[00:00:20.8] TEACHER: Dzień dobry. [00:00:23.3] speaker_1: Witam serdecznie. [00:00:25.6] TEACHER: Tak, Marina. Ty dzisiaj ile razy się uśmiechałaś już? [00:00:30.2] ([śmiech]) [00:00:31.1] speaker_1: Nie wiem. [00:00:34.6] TEACHER: Były jakieś zabawne momenty z rana, czy chodziłaś taka cały czas ponura? [00:00:39.8] speaker_1: Nie, nie, nie. Nie było momentu, momentu w-- z rano. [00:00:48.4] TEACHER: Mhm. [00:00:49.0] speaker_1: Ciurka przebudziła się w bardzo złym humorze. [00:00:57.2] TEACHER: Umoże, tak. [00:00:58.4] speaker_1: Umoże tak. I to było nie, nie, nie duży wesoły, wesoły ranek. [00:01:09.7] TEACHER: Nie bardzo wesoły poranek. [00:01:12.9] speaker_1: Tak. Nie bardzo, bardzo wesoły poranek. [00:01:15.9] TEACHER: O kurczę, nie bardzo wesoły poranek. Ale dzieci tak mają. Nie wiem czemu. Dzieci mają pozwolenie wstać w dobrym nastroju, w złym nastroju, prawda? [00:01:26.3] speaker_1: Mhm. [00:01:27.6] TEACHER: A mama musi zawsze być takim w pocieszającym nastroju, tak? Żeby ją pocieszyć. [00:01:34.0] speaker_1: No tak. [00:01:35.2] TEACHER: Kurczę. [00:01:36.1] speaker_1: Ona, ona powiedziała, że boli zębki. [00:01:42.5] TEACHER: Mhm. Ząbki. [00:01:46.0] speaker_1: Ząbki. I myślę, że ma zębkowanie. [00:01:51.5] TEACHER: A, że jej wychodzą te poważne dorosłe zęby, tak? [00:01:57.1] speaker_1: Mhm. Tak. [00:01:58.4] TEACHER: Okej. Kurczę, trzymaj się, bo te zęby potrafią się wymieniać też bardzo długo u człowieka. [00:02:07.8] speaker_1: Tak. [00:02:09.5] TEACHER: Okej, spoko. Kochani, dzień dobry. [00:02:14.0] ANDREI: Dzień dobry. [00:02:14.8] TEACHER: Dzień dobry. Chciałabym się jeszcze podpytać, jak wam mija tydzień. Czy czujecie skoki nastroju? A może ktoś już wypłatę dostał i jest z tego powodu szczęśliwy, bo już początek miesiąca? Andrieju, jak tobie mija tydzień? [00:02:35.0] ANDREI: Mam dobrą nowinę. Urząd zrobił decyzję i mam pobyt. [00:02:50.2] TEACHER: No jaki? [00:02:50.8] ANDREI: Czasowy. Czas, czasowy. [00:02:52.8] TEACHER: Na długo ci dali? [00:02:55.1] ANDREI: Na trzy gody. Lata. [00:02:57.7] TEACHER: Na trzy lata. Super, Andrieju. No to idziemy na piwo teraz. [00:03:03.1] ([śmiech]) [00:03:04.7] ANDREI: Tak. [00:03:04.8] TEACHER: A co ty się śmiejesz? Śmieje się siedzi. Tak, trzeba uczcić ten moment. [00:03:14.0] ANDREI: Nie mam karty jeszcze. [00:03:18.2] TEACHER: Jeszcze. [00:03:19.2] ANDREI: Jeszcze. Ale mam decyzję. [00:03:24.0] TEACHER: Dobrze. To bardzo dobra wiadomość. [00:03:26.5] ANDREI: To bardzo dobra wiadomość. [00:03:29.9] TEACHER: Super! Gratulujemy. [00:03:31.2] ANDREI: Oni robili, robiliś- [00:03:35.4] TEACHER: Robili. [00:03:36.5] ANDREI: Robili tę decyzję jeden rok. [00:03:44.6] TEACHER: Wiesz, pewnie