [00:26:57.3] MARINA: Słucham. [00:26:58.4] TEACHER: Mhm. Tak. Yy, słucham albo też słyszę, prawda? A nosem co robię? [00:27:06.3] MARINA: Juchać. [00:27:07.4] speaker_4: Wąchać. [00:27:08.7] TEACHER: Wąchać, tak. Albo? Zapachy to ja? [00:27:14.4] MARINA: Czuć. [00:27:16.1] TEACHER: Czuć. Mhm. Tak. Czuć zapachy. Yy, słyszeć albo słuchać jakieś, yy, słyszeć dźwięki. I nigdy na odwrót. Nie można czuć uchem. Okej? Czujemy nosem, jak pachnie. Czuję zapach, ale słyszę kto co mówi. Za chwileczkę zrobimy sobie jedno zadanko, ale w małych grupkach. Yy, wyślę do was zadanie, w którym trzeba będzie podpisać części ciała. Wy będziecie mieli taką dużą planszę. Proszę najpierw przeczytać wszystkie słowa, które macie, a potem po kolei patrzymy na obrazek i próbujemy powiedzieć, co to jest. Nie wiemy, opuszczamy, idziemy dalej. Jak zostaną słowa, no to można będzie do tych niepodpisanych wrócić. Jak to sobie skończymy, chwileczkę, to wracamy. Widzimy ten link, który się wyświetlił? Mhm. Dobrze. Za chwilkę was Zoom poprosi dołączyć do osobnych pokoi. Pyk.Zaraz zamkniemy wszystkim pokoje. Dziewczyny, czy się pojawiły może pytania jakieś? Tak, to powiedzcie mi, gdzie znajduje się szyja. Pokażcie mi. Tak, brawo. A gdzie znajduje się kark? Bardzo dobrze. Czy możemy zrozumieć wyrażenie "siedzieć u rodziców na karku"? [00:35:33.3] MARINA: Tak. [00:35:34.2] TEACHER: Rozumiemy, prawda? Dobrze. Super. Za chwilkę pójdziemy sobie troszkę dalej, bo powiemy-- postaramy się odpowiedzieć na pytanie lekarza, co nas boli. Tak, tylko już udostępniamy sobie ekran. Poczekamy jeszcze na pozostałych i będziemy lecieć dalej. Marino, może się u was w grupie pojawiły jakieś pytania? [00:36:02.0] MARINA: Tam było kilka nowych słów. [00:36:05.9] TEACHER: Mhm. [00:36:07.7] MARINA: Ale nie pamiętam. [00:36:11.4] ([śmiech]) [00:36:13.5] TEACHER: Tak. Na razie tak. Jeżeli są pytania, to je zadajemy, bo jak nie, to lecimy troszkę dalej. [00:36:21.1] MARINA: Ja mówię, że było z anatomicznym atlasem. To nie wszystko poprawnie. [00:36:28.1] TEACHER: Kochanie, rozumiem, ale pamiętajmy, że mamy dwie perspektywy. Pamiętajmy, że mamy dwie perspektywy, prawda? Perspektywę lekarza i perspektywę człowieka, który idzie do lekarzy i co jak mówi.Czy do ciebie pacjenci przychodzą Polacy i wszystko z anatomiczną dokładnością mówią, co jak się nazywa? [00:36:51.6] speaker_5: Nie no, oni przychodzą z badaniem i wszystko lekarz to wszystko napisano. [00:37:00.9] TEACHER: Ja rozumiem, ale ja nie o to ciebie się pytam. [00:37:05.7] speaker_5: Nie, oczywiście nie. To mówią, co boli albo nie boli jak to boli. [00:37:10.9] TEACHER: No właśnie tak, bo my mamy dwie perspektywy. [00:37:14.5] speaker_5: Potrzeby tak. [00:37:16.1] TEACHER: No właśnie dlatego. No wiesz, jak byśmy uczyli się na jakiegoś lekarza, to wiadomo, że niektóre rzeczy nazywałyby się trochę inaczej, prawda? No ale niestety nie jestem lekarzem. Jestem. My uczymy się z perspektywy typowego człowieka, który przychodzi do przychodni. [00:37:36.6] speaker_5: Dobra. [00:37:38.1] TEACHER: Idziemy dalej. Przychodzimy sobie do lekarza. [00:37:41.7] speaker_5: A można jeszcze raz? Jak powiedzieć? [00:37:45.2] TEACHER: Proszę. [00:37:46.3] speaker_5: Jak będzie grudna kletka? Jak pisze się jeszcze można tam gdzieś napisać? [00:37:52.9] TEACHER: Można. [00:37:54.7] ANDREI: I co jest udo i co jest biodro. Tam bardzo podobne obrazki były. [00:38:04.9] TEACHER: Dobra, to kochani, gdzie jest udo? [00:38:13.3] speaker_5: Z tylnej części nogi. [00:38:17.2] TEACHER: Tylna część nogi, czyli nasze mięsko. Zadnia powierzchnię biodra, udo. Tak, bo jak kupujemy udo kurczaka, to nas raczej obchodzi mięso, prawda? A biodro jest troszeczkę wyżej. Gdzie my mierzymy na przykład mierzymy talię i mierzymy biodra, prawda? Jak kupujemy sobie rzeczy, mierzymy troszkę wyżej, na dupie trochę. Raczej chodzi tam o kość. Klatka piersiowa jest tutaj. I teraz co musimy zrobić? Przyjdziemy sobie do lekarza i lekarz zapyta się o nasze samopoczucie. Może zapytać się na trzy sposoby. Marino, przeczytaj proszę te pytanka, które mamy. [00:39:12.5] speaker_5: Co ci jest? Co cię boli? Co ci dolega? [00:39:18.6] TEACHER: Tak jest. Wiadomo, to są pytania na ty, prawda? Więc można często powiedzieć jeżeli chodzi o język formalny, to się zapyta, co panu jest albo co pana boli. Momencik. Co pana boli albo co panu dolega. Wszystkie te pytania o nasze samopoczucie. Czy my te pytania rozumiemy? [00:39:53.8] speaker_5: Co panu dolega? [00:39:56.1] TEACHER: <<>> <<>> Bardzo często przychodząc do lekarza my mamy jakiś problem, tak? Więc bardzo często zaczynamy od tego, że możemy powiedzieć, że coś nas boli. I teraz uwaga! Jeżeli boli was noga czy na przykład ręka, albo jakieś dokładne miejsce, chcecie użyć tej