mieli swoje sprawy. Może tam drukarka się zepsuła, tusz się skończył. [00:03:52.8] ([śmiech]) [00:03:54.4] TEACHER: To przecież Polska, ta biurokracja. Trzeba się przyzwyczaić. Ale super, super wiadomość. Pięknie. Tak, Walerio, a tobie jak mija tydzień? Czy ty znalazłeś sobie zajęcie, czym się zająć w końcu? [00:04:13.5] speaker_1: Tak, zwykły dzień będę. Dobrze dzień. No lubię małe radości. Chciałam wyjść po zajęcie, wypić smaczny kawy, zrobić może krótki spacer z psem. Tam ciepło na ulicy. Dobrze. Tak. [00:04:40.6] TEACHER: A ty jeszcze nie wychodziłaś, tak? [00:04:42.4] speaker_1: Jeszcze nie. Jeszcze rano. Ale jak? Jak prawilne? Z rano ili rano? [00:04:52.0] TEACHER: Zobacz. Rano to utro. [00:04:55.0] speaker_1: Utro. [00:04:57.4] TEACHER: Rano utram. Wcześnie rano. Wcześnie determinuje to rana. [00:05:03.1] speaker_1: Mhm. [00:05:04.6] TEACHER: Okej, bo zazwyczaj wszyscy ludzie, może nie wszyscy, ale tak się przyjęło, jak ktoś ucieka do pracy, to z psami wychodzimy wcześniej, na przykład o siódmej. Niektórzy nawet o szóstej idą z psem na spacer. Ale rozumiem, że to nie są twoje godziny, tak? [00:05:21.1] speaker_1: Tak. Ja pracuję w domu i tam swobodny grafik. [00:05:26.4] TEACHER: Mhm. Super, bardzo dobrze. Tylko kochani, pamiętajmy, że pogoda jest na dworze. Ulica jest jedna, konkretna. Tak? Super. Dobrze. Tatiano, a tobie jak mija tydzień? [00:05:44.9] TATIANA: Dzień dobry. [00:05:46.2] TEACHER: Dzień dobry. [00:05:47.4] TATIANA: Jestem-- w ogóle wszystko w porządku. Wszystko jak zwykle. Nic nowego. Ale jestem trochę przeziebiona i planujemy [00:06:02.3] speaker_4: W sobotę z przyja, z przyjaciółką i jej mężem jedziemy do Oświęcima razem. Tak. Na taka wycie, wycieczka będzie. [00:06:22.5] TEACHER: Mhm. A kto to wymyślił? [00:06:26.7] speaker_4: Ja chciałam. Ja, ja znalazłam wycieczkę zorganizowaną z Warszawy i ja proponowałam. I oni zgodzi, zgodzi, zgodzilis? Nie. [00:06:45.6] TEACHER: Dobrze, dobrze. Zgodzili się. [00:06:47.3] speaker_4: Zgodzi, zgodzili się. I my myśla, my myśleliśmy, że to będzie taniej jechać pociągiem, ale to nie wyszło taniej w ogóle. To zorganizowana wycieczka nawet może była by w tej samej, w tej samej cenie. Ale już kupiliśmy bilety i bilety nie można zwrócić. I dlatego pojedziemy jak, jak planowaliśmy w sobotę pociągiem sami. [00:07:28.7] TEACHER: Dobrze. Rozumiem, że ty jedziesz bez dzieci. [00:07:34.4] speaker_4: Bez dzieci. Ja jadę sama, a oni będą razem. Mąż i żona. I oni też mają syna. I dlatego mój mąż będzie zaopiekować się trzema dziećmi. [00:08:00.5] TEACHER: Tak, będzie opiekował się, tak? [00:08:03.0] speaker_4: Opiekował się. [00:08:04.9] TEACHER: No i tu się przyda ten przymiotnik kochana. Nie przymiotnik, tylko liczebnik, o który się pytałaś ostatnio. Trojgiem dzieci. [00:08:13.6] speaker_4: Słucham jeszcze raz? [00:08:15.2] TEACHER: Zaopiekuje się trojgiem dzieci. [00:08:17.6] speaker_4: Trojgiem. Trojgiem dzieci. [00:08:20.0] TEACHER: Trojgiem dzieci. No okej, super. Dziękuję serdecznie. [00:08:24.4] speaker_4: Dziękuję również. [00:08:25.5] TEACHER: Tak. Hania, a tobie jak mija tydzień? Czy wszystko idzie po twojej myśli? Czy nadążasz odpoczywać i pracować? [00:08:34.3] PAULINA: Jestem w pracy. Ja pracuję sześć dni w tygodniu, temu nic nowego. Standardowo. Byłam wczoraj, jestem dziś i będę jutro. [00:08:46.1] TEACHER: Okej, ale ty masz jakieś przerwy w pracy? Po ile ty godzin tam spędzasz? [00:08:52.4] PAULINA: Tak, mam dwie przerwy w pracy o jedenastej i o piętnastej. [00:08:57.8] TEACHER: Aha. A to ty teraz jesteś na przerwie, czy ty jeszcze nie pracujesz? [00:09:02.5] PAULINA: Nie zaczynałam pracy. [00:09:04.9] TEACHER: Okej. Dobrze. Dobra, a jak tam twoi koledzy? Fajni są? Przynoszą ci ciasteczka, cukierki? [00:09:14.0] PAULINA: Nie. Ja pracuję za pieniądze. [00:09:16.9] TEACHER: Nie. Ja rozumiem, że za pieniądze tak, ale na przykład ktoś jest- [00:09:20.4] PAULINA: Nie lubię prezentów. Nie lubię i nie biorę. Nie, nie chcę. [00:09:28.1] TEACHER: To nie o to mi chodzi, że jest jakiś prezent. Nie o to. Na przykład. Bo ty pracujesz z kolegami czy sama z klientami? [00:09:38.8] PAULINA: Zależy. W Medicover to oczywiście jak rezerwacja przed administracją i otrzymam tylko badanie lekarskie, ale mam taki kierunek albo dziewczyny w ciąży popologowi i chirurgia jak ortodontyczna, skierowanie ortodonty. [00:10:03.8] TEACHER: Okej, znaczy masz kolegów w pracy? [00:10:07.8] PAULINA: Mam tak, mam kolegów. [00:10:10.0] TEACHER: A wychodzicie na wspólne kawy? [00:10:12.9] PAULINA: Nie. Nie chodzimy na wspólne kawy. [00:10:17.5] TEACHER: To do dupy takich kolegów słuchaj. [00:10:19.9] PAULINA: Ja nie chodzę z po, z nikim na kawę. Tak. [00:10:24.8] TEACHER: A bo ty nie pijesz kawy czy co? [00:10:26.7] PAULINA: Ja piję kawę. Ja nie chcę. [00:10:29.7] TEACHER: A ty nie chcesz. Okej. [00:10:33.4] PAULINA: Nie dostanę takiego spielkowania, tylko ściana. [00:10:39.2] TEACHER: A co znaczy spielkowania? [00:10:41.9] PAULINA: Rozmów. Obszenie. Tylko w ścianach. [00:10:44.8] TEACHER: Znaczy komunikacji. [00:10:46.2] PAULINA: Komunikacji tak. W tym ścianach, gdzie ja pracuję. Ja nie dopuszczam innych ludzi do swego życia osobnego. [00:11:00.1] TEACHER: Do swojego życia prywatnego. Okej. No rozumiem. Co zrobisz. Dobrze. Tylko rozumiesz. Jak ty przychodzisz do pracy i zaczynasz z kimś rozmawiać, ty zaczynasz jednocześnie ćwiczyć język. To jeszcze za