konstrukcji z czasownikiem boleć. No i mówimy boleć kogo albo co. Uwaga! Nie mówimy po polsku boli komu, tylko boli kogo. <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> Czyli jak na przykład chcę powiedzieć, że no ząb i bardzo mnie tutaj boli, to biorę najpierw czasownik boleć i mówię panie doktorze, boli mnie ząb i tylko ta forma, bo my chcemy użyć zaimka w bierniku, a w żadnym innym nie. A teraz chcemy się zapytać kogoś na ty. Się pytamy. Słuchaj Arku, boli cię ząb? <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> A my chcemy sobie to U wykinąć. Boli cię ząb? Jeżeli ktoś się zwraca do nas kulturalnie na pan czy pani, to wtedy chcemy powiedzieć przepraszam. Czy boli pana ząb? Boli kogo? Nie komu. Przepraszam. Teraz kobieta. Czy boli panią ząb? Bo boli kogo? A pani to było słowo wyjątek w bierniku. Chcemy teraz użyć zaimka dla formy on, ona czy ono. I ktoś mówi Piotrka dzisiaj bolały zęby. Naprawdę bolą go zęby? Albo dziewczynka. Mówimy No, Ankę boli ząb. Mówimy tak. Bolą ją zęby, nie jej, tylko ją. W rodzaju nijakim będzie też. Przepraszam. Dziecko zęby bolą. Tak bolą je zęby.Bo pamiętamy w bierniku, jak chcemy zastąpić zaimek ono formą w bierniku to tak, to wtedy dajemy je. Widzisz dziecko? Widzę je. Tak? Bo taka była zasada. Więc mówimy tak bolą dziecko zęby, bolą je zęby, bolą nas zęby, bolą was zęby. I pamiętamy, że my zaczynamy dzielić mężczyzn i nie mężczyzn. Więc jeżeli mężczyzn bolą zęby, to mówimy tak bolą ich zęby. A jeżeli to nie są mężczyźni, kobiety, dzieci dziecka, zwierzątka, tak? Jakieś tam nie wiem. Kotki i pieski, to wtedy mówimy Jezu, bolą je zęby. Więc zadajemy pytanie nie komu co boli, tylko kogo i co boli. Zobaczmy, jak to wygląda w praktyce. Tu macie podpowiedzi, więc w razie czego korzystajcie z tej tabelki. Ale pamiętajcie to jest tylko jedna z zasad, prawda? Najpierw idzie czasownik i po czasowniku właśnie dajemy te najkrótsze formy w bierniku. Postarajmy się, zobaczmy jak to będzie wyglądało. Dmytro, przeczytaj nam pierwsze zdanie. Spróbujmy dać dobrą formę zaimka. [00:44:12.8] speaker_4: Często boli mnie głowa. [00:44:17.0] TEACHER: Tak. Marina wybieramy dalej. [00:44:24.1] speaker_5: Czy cię coś boli? [00:44:29.6] TEACHER: Dobrze. Polino, idziemy dalej. [00:44:36.3] speaker_5: Moja babcia ma osiemdziesiąt dziewięć lat. Często boli je serce. [00:44:43.8] TEACHER: Nie, nie je. Babcia to ona. [00:44:47.9] speaker_5: Ją. [00:44:49.0] TEACHER: Mhm. Tak. Często boli ją serce. Tak. Andreju, następne. [00:44:58.6] speaker_4: Zjadł coś nieświeżego. Nieświeżego. Boli go żołądek. Żołądek. [00:45:07.0] TEACHER: Mhm. Tak. Tatiano, lecimy dalej. [00:45:14.0] TATIANA: Co panią boli? [00:45:18.3] TEACHER: A jest pani Zosia? [00:45:20.8] TATIANA: A to ja czytałam z książki. Przepraszam. [00:45:27.1] TEACHER: Ja wiem. Tylko ja wam utrudniam życie. [00:45:29.2] TATIANA: Mhm. Co panią Zosią boli? [00:45:34.1] TEACHER: Mhm. Tylko imiona. Widzę Tatianę. Widzę Marinę. [00:45:41.0] TATIANA: Co panią Zosię boli? [00:45:43.8] TEACHER: Tak jest. Mhm. Dobrze. Ania, dalej poproszę. [00:45:53.1] speaker_5: Tak. Pracowaliśmy w ogrodzie cały dzień. Bardzo bolą nas plecy. [00:46:02.2] TEACHER: Dobrze. Tak. Hania następne. [00:46:06.8] TATIANA: Chwileczkę. Tak. Dziecko płacze. Chyba boli jej brzuch. [00:46:13.0] TEACHER: Mhm. Jej czy je? [00:46:16.1] TATIANA: Je. Je brzuch. [00:46:17.1] TEACHER: Tak. Bardzo dobrze. I jeszcze jedną literkę poproszę. [00:46:22.9] TATIANA: Tak. Następne. Dzieci płaczą, kiedy bolą one ich zęby. [00:46:33.8] TEACHER: Mhm. Tylko ich to znaczy mężczyzn boli coś. A dzieci to nie mężczyźni. [00:46:41.9] TATIANA: Nie. [00:46:44.3] TEACHER: O to drugą formę. [00:46:46.1] TATIANA: Nie, nie wiem. [00:46:48.7] TEACHER: No okej, to przypomnijmy sobie. Mamy dwa zaimki. Oni i one. Kto tacy oni? [00:46:59.4] TATIANA: Dziewczyny? [00:47:01.5] TEACHER: Jak to? Nie. Kochani, kto to tacy oni? [00:47:09.2] speaker_5: Tylko mężczyzna. [00:47:11.2] TATIANA: Nie, jeżeli jest chociażby jeden mężczyna. [00:47:13.8] TEACHER: Tak jest. Mężczyźni albo minimum jeden mężczyzna. Tak? To wtedy oni. A kto to tacy one? [00:47:26.1] speaker_4: Wszystkie inne. [00:47:28.0] TEACHER: Tak, wszystkie inne. [00:47:29.9] TATIANA: Jest inne bez mężczyzn. [00:47:31.7] TEACHER: Tak jest. Nie ma mężczyzn, ale my wiemy, że gramatycznie to nie tylko to. Kto jeszcze? [00:47:38.8] TATIANA: Żywotne dzieci. [00:47:40.7] TEACHER: A po polsku proszę. [00:47:42.6] TATIANA: Zwierzęta. Dzieci. [00:47:44.8] TEACHER: A dlaczego dzieci tutaj wchodzą? Dlaczego zwierzęta tutaj wchodzą? No bo wśród dzieci też mogą być chłopcy. [00:47:55.9] speaker_4: Dziecko nie jest rodzaj męski. [00:47:58.3] TEACHER: Bardzo dobrze. Wszystkie słowa, które powstały na bazie rodzaju