darmo. [00:11:18.1] PAULINA: No tak. [00:11:19.2] TEACHER: No a ty unikasz ludzi. To, co ty chcesz wyćwiczyć? [00:11:23.4] PAULINA: Tak. Unikam. Tak. [00:11:25.9] TEACHER: No dobrze. Co zrobisz? Okej. Dziękuję. Tak, Aniu. A tobie jak mija tydzień? [00:11:35.1] TATIANA: Dzień dobry. [00:11:35.6] TEACHER: Dzień dobry. [00:11:38.1] TATIANA: No wszystko w porządku, jak zawsze. [00:11:41.8] TEACHER: A czym ty się zajmujesz? Może byłaś na jakiejś fajnej kolacji? Kupiłaś sobie super kwiatki. Bo ty czasami kupujesz kwiatki. One stoją tam z tyłu na twojej komodzie. [00:11:53.5] TATIANA: No tak, tak. Ja lubię kwiatki. No byłoZa dużo pracy. No w weekendu chodziłam [00:12:08.9] TEACHER: W weekend tylko. [00:12:10.2] TATIANA: Hm? [00:12:11.3] TEACHER: W weekend. My tego nie zmieniamy. W weekend. Święte wyrażenie. Bez zmian. [00:12:16.7] TATIANA: W weekend chodziłam do spa. Nowego spa. [00:12:23.0] TEACHER: Mhm. [00:12:24.3] TATIANA: Było bardzo dobrze. [00:12:27.3] TEACHER: Słuchaj, a jak się idzie do spa to co tam robią? Jest jakiś masaż i coś jeszcze? [00:12:32.6] TATIANA: Nie, nie, nie. To basen, jacuzzi, sauna. No i... [00:12:41.2] TEACHER: Aha. I co ty robiłaś? [00:12:43.8] TATIANA: No chillowałam. [00:12:46.1] TEACHER: A tylko zobacz. Jest czasownik chillować. To ja co robiłam? [00:12:51.4] TATIANA: Chillowa... ła. [00:12:54.4] TEACHER: M. Chillowałam. [00:12:55.6] TATIANA: Chillowałam. [00:12:57.2] TEACHER: A ty chillowałaś w jacuzzi czy w basenie? [00:13:00.8] TATIANA: I tam, i tam. [00:13:02.2] TEACHER: Aaa. A ty na jakimś masażu byłaś? Może w spa? [00:13:05.5] TATIANA: Nie, nie. Nie ma. Brakuje masażu. [00:13:12.2] TEACHER: Tam nie mam takiej opcji, tak? [00:13:14.3] TATIANA: Tak, tam nie mam takie opcje. [00:13:17.1] TEACHER: Mhm. [00:13:18.9] TATIANA: No to dobrze. I z kartą MultiSport to nie płaciłam pieniądze. [00:13:36.0] TEACHER: Mhm. Okej, bo karta MultiSport pokrywa te wydatki, tak? Super. Dobrze. Pięknie. Tak, Dmytro, a tobie jak mija tydzień? [00:13:49.3] DMYTRO: Dzień dobry. [00:13:51.4] TATIANA: Dobry. [00:13:53.7] DMYTRO: Tylko się obudziłem. To. Nie wiem, co powiedzieć. Piję kawę. To wszystko. Wczoraj- [00:14:10.3] TEACHER: Poczekaj. A twoja ta kawa z czym ona jest dzisiaj? Czego ty tam namieszałeś? [00:14:19.2] DMYTRO: Zwykła kawa z mlekiem i syropem. [00:14:26.5] TEACHER: A zobacz, jakbym zapytała się Tatiany, co znaczy zwykła kawa. Tatiana, co byś powiedziała? Jaka jest dla ciebie zwykła kawa? [00:14:35.1] TATIANA: To americano. [00:14:36.4] TEACHER: Widzisz? A ty mówisz Dmytro zwykła kawa i nadawał tam mleka, syropu. To nie zwykła kawa. [00:14:46.3] DMYTRO: A zwykła to bez nic. [00:14:50.8] TEACHER: Bez niczego, tak. [00:14:52.0] DMYTRO: Bez niczego. [00:14:53.3] TEACHER: A twoja na full. [00:14:56.9] DMYTRO: Dla mnie to zwykłe. [00:14:58.7] TEACHER: A, okej, ty masz inne standardy, tak? [00:15:02.0] DMYTRO: Tak. [00:15:03.5] TEACHER: Okej. Dobrze. Chciałeś jeszcze coś, słońce, dodać? [00:15:11.3] DMYTRO: To wszystko. [00:15:14.1] TEACHER: Dobrze. Cieszysz się, że tydzień się kończy? Czy dla ciebie to bez różnicy? [00:15:18.9] DMYTRO: Przepraszam? [00:15:20.7] TEACHER: Czy cieszysz się, że kończy się tydzień? [00:15:26.9] DMYTRO: Nie rozumiem. Czy...? [00:15:30.1] TEACHER: Cieszyć się. Czuć radość. [00:15:33.3] DMYTRO: Mhm. [00:15:35.0] TEACHER: Z tego powodu, że kończy się tydzień. [00:15:40.9] DMYTRO: Z tego powodu, że... Nie rozumiem. [00:15:48.0] TEACHER: Rad li ty, szto niedielia uże zakancziwajiesia. [00:15:52.3] DMYTRO: A. [00:15:53.0] TEACHER: Cieszyć się. Czuć radość. Radować się. [00:15:58.6] DMYTRO: No tak, mogę powiedzieć, że tak. [00:16:04.9] TEACHER: Okej. Dobrze. Kochani, co my sobie za chwilkę zrobimy? Za momencik proponuję wam na rozgrzewkę jedno zadanko, które ma na celu przypomnienie trochę narzędnika, o którym rozmawialiśmy z wami ostatnio. Jeżeli po odrobieniu tego zadanka pojawią się jakieś pytania, bo może ktoś czegoś nie zrozumiał, to można będzie się zapytać. Zrobimy sobie dwie rundki. Tatiana, zacznijmy od ciebie. Wybierz proszę jakąś liczbę. [00:16:41.0] TATIANA: Numer jeden. [00:16:44.5] TEACHER: Przypominamy sobie narzędnika troszkę. [00:16:49.7] TATIANA: Babcie często rozmawiają, rozmawiają z księdzą w kościołach po mszy świętej. [00:17:00.0] TEACHER: Księża to liczba mnoga. [00:17:04.4] TATIANA: A księża. Z księżami. [00:17:07.1] TEACHER: Czy z księżmi? [00:17:09.9] TATIANA: Z księżmi. Przepraszam. [00:17:15.1] TEACHER: Rozmawiają z księżmi. Dobrze. Marino, dla ciebie będzie następna cyferka. [00:17:22.6] speaker_7: Piętnaście. Pani Halina lubi chodzić na zakupy z grubymi pieniądzmi. Pieniądzmi? [00:17:41.3] TEACHER: Pieniądzmi. [00:17:43.1] speaker_7: Pieniądzmi? [00:17:44.5] TEACHER: Mhm. Tak. Grube pieniądze to znaczy duże pieniądze. Nie tam pięćdziesiąt złotych, tylko każda, każdy banknot po dwieście, po pięćset. Z takimi pieniędzmi lubi chodzić pani Halina na zakupy. [00:18:01.3] speaker_7: I co to znaczy lubi chodzić na zakupy z tak jak, tak na grandiozne zakupy ili, ili prosto lubi dużo pieniędzy? [00:18:09.6] TEACHER: Po prostu chodzić na zakupy, ale żeby pieniędzy było dużo. [00:18:14.1] speaker_7: A. [00:18:15.1] TEACHER: Tak? [00:18:19.7] ANDREI: Mam pytanie to, aa, mnogo pieniądze o, aa, <<>> cyfry na pieniądze. [00:18:31.6] TEACHER: Wielkie liczby na pieniądzach. [00:18:33.6] ANDREI: Mhm. [00:18:34.6] TEACHER: Tak. Najlepiej w ogóle, żeby