nijakiego czy żeńskiego to od razu one. Dlatego dzieci to one. I teraz, jeżeli chcemy dwa zaimki odmienić w bierniku, to co mówimy? Jeżeli chcemy powiedzieć widzę, no bo widzę to też biernik, prawda? Bo widzę kogo? Co? Widzę mężczyzn. Zamieniamy teraz mężczyzn na zaimek. To widzę kogo? [00:48:30.7] speaker_4: Ich. [00:48:31.6] TEACHER: Ich. Tak, bo to są mężczyźni. A teraz widzę dzieci. Widzę kogo? [00:48:39.6] TATIANA: Je. [00:48:40.7] TEACHER: Je. Tak jest, bo te dwa zaimki oni i oneInaczej odmieniają się przez przypadki. Mają różne formy. Dlatego jeżeli powiemy bolą ich zęby, chodzi o grupę z mężczyznami. A dzieci to one. [00:49:00.2] TATIANA: Je. [00:49:01.9] TEACHER: Ja. Tak. Bolą je zęby. Tak Marino kolejne poproszę. [00:49:14.0] speaker_5: Czy boli pana Arka noga? [00:49:20.7] TEACHER: Dobrze tak. Tak. Paulino co damy w literce? [00:49:25.0] speaker_5: Pan ili pana? [00:49:27.5] TEACHER: O, przepraszam, źle napisałam. Tak dobrze powiedziałeś pana Arka. [00:49:31.8] speaker_5: Dobrze. [00:49:34.0] TATIANA: Boli mnie wszystko. [00:49:37.9] TEACHER: Tak. Andrieju, co damy w literce K? [00:49:43.6] ANDREI: Nigdy. Nigdy. Nigdy nie bolały was uszy. [00:49:52.0] TEACHER: Dobrze. [00:49:55.6] TATIANA: A można zapytać, z którego wieku na dzieci już można powiedzieć oni? Czy jest jakiś taki? [00:50:02.5] TEACHER: Nie chodzi tu o wiek. Chodzi o słowa gramatyczne, których używasz. Słowo dzieci to zawsze one. Jeżeli zamieniasz na słowo synowie, to wtedy przechodzisz na oni. [00:50:16.2] TATIANA: Dziękuję. [00:50:17.1] TEACHER: Tak, to zawsze zależy od tego, jakiego słowa używasz, nie od wieku dzieci. Okej, czyli tak. Jak tylko widzimy czasownik boleć, staramy się zapamiętać, że boli kogo? Boli mnie. Boli cię? Boli go? Ją też coś boli? A nas coś boli? A was coś boli? Tak. Dzisiaj może ta forma brzmi egzotycznie, ale z czasem będzie troszeczkę prościej. Ale to nie jest jedyny sposób, w jakim możemy powiedzieć, że coś nam jest. Bo żeby opisać swój stan zdrowia, możemy też użyć kolejnych wyrażeń. Powiedzieć tak, że mnie coś boli. Boli mnie głowa. Albo jeśli nasze na przykład części ciała są w liczbie mnogiej podane, to wtedy użyjemy bolą. Bolą mnie nogi. Ale też można powiedzieć, że ja coś mam. Mam wysoką temperaturę. Tak. Boli mnie głowa. Mam wysoką temperaturę. Albo można też powiedzieć, że jestem jaki. Na przykład jestem chory, jestem słaby, osłabiony. To też jest sposób na opisanie naszego stanu. Albo mówimy jest mi jak. Na przykład jak mamy wysoką temperaturę, to można powiedzieć, że jest mi gorąco. I tutaj, w tej ostatniej formie będziemy dawali przysłówki, czyli części mowy, które odpowiadają nam na pytanie jak? Przed nami są wyrażenia i my za chwilkę te wyrażenia spróbujemy pogrupować. Ta głowa już jest. Andrieju, weź proszę następne dwa słowa i połącz je z jakąś konstrukcją. [00:52:12.9] ANDREI: Mam migrenę. [00:52:16.3] TEACHER: Dobrze. [00:52:18.8] ANDREI: Jestem słaby. [00:52:21.3] TEACHER: Super. Jestem słaby. Tak. Pięknie. Tatiano, bierzemy następne dwa. [00:52:30.0] TATIANA: Jest mi duszno. [00:52:32.2] TEACHER: Brawo. [00:52:33.9] TATIANA: I boli mnie żołądek. [00:52:36.6] TEACHER: Tak. A czy my wszyscy rozumiemy, czym jest żołądek? [00:52:42.2] TATIANA: Żołądek. [00:52:43.4] TEACHER: Dobrze. Tak. Ania następne dwa. [00:52:52.3] speaker_5: Boli mnie mięśnie. [00:52:55.7] TEACHER: Zobaczmy. Jeden to mięsień. To nasz biceps czy tam triceps, prawda? A mięśnie to dużo. To liczba mnoga. [00:53:05.1] speaker_5: Bolą. Bolą mnie mięśnie. [00:53:09.5] TEACHER: Tak. [00:53:12.5] speaker_5: Gorączkę. A co to jest? [00:53:17.3] TEACHER: To jest podwyższona czy wysoka temperatura. [00:53:22.7] speaker_5: A, mam gorączkę. [00:53:25.4] TEACHER: Tak, mam gorączkę. Dobrze. Paulina dalej poproszę. Bierzemy następne dwa. [00:53:37.4] speaker_5: Jest mi gorąco. [00:53:39.7] TEACHER: Super. [00:53:40.4] speaker_5: I mam katar. [00:53:43.0] TEACHER: A co znaczy katar? [00:53:46.4] speaker_5: Kaszel. Naznak. [00:53:49.2] TEACHER: Tak. To problemy z nosem. [00:53:51.9] speaker_5: A nos. [00:53:52.2] TEACHER: Tak. Jak mamy. Tak, tak, tak, tak. Mam katar. Tak. Hania następne dwa poproszę. [00:54:03.8] TATIANA: Boli mnie gardło. Gardło. [00:54:06.7] TEACHER: Gardło. [00:54:08.1] TATIANA: Gardło. Czuję się przeziębion, przeziębiony. [00:54:17.3] TEACHER: Przeziębiony to jaki? [00:54:22.9] TATIANA: No zimno. [00:54:24.6] TEACHER: Ja rozumiem, ale chodzi o to, że nie można powiedzieć czuję się jaki. Można po polsku powiedzieć czuję się jak. [00:54:32.2] TATIANA: Jestem przeziębiony. [00:54:34.1] TEACHER: Tak jest. Jestem przeziębiony. Czy my rozumiemy słowo przeziębiony? [00:54:42.4] TATIANA: Prostych trzy. [00:54:44.1] TEACHER: Tak. Mamy wtedy cały bukiet, prawda? Jakie