w portfelu pani Haliny leżały dolary czy euro, a nie polskie złote. Andrieju, wybieraj dalej. [00:18:46.7] ANDREI: Dziesiąt. Dziesięć. Wiola codziennie chodzi na spacer z młodszym synem i psem. [00:19:04.2] TEACHER: Mhm. Tylko codziennie. [00:19:07.4] ANDREI: Codziennie. [00:19:09.0] TEACHER: Trochę mięcej. Codziennie. [00:19:10.8] ANDREI: Wiola codziennie chodzi na spacer z młodszym synem i psem. [00:19:15.6] TEACHER: Mhm. Super! Waleria, wybieramy dalej. [00:19:20.7] speaker_8: Pięć. Duże ludzie w Warszawie do pracy jeździ metrem i tramwajem. [00:19:31.6] TEACHER: Tramwaje w liczbie mnogiej. [00:19:34.5] speaker_8: Tram-tram-tramwajami. [00:19:38.5] TEACHER: Mhm. Bardzo ładnie. Wracamy jeszcze do czasownika, żeby go lepiej trochę przeczytać. Jeździ. [00:19:45.6] speaker_8: Jeździ. [00:19:47.3] TEACHER: Mhm. Tak. Okej. Dmytro, lecimy dalej. [00:19:53.8] DMYTRO: Trzy. [00:19:55.0] TEACHER: Mhm. [00:19:58.5] DMYTRO: Włosy możemy czesać szczotką albo grzebnem. Grzebniem. [00:20:09.6] TEACHER: I tu zobacz. Wyjątkowo w tym słowie "je" nie ucieka, bo by i ni Polakowi trudno powiedzieć razem twardą i miękką. Taką twardą dźwięczną. [00:20:23.6] DMYTRO: To... [00:20:25.6] TEACHER: Zostaw. [00:20:27.9] DMYTRO: Grzebieniem. [00:20:29.6] TEACHER: Tak. Grzebieniem. Okej. Hania dalej poproszę. [00:20:37.3] PAULINA: Szóstka. Spotykamy się teraz z Renatą, a wcześniej chodziliśmy, chodziłem z Kasią. [00:20:53.3] TEACHER: Mhm. Super. Przeczytaj mi proszę pierwsze trzy słowa jeszcze raz. [00:20:58.4] PAULINA: Spotykam się teraz. [00:21:00.8] TEACHER: Aha, tylko spotykam się. [00:21:04.5] PAULINA: Spotykam się teraz. [00:21:06.1] TEACHER: Tak jest. Mhm. Dziękuję ślicznie. Tak. Ania, teraz ciebie poproszę. [00:21:14.7] speaker_8: Jedenaście. Gabrysia lubi kanapki z humusem i ogórkiem kiszonym. [00:21:28.7] TEACHER: Mhm. Ogórkiem. [00:21:32.4] speaker_8: Ogórkiem. [00:21:34.4] TEACHER: Humusem. [00:21:37.0] speaker_8: A, humusem. [00:21:38.4] TEACHER: Mhm. Dobrze. I kochani robimy jeszcze jedną rundkę. Teraz Andrij, zaczynamy od ciebie. [00:21:48.3] ANDREI: Osiem. [00:21:52.8] TEACHER: Osiem. [00:21:52.8] ANDREI: Osiem. Pani Asia rozmo-- rozmawia przez telefon ze swoim ukochanym mężem. [00:22:07.9] TEACHER: Co robimy z "ą"? [00:22:11.3] ANDREI: Mężem. [00:22:12.4] TEACHER: Mężem. Tak. I jeszcze raz. Rozmawia przez telefon. [00:22:17.6] ANDREI: Pani Asia rozmawia przez telefon. Telefon ze swoim ukochanym mężem. [00:22:23.8] TEACHER: Mhm. Dobrze. Dmytro, wybieramy jeszcze jedną liczbę. [00:22:30.1] DMYTRO: Czternaście. [00:22:32.0] TEACHER: Proszę bardzo. [00:22:35.9] DMYTRO: Widziałem dzisiaj mężczyznę, że- [00:22:40.9] TEACHER: Ze. [00:22:40.9] DMYTRO: Ze śliczn-ślicznymi