my mamy objawy, jak ktoś jest przeziębiony? [00:54:54.7] TATIANA: Katar [00:54:56.1] TEACHER: Tak, mamy to. [00:54:57.7] TATIANA: Gorączka. [00:54:59.0] TEACHER: Mhm. Tak, mamy gorączka na przykład, tak? [00:55:04.7] TATIANA: Bolą mię-mięśnie też. [00:55:07.3] TEACHER: Mogą. To już trochę idzie w stronę covida, tak? Tak. Dobrze. Mogą boleć mięśnie. Tak. Marino dalej poproszę. [00:55:19.9] speaker_5: A tam serce tak? [00:55:22.1] TEACHER: Mhm. [00:55:24.1] speaker_5: A boli mnie serce. [00:55:26.8] TEACHER: Tak. [00:55:27.9] speaker_5: I mam kaszel. [00:55:29.5] TEACHER: Dobrze. Mhm. Tak. Tutaj mam kaszel. Dmytro. Dalej lecimy. [00:55:39.3] speaker_4: Bolą mnie plecy. [00:55:43.0] TEACHER: Mhm. A przypomnisz mi, pokażesz gdzie są plecy? [00:55:47.9] speaker_4: Yy tutaj? [00:55:51.1] TEACHER: Czy tam dalej? [00:55:53.5] speaker_4: Dalej? [00:55:54.5] TEACHER: Tam dalej. No tam dalej. [00:55:57.0] speaker_4: Dobrze. [00:55:57.1] TATIANA: Plecy to spina. [00:55:58.8] TEACHER: Tak. Mhm. [00:56:01.1] speaker_4: I jest mi słabo. [00:56:04.4] TEACHER: Mhm. Tak. Jest mi słabo. Dobrze. Tak. Andrieju, następne. [00:56:15.1] ANDREI: Jestem chory. [00:56:17.4] TEACHER: Mhm. [00:56:18.1] ANDREI: A mam wysokie ciśnienie. [00:56:20.9] TEACHER: Mhm. I jeszcze jedno poproszę. [00:56:26.5] ANDREI: Jest mi niedobrze. [00:56:28.1] TEACHER: Okej, super. Jest mi niedobrze. Super. Za chwilkę spróbujemy wszystkie te konstrukcje połączyć. Tak? I na przykład spróbować jednym słowem. Znaczy nie jednym słowem, tylko jedną wypowiedzią powiedzieć: a co się stało? Za chwilkę odegramy sobie malutkie scenki. Każdy będzie, każdy będzie miał jakieś tam symptomy, objawy. Będziecie też innymi pacjentami. Trzeba będzie się przedstawić i powiedzieć, co tam wam dolega. Na przykład też będziecie mieli imię i nazwisko. I mówimy dzień dobry, nazywam się Adam Lis. Panie doktorze, boli mnie żołądek, jest mi niedobrze. Mam kogo co? Biegunkę i mam wysoką temperaturę. Na przykład trzydzieści osiem osiem. Mhm. Teraz wy spróbujecie powiedzieć to samo. Haniu, teraz zaczniemy od ciebie. Przedstawiamy się i mówimy, co nam dolega. [00:57:45.7] TATIANA: A boli mnie gardło i głowa. Mam kaszel. Czuj, nie czuję się. A jest mi duszno. Mam gorączkę trzydzieści osiem i pięć. [00:58:00.8] TEACHER: Trzydzieści osiem? [00:58:02.4] TATIANA: Trzydzieści siedem. Przepraszam. [00:58:04.4] TEACHER: Tak, trzydzieści siedem. [00:58:06.8] TATIANA: Trzydzieści siedem i pięć. [00:58:10.0] TEACHER: Tak. Tylko tak: boli. Nie boli, a boli. [00:58:16.0] TATIANA: Boli gardło i głowa. [00:58:18.1] TEACHER: Tak jest. Dobrze. Ania, teraz ty. [00:58:25.7] speaker_5: Tak. Dzień dobry, mam na imię Justyna Kral. Boli mnie głowa i gardło. Tak. Mam katar i kaszel. [00:58:50.3] TEACHER: Mhm. [00:58:50.8] speaker_5: Jest mi niedobrze i mam wysokie ciśnienie trzydzieści osiem pięć. [00:59:06.8] TEACHER: Tylko to nie ciśnienie to temperatura. [00:59:09.0] speaker_5: A temper-- wysokie temperatura trzydzieści osiem pięć. [00:59:15.1] TEACHER: Mhm. I jeszcze raz. Wysoka temperatura. Mam kogo co? [00:59:21.2] speaker_5: Wysok-- wysoką temperaturę. [00:59:28.7] TEACHER: Tak jest. I jeszcze jedno pytanie. Skoro nazywasz imię i nazwisko, to na pewno użyjemy formuły mam na imię czy nazywam się? [00:59:41.7] speaker_5: Nazywam się. [00:59:43.2] TEACHER: Nazywam się. Dobrze. Tak. Tatiano, lecimy dalej. [00:59:53.5] TATIANA: Dzień dobry. Mam na imię Andrzej Bernacki. Bolą, bolą mnie zęby. Zęby i głowa. Jestem spuchnięty i mam gorączkę trzydzieści dziewięć i trzy. [01:00:11.5] TEACHER: Mhm. Dobrze. Tatiano, to samo pytanie. Jak masz imię i nazwisko, to na pewno mówisz mam na imię? [01:00:22.2] TATIANA: Mam na imię Andrzej Bernacki. Nie, mam. Jeszcze raz. Nie zrozumiałam. [01:00:29.5] TEACHER: Jeżeli mam na imię, to mówię po prostu. [01:00:31.7] TATIANA: Nazywam, nazywam się Andrzej Bernacki. [01:00:34.5] TEACHER: Tak jest. Nazywam się. Mhm. Dobrze. Marino dalej ciebie poproszę. [01:00:44.1] speaker_5: Nazywam się Karolina Derecka. Dereczka? [01:00:47.9] TEACHER: Derecka. [01:00:50.3] speaker_5: Boli, boli mi serce. [01:00:54.7] TEACHER: Boli mnie. [01:00:56.2] speaker_5: Boli mnie serce. Mam wysokie ciśnienie. [01:01:02.1] TEACHER: Tak. [01:01:03.9] MARINA: Jest mi sla, słabo. Yy, i mam zawro, zawróty głowy, zawroty głowy. [01:01:14.8] TEACHER: Zawroty. Mhm. A możemy zrozumieć, czym są zawroty głowy? [01:01:19.8] MARINA: Krąży cała głowa, na pewno. [01:01:21.2] TEACHER: Tak jest bardzo dobrze. Mhm. Super. Paulino, dla ciebie następna karta. [01:01:28.7] speaker_5: Nazywam się Ewa Bracka. Boli mnie głowa, mięśnie i gardło. Czuję się-- oj, jest, jest mi niedobrze. Mam gorączkę trzydzieści osiem i dziewięć. I mam-- oj, i boli mnie katar. Oj, i mam ka-- i kaszel. Kaszlu brakuje. Brakuje kaszlu. [01:01:59.4] TEACHER: Tak. Czyli mam katar, ale nie mam kaszlu. Tak? [01:02:04.6] speaker_5: Tak, tak. [01:02:05.4] TEACHER: Mhm. Okej, dobrze. Kochanie. Mam gorączkę. Cz, k. Gorączkę. [01:02:14.1] speaker_5: Gorączkę. [01:02:15.4] TEACHER: Tak. Gorączkę. Mhm. Dobrze. Kochanie, jak chcecie użyć czasownika czuć się. Używacie dobrze. Można powiedzieć czuję się niedobrze albo jest mi niedobrze. I tak, i tak jest okej. Tak? Dobra. Dmytro, dla ciebie będzie następna karta. [01:02:37.3] speaker_4: Dzień dobry. Nazywam się Piotr Gawroński i boli mnie brzuch. Jest mi słabo. Mam gorączkę trzydzieści siedem pięć. [01:03:01.0] TEACHER: I pół. [01:03:02.0] speaker_4: I pół. [01:03:02.9] TEACHER: Mhm. [01:03:09.6] speaker_4: Co to jest wymioty? [01:03:11.9] TEACHER: Wymioty. Gdy coś niepotrzebnego wychodzi ci z buzi [01:03:17.3] ([odgłos wymiotowania]) [01:03:18.4] TEACHER: . To są wymioty. [01:03:18.7] speaker_4: To mam wymioty? [01:03:20.8] TEACHER: Tak. Mhm. Mam wymioty. Bardzo ładnie. Tak. Andrzej zaraz będzie miał bardzo ciekawy przykład. [01:03:31.7] ANDREI: Dzień dobry. Nazywam się Olek Gutowski. Boli mnie głowa. Mam katar. Mam gorączkę trzydzieści siedem i osiem. Mam dreszcze. [01:03:59.7] TEACHER: Mhm. Bardzo dobrze. Czy my umiemy pokazać dreszcze? [01:04:11.7] ANDREI: To jak wymioty, ale druga strona. [01:04:17.4] TEACHER: Niestety nie, kochanie. [01:04:18.4] speaker_5: Biegunka. [01:04:19.6] ANDREI: Nie? [01:04:20.2] TEACHER: Tak. Wtedy to jest biegunka, tak? Jeżeli przez dupę nam wychodzi coś niepotrzebnego bardzo szybko, to wtedy to jest biegunka. A dreszcze bardzo często na przykład nam jak robimy tak: dr. To są dreszcze. Dreszcze, a znowu to nie drystać. [01:04:45.5] ANDREI: Okej. [01:04:46.4] TEACHER: Mhm. [01:04:47.1] ([śmiech]) [01:04:48.2] TEACHER: Tak. Mam dreszcze. Dlatego jak później zaczniemy na przykład porozmawiamy sobie trochę na temat kina. To będzie taki gatunek, gatunek filmowy. Bo wiecie, jest komedia, jest dramat, a jest thriller. Wszyscy znacie taki gatunek jak thriller? No znamy. Jest słowo thriller. Używamy. Jest polskie słowo i taki gatunek nazywa się po polsku dreszczowiec, bo on ma na celu nas trochę nastraszyć, tak? Trzymać w napięciu. Więc my siedzimy i tacy: o Jezu, co tam będzie dalej, nie? Tak. Słowo dreszcze w polskim ma absolutnie inne znaczenie. Dobrze. No to co? Za chwilkę sobie pójdziemy się badać. Ale wy przedstawiliście się. To powiedzcie proszę, a gdzie my się przedstawiamy? Gdzie my mówimy o swoich objawach? Mamie, tak? Opowiadamy. A jeżeli to jest lekarz, to gdzie z lekarzem rozmawiamy? [01:06:04.9] speaker_4: W gabinecie. [01:06:06.4] TEACHER: W gabinecie. A w jakim budynku znajduje się ten gabinet? [01:06:11.3] speaker_5: Przychodnia. [01:06:12.2] speaker_4: Przychodnia. [01:06:13.5] TEACHER: W przychodni. Bardzo dobrze. Więc za chwileczkę przerobimy sobie case przychodni. Przechodzimy teraz z powrotem do podręcznika. Zaraz za momencik wam go udostępnię. Która to strona? Trzydziesta trzecia. Za chwilkę odsłuchamy z wami jednego dialogu, w którym jeden pan będzie próbował się umówić na wizytę do przychodni. Na początek my z wami odsłuchamy tej wizyty, a później pójdziemy dalej, bo ten pan za jakiś czas będzie rozmawiał też z lekarzem. Naszykujcie na razie coś sobie do pisania, bo za chwileczkę odsłuchamy nagrania, który-- i dialog trzeba będzie uzupełnić. Rozumiemy zadanko?Okej, dajcie mi momencik, proszę. [01:07:14.2] ([kicha]) [01:07:16.0] speaker_8: Na zdrowie. [01:07:18.2] TEACHER: Na zdrówko. [01:07:26.5] TEXTBOOK_AUDIO: Słucham? [01:07:27.5] TEACHER: Przepraszam jeszcze troszkę do przodu. [01:07:31.5] TEXTBOOK_AUDIO: Przychodnia Zdrówko. Słucham? [01:07:34.2] speaker_8: Chciałbym umówić się na wizytę do lekarza. [01:07:36.8] TEXTBOOK_AUDIO: Czy ma pan już u nas kartę? [01:07:38.6] speaker_8: Nie będę pierwszy raz, ale jestem obcokrajowcem. Nie mam polskiego ubezpieczenia. [01:07:45.7] TEXTBOOK_AUDIO: To prywatna przychodnia. Wizyta u specjalisty kosztuje siedemdziesiąt pięć złotych. Do jakiego lekarza? [01:07:52.7] speaker_8: Jestem przeziębiony, ale boję się, że to grypa. Proszę mnie zarejestrować do lekarza ogólnego. [01:08:00.0] TEXTBOOK_AUDIO: Mam wolny termin na jutro rano, na siódmą trzydzieści do doktor Kowalik. Pasuje panu? [01:08:06.1] speaker_8: Trochę za wcześnie, ale trudno. [01:08:08.9] TEXTBOOK_AUDIO: Jak się pan nazywa? [01:08:10.3] speaker_8: Javier Perez. Przeliterować? [01:08:25.2] TEACHER: Za chwileczkę. Chcemy odsłuchać jeszcze raz? [01:08:28.6] speaker_8: Tak. [01:08:29.2] TEACHER: Mhm. Dobrze. [01:08:39.1] TEXTBOOK_AUDIO: Przychodnia Zdrówko. Słucham? [01:08:41.8] speaker_8: Chciałbym umówić się na wizytę do lekarza. [01:08:44.5] TEXTBOOK_AUDIO: Czy ma pan już u nas kartę? [01:08:46.3] speaker_8: Nie będę pierwszy raz, ale jestem obcokrajowcem. Nie mam polskiego ubezpieczenia. [01:08:53.4] TEXTBOOK_AUDIO: To prywatna przychodnia. Wizyta u specjalisty kosztuje siedemdziesiąt pięć złotych. Do jakiego lekarza? [01:09:00.4] speaker_8: Jestem przeziębiony, ale boję się, że to grypa. Proszę mnie zarejestrować do lekarza ogólnego. [01:09:07.7] TEXTBOOK_AUDIO: Mam wolny termin na jutro rano, na siódmą trzydzieści do doktor Kowalik. Pasuje panu? [01:09:13.8] speaker_8: Trochę za wcześnie, ale trudno. [01:09:16.7] TEXTBOOK_AUDIO: Jak się pan nazywa? [01:09:18.0] speaker_8: Javier Perez. Przeliterować? [01:09:30.0] TEACHER: Dobrze. Za momencik spróbujemy sobie odtworzyć to nagranie. To tak. Aniu, poczytaj nam proszę panią, a Tatiana poczyta Javiera. [01:09:47.5] speaker_8: Dzień dobry. Przychodnia Zdrówko, słucham. [01:09:53.9] TEACHER: Chciałbym umówić, umówić się na wizytę u lekarza. [01:09:59.4] speaker_8: Czy ma pan już u nas kartkę? [01:10:03.5] TEACHER: Kartę. [01:10:04.7] speaker_8: Kartę. [01:10:06.8] TEACHER: Nie będę pierwszy raz, ale jestem obcokrajowcem. Nie mam polskiego ubezpieczenia. [01:10:15.3] speaker_8: Mhm. To prywatna. [01:10:26.2] TEACHER: Podpowiadamy. Co tam macie? [01:10:28.4] speaker_8: Przychodnia. [01:10:29.6] TEACHER: Przychodnia. Mhm. [01:10:32.4] speaker_8: To prywatna przychodnia. Wizyta kosztuje siedemdziesiąt pięć złot. [01:10:42.1] TEACHER: Siedemdziesiąt. [01:10:43.6] speaker_8: Siedemdziesiąt pięć. [01:10:46.4] TEACHER: Złotych. [01:10:47.5] speaker_8: Złotych. Do jakiego lekarza? [01:10:53.9] TEACHER: Jestem przeziębiony, ale boję się, że to grypa. Proszę mnie zarejestrować do lekarza ogólnego. [01:11:04.9] speaker_8: Mam wolny. Nie wiem. [01:11:10.5] TEACHER: Termin. [01:11:12.6] speaker_8: Termin na jutro rano. Siedem trzydzieści. [01:11:19.4] TEACHER: Na którą? Dopasowujemy teraz końcówki, na którą? [01:11:32.3] speaker_8: Na. [01:11:32.4] TEACHER: Na siódmą trzydzieści. [01:11:33.9] speaker_8: Na siódmą trzydzieści. [01:11:36.0] TEACHER: Tak. [01:11:38.4] speaker_8: Do doktor Kowalik. Pracuje panu? [01:11:42.6] TEACHER: Pasuje. [01:11:44.2] speaker_8: A pasuje panu. [01:11:47.0] TEACHER: Trochę za wcześnie, ale trudno. [01:11:50.1] speaker_8: Jak się pan nazywa? [01:11:52.0] TEACHER: Javier Perez. Przeliterować? [01:11:54.7] speaker_8: Przeliterować. [01:11:56.3] TEACHER: Mhm. [01:11:57.8] speaker_8: A co znaczy ale trudno? [01:12:01.4] TEACHER: Ale trudno mówimy w takich sytuacjach, gdy nam się coś nie podoba, nie odpowiada, ale zrobimy to. Tak, bo jest godzina siódma trzydzieści. Javier rozumie, że mu ta godzina nie odpowiada, ale przyjdzie. To wtedy mówimy: trudno, przyjdę. Dajemy znać, że ja tego nie chcę, ale zrobię to. [01:12:28.3] speaker_8: Mhm. [01:12:33.5] TEACHER: Dobrze. Marino, powiedz nam proszę, jakie symptomy ma ten Javier? Co mu jest? [01:12:41.1] speaker_8: Javier ma. Nie. On jest przeziębiony i myśli, że to grypa. [01:12:51.8] TEACHER: Tak. On myśli, że to grypa. Tak? [01:12:54.6] speaker_8: Tak. [01:12:55.4] TEACHER: Tak. Dobrze. Haniu, a co doradzimy temu Javierowi, zanim pójdzie do lekarza? Co mu doradzisz robić? [01:13:09.8] speaker_8: Jak zawsze to wszystko paracetamol. [01:13:17.2] TEACHER: Żeby poszedł do apteki i kupił paracetamol, tak? [01:13:20.9] TATIANA: I test na grypę. Albo, albo, albo schodzić do przychodni, do lekarza rodzinnego. [01:13:30.5] TEACHER: Ale on idzie. Ale pytanie nie o to chodziło. Zanim pójdzie do lekarza, co mu zaproponujesz zrobić? Póki on czeka na tą wizytę. [01:13:39.0] TATIANA: Test na grypę. [01:13:40.8] TEACHER: Tak. [01:13:41.7] TATIANA: I może być jakieś, no dawki lek na od grypa, od gorącki, od spray dla nosa. [01:13:53.9] TEACHER: Aha. Czyli pójść do apteki i kupić taki spray do nosa, tak? I jakieś leki na gorączkę. [01:14:04.7] TATIANA: Tak zawsze tut odbywa się. [01:14:09.3] TEACHER: Jak zawsze co? [01:14:12.0] TATIANA: Tut odbywa się. Odbywa się tak zawsze. [01:14:14.5] TEACHER: A, odbywa się, tak? [01:14:16.6] TATIANA: Odbywa się zawsze. [01:14:18.5] TEACHER: Okej. No dobrze, tylko kochani, kupujemy leki na ból gardła, na gorączkę, nie od. Tak, proszę leki na przykład ból gardła, tak? Czy na jakąś tam gorączkę. Okej. Jak wam się wydaje, może Andreju ty będziesz wiedział. Siedemdziesiąt pięć złotych to jest aktualna cena? [01:14:52.5] ANDREI: Nieaktualna. [01:14:55.0] TEACHER: Nie. A jak może wyglądać aktualna cena? [01:15:01.7] TATIANA: Siedemdziesiąt. [01:15:02.6] ANDREI: Czterysta. [01:15:03.8] TATIANA: Nie, dwieście, dwieście pięćdziesiąt. [01:15:06.1] ANDREI: Dwieście pięćdziesiąt. [01:15:07.6] TEACHER: Tak. Okej. [01:15:10.9] MARINA: To zależy od badania. [01:15:13.1] TATIANA: Siedemdziesiąt pięć to cena za e-konsultacja, za konsultacja elektroniczna. [01:15:20.3] TEACHER: Aha. No okej. [01:15:22.6] MARINA: I za test na grypę. [01:15:24.4] TEACHER: Tak. Obecnie są te kwoty troszkę wyższe, tak? I teraz jeszcze jedna rzecz. Do kogo pójdzie ten Javier? Do mężczyzny czy do kobiety? [01:15:38.7] TATIANA: Doktor. [01:15:39.8] MARINA: Mężczyzny. [01:15:42.4] TEACHER: Popatrzcie uważnie na gramatykę. Do doktor Kowalik. Do łączy się z dopełniaczem, prawda? Jest lekarz. Idę do lekarza. Doktor. Idę do doktora. Wtedy do mężczyzny. To do kogo on idzie? [01:15:59.5] TATIANA: Do kobiety. [01:16:01.2] TEACHER: Do kobiety. Bo słowo doktor nie ma feminatywu przecież. Jakby użyła ta pani rejestratorka z przychodni słowo lekarka, to każdy by rozumiał, prawda? Idę do lekarki, do kobiety. Idę do doktora Kowalika. Idę do mężczyzny. Idę do doktor Kowalik. Idę do kobiety. [01:16:22.9] MARINA: A jest <<>> <<>> <<>> lekarzem i doktorzem? [01:16:27.7] TEACHER: No ogólnie minimalistyczna jest. Teraz też chodzi o sposób użycia. Na przykład można powiedzieć idę do doktora, idę do lekarza. Jak my rozumiemy, że człowiek jest chory, to idzie do tej samej osoby. Ale w przychodni Polak bardzo rzadko powie do lekarza panie lekarzu. Nie. Przy zwrotach do tego człowieka zazwyczaj użyje panie doktorze albo dzień dobry, pani doktor. Jak zwracamy się do tych ludzi, to używamy zazwyczaj tylko doktor czy panie doktorze, jeżeli do mężczyzny. [01:17:12.2] MARINA: Dziękuję. [01:17:13.6] TEACHER: Dobrze. No to co? Przychodzi sobie ten Javier teraz do lekarza na siódmą trzydzieści. Za chwileczkę zobaczymy, o czym oni rozmawiają. Podjedźcie, proszę trochę wyżej. Kochani, przed nami będzie dialog lekarza, to znaczy lekarki, bo on idzie do kobiety i Javiera. Tylko że ten dialog trzeba jakoś ułożyć. Co za czym idzie, kto zaczyna rozmowę, kto idzie jako następny, co dalej i tak dalej. Za chwilkę podzielimy się na małe grupki. Trzeba będzie ułożyć ten dialog, uporządkować, kto co mówi jako pierwszy, jako drugi, jako trzeci. W razie czego tutaj chyba zaczyna pacjent. Dzień dobry, pani doktor. Tak, tutaj sobie zaznaczcie, że to jest pierwsze, ale waszym zadaniem jest ponumerowanie, kto mówi jako drugi i co, co mówimy jako trzeci i tak dalej. Rozumiemy to zadanie? [01:18:19.7] TATIANA: Mhm. [01:18:21.5] TEACHER: Otwórzcie proszę sobie podręcznik, bo za dwie minutki będę zaglądała do waszych pokoi. To jak wejdę w jakiekolwiek, jak to się nazywa, jak wejdę do salki, to niestety ekran mój zniknie. Chwileczkę. Dobrze, kochani, uciekamy. [01:22:21.4] speaker_8: Dzień dobry pani. [01:23:12.9] TEACHER: Dmytro, ty już? [01:23:16.3] speaker_4: Tak. [01:23:17.4] TEACHER: Tak? A panowie to wy tak szybko skończyliście? No i co my będziemy robili? No dobrze. My jeszcze damy dziewczynkom trochę czasu, bo jeszcze troszkę mają. Jak czytaliście ten dialog, może się pojawiły jakieś nieznane dla was słowa. [01:23:43.8] speaker_4: Proszę się rozebrać. <<>> <<>> [01:23:46.9] TEACHER: Tak. Znaczy zdjąć odzież. Mhm. [01:23:57.8] speaker_4: Co to jest płuca? [01:24:00.8] TEACHER: Płuca to jest ta część ciała, za pomocą której oddychamy. One się rozszerzają. Wydychamy i one się zwężają. Takie dwie poduszki, które mamy w środku. [01:24:17.4] speaker_4: Dziękuję bardzo. [01:24:26.0] TEACHER: A zwróciliście uwagę na to, co my robimy z lekami? [01:24:30.1] speaker_4: Zażywamy. [01:24:32.6] TEACHER: Tak jest. Mhm. Bo nie możemy po polsku powiedzieć, że my te leki pijemy. Jeżeli to jest syrop, pijemy syrop. Herbata. Pijemy herbatę. Ale jeśli jest na przykład jakiś lek i to jest tabletka, nie można tego pić tak, bo my tabletki nie pijemy. My ją albo bierzemy, łykamy, albo zażywamy. [01:24:59.6] speaker_4: <<>> <<>> <<>> <<>> [01:25:02.9] TEACHER: <<>> [01:25:03.8] speaker_4: <<>> [01:25:04.6] TEACHER: <<>> No <<>> <<>> <<>> [01:25:07.6] speaker_4: Mhm. [01:25:08.2] TEACHER: Mhm. Dobrze. Powolutku dziewczynkom też zamkniemy pokoje. Andreju, może ty masz jakieś pytania? [01:25:22.6] speaker_4: Nie, bo to byli też moje pytania. [01:25:27.4] TEACHER: Mhm.Za chwileczkę sobie sprawdzimy, co poszło i czy daliśmy dobrze, czy nie tę kolejność. Jeżeli po odsłuchaniu się pojawia się, pojawią się jakieś pytania, bo być może ktoś czegoś nie zrozumiał, to wtedy jeszcze raz można będzie się zapytać. Okej? Tylko jeszcze na Palinę i Anię zaczekamy. Co one tam robią? Nie wiem. Tatiano, Marino, wy dziewczyny skończyłyście? [01:25:57.4] TATIANA: Tak. [01:25:58.6] MARINA: Tak. [01:25:58.8] TEACHER: Tak? Doczytałyście do końca? [01:26:00.6] TATIANA: Tak. <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> [01:26:06.9] TEACHER: Dobrze, zaraz sprawdzimy i u siebie popatrzycie. Może nagranie wniesie jakąś jasność. Tak, czekajcie jeszcze jeden. Zobaczcie, dziewczyny się pojawiają. O, pojawiły się. Dobrze. Za chwilkę odsłuchamy nagrania, w którym sprawdzimy, czy dobrą kolejność ułożyliśmy. Okej? Dobrze. To słuchamy. [01:26:37.2] speaker_8: Dzień dobry, pani doktor. [01:26:39.2] TEXTBOOK_AUDIO: Dzień dobry. Co panu dolega? [01:26:42.7] speaker_8: Boli mnie wszystko. Głowa, gardło, mięśnie, trochę żołądek. Mam katar i kaszel. [01:26:49.5] TEXTBOOK_AUDIO: Ma pan gorączkę? [01:26:51.2] speaker_8: Wczoraj wieczorem miałem trzydzieści osiem pięć. [01:26:54.9] TEXTBOOK_AUDIO: Proszę się rozebrać. Muszę pana zbadać. Proszę głęboko oddychać. No. Płuca w porządku. A teraz proszę pokazać język i powiedzieć: A. [01:27:09.7] speaker_8: A. [01:27:10.8] TEXTBOOK_AUDIO: Proszę się ubrać. [01:27:13.7] speaker_8: Czy to coś poważnego? [01:27:15.1] TEXTBOOK_AUDIO: No cóż, to prawdopodobnie grypa. Tu są recepty. [01:27:19.9] speaker_8: Antybiotyk? [01:27:21.7] TEXTBOOK_AUDIO: Tak, to konieczne. Czy jest pan uczulony na jakieś leki? [01:27:26.0] speaker_8: Nie. Nigdy nie miałem żadnej alergii. [01:27:28.7] TEXTBOOK_AUDIO: A więc proszę go zażywać trzy razy dziennie przez siedem dni. Proszę leżeć w łóżku, dużo pić i odpoczywać. Czy potrzebuje pan zwolnienia z pracy? [01:27:39.8] speaker_8: Nie. Jestem studentem. Nie pracuję. Kiedy mam przyjść do kontroli? [01:27:44.8] TEXTBOOK_AUDIO: Za tydzień. [01:27:50.8] TEACHER: Teraz ten dialog jest mniej dziwny czy taki sam dziwny? [01:27:55.8] TATIANA: Nie, ja nie zrozumiałam, dlaczego ona na początku, dlaczego ona daje receptę, a potem pyta, czy ma pan alergi, alergię na leki. To nie było zrozumiałe. [01:28:09.9] TEACHER: A, to nie było- [01:28:10.7] MARINA: I dlaczego antybiotyk, ile ma grypę. [01:28:15.6] TEACHER: To wy za mało wiecie o polskim, o polskiej służbie zdrowia. Tak, bardzo często się przepisuje. Tak. Bardzo często niestety. A może i stety, bo być może ktoś ma bardzo zaawansowane przeziębienie czy bardzo-- znaczy zaawansowany jest taki wyższy poziom, prawda? Być może. Nie wiem, jak ona mogła to zbadać podczas pierwszej wizyty, bez jakichkolwiek badań dodatkowych. No ale niestety może być, że mogą przepisać antybiotyk. Ja pamiętam, raz dostałam trzy antybiotyki naraz. Nic dziwnego, bo pamiętajcie jeszcze my żyjemy w Unii Europejskiej, tak? Te leki mogą mieć dodatkowe warunki spełnione, żebyśmy je dostali. Na przykład w Polsce my kupimy Ibuprom w każdej Żabce i w każdym Rossmannie, a we Francji nie. Ibuprom jest pod kontrolą. Jak przyjdziesz do apteki po Ibuprom, to ciebie jeszcze najpierw aptekarz o wszystko się zapyta. Zapyta, czy na pewno tobie Ibuprom odpowiada i jak cię skonsultuje, jak trzeba zażywać, że tylko jedna tabletka na sześć godzin. Dopiero po tym możecie je kupić. Więc w zależności od kraju, w którym mieszkamy, są różne warunki. [01:29:44.3] TATIANA: Dziwne. [01:29:45.8] TEACHER: To prawda. No ale co zrobisz? Kochanie, czy się pojawiły jakieś zwroty i wyrażenia, które należy wytłumaczyć? [01:29:57.6] TATIANA: Tak, to konieczne. [01:30:00.3] TEACHER: To obowiązkowe. Tak, konieczny znaczy obowiązkowy. To jeszcze raz malutkie podsumowanie. Co my robimy z lekami? [01:30:20.2] speaker_4: Zażywam się. [01:30:22.5] TEACHER: Zażywamy bez się, tylko. [01:30:25.3] speaker_4: Zażywamy. [01:30:25.4] TEACHER: Zażywamy. Jeżeli są jakieś leki i one są w postaci tabletki, tak? To wtedy my możemy brać leki albo zażywać leki. Jeżeli to jest syrop, to wtedy pić. Pić syrop. Ale nie można pić leki, pić leków. Tak? Czy na przykład pić tabletki. Nie. Można je brać albo zażywać. Dobrze. Na dzisiaj sobie skończymy. W domku będziemy mieli zadanie czwarte i to jest zadanie w całości na leksykę. Chyba w dniu trzecim będzie malutkie zadanie na gramatykę. Zobaczycie jeden czasownik powinien. Będzie tam troszkę teorii, kiedy tego czasownika użyjemy. No i będzie też jego odmiana. To jest na razie do samodzielnej pracy. Jak mamy pytania z dzisiaj, bardzo proszę, zadajemy je. Ału, ału, ału. Pytania jakieś tam są? [01:31:39.6] TATIANA: Nie mamy. [01:31:40.3] MARINA: Nie, nie mamy. [01:31:42.5] TEACHER: Dobrze. [01:31:42.8] TATIANA: Ja mam. Tu strefa kobiety. Tu musimy samodzielnie zrobić w domu. [01:31:50.3] TEACHER: Jeżeli chcecie tak, bo ona nie jest obowiązkowa. Tylko bądźcie przygotowani na to, że tę część pisał mężczyzna, więc określił miesiączki jak te dni. Myślę ja pierdolę, jakie te dni? Normalne to są dni. Tak? Więc dziewczyny się nie dziwcie, jak to zobaczycie. Te dni powiedział. Dobra. Okej. To kochani na dzisiaj sobie skończymy. Życzę Wam udanego, fajnego wtorku mimo złej pogody. Widzimy się w czwartek. Do zobaczenia. [01:32:29.3] TATIANA: Do zobaczenia. [01:32:30.5] MARINA: Do zobaczenia. [01:32:31.4] speaker_4: Pa pa. [01:32:32.5] TEACHER: Pa pa.