kwiatami. [00:22:45.9] TEACHER: Pięknie. Ania, dalej ciebie poproszę. [00:22:52.6] speaker_8: Siedem. [00:22:54.4] TEACHER: Chwileczkę, podjeżdżamy. [00:22:58.6] speaker_8: Państwo Kowalczykowie są dobrymi lekarzami. [00:23:10.1] TEACHER: Brawo. Super! Marina otwieramy dalej. [00:23:16.2] speaker_8: Cztery. Kocham sport. Interesuję się koszy-koszykówkami i- [00:23:30.3] TEACHER: To liczba pojedyncza. Koszykówka. [00:23:33.2] speaker_8: Koszyków. Koszykówką. [00:23:35.7] TEACHER: Mhm. [00:23:36.9] speaker_8: I siatkówką. [00:23:39.6] TEACHER: Dobrze. Gra koszykówka. Tam wykorzystujemy piłkę. W jakim kolorze? [00:23:47.4] speaker_8: Pomarańczowym. [00:23:48.5] TEACHER: Brawo! A w siatkówkę gramy jaką piłką? [00:23:53.4] speaker_8: Co to jest siatkówka? [00:23:56.5] TEACHER: A ktoś nam powie może jak wygląda piłka? To wtedy zrozumiemy co za gra. [00:24:01.9] speaker_8: Pięć. Biała. Biała piłka. [00:24:05.5] TEACHER: Tak może być biała piłka, bo ta piłka, która przelatuje przez siatkę, nad siatką lata, tak? [00:24:13.1] speaker_8: <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> [00:24:16.6] TEACHER: Wolley 球. [00:24:16.7] speaker_8: <<>> [00:24:17.9] TEACHER: Mhm. Tak. Więc to. [00:24:20.1] speaker_8: A koszykówka <<>> <<>> [00:24:22.5] TEACHER: Tak jest, bo rzucamy piłkę do kosza. [00:24:25.5] speaker_8: Mhm. [00:24:26.5] TEACHER: Okej. Waleria, kolejna liczba? [00:24:29.1] speaker_8: Dwa. Rodzice idą na spacer z małymi dziećmi. [00:24:38.7] TEACHER: Brawo! Hania, teraz ciebie poproszę. [00:24:46.1] PAULINA: Dwanaście. [00:24:47.8] TEACHER: Tak. Proszę bardzo. [00:24:51.0] PAULINA: Tak. Lech Wałęsa. [00:24:54.5] TEACHER: Wałęsa. [00:24:56.0] PAULINA: Wałęsa. Z zawodu był elektrykiem, a później został prezydentem. [00:25:05.1] TEACHER: Brawo! Tak. Tatiano, otwieramy dalej. [00:25:09.1] TATIANA: Numer dziewiętnaście. [00:25:11.2] TEACHER: Dobrze. [00:25:13.9] TATIANA: Czego nie lubię? Hm. Chyba nie przepadam za czekoladowymi lodami. [00:25:22.0] TEACHER: Za jakimi? Akcent. Końcówka dobra. [00:25:28.2] TATIANA: Czekoladowymi lodami. [00:25:31.5] TEACHER: O! [00:25:31.7] TATIANA: Bardzo dobrze. [00:25:32.4] TEACHER: Tak. Anastazjo, dzień dobry. [00:25:36.5] speaker_9: Dzień dobry. [00:25:37.7] TEACHER: Dzień dobry. Ty kochana od razu zaczynasz od hardcoru. Otwieraj liczby, dawaj mi dobre końcówki narzędnika. [00:25:44.8] speaker_9: Mhm. Dziewięć. [00:25:47.3] TEACHER: Dziewięć. Proszę bardzo. [00:25:52.2] speaker_9: Nienawidzę jeździć autobusem. [00:25:56.2] TEACHER: Masz liczbę pojedynczą. [00:25:57.1] speaker_9: Autobusami, bo zawsze się spóźnią. Spóźniają. [00:26:02.1] TEACHER: Tak. I jeszcze jedną liczbę. [00:26:06.4] speaker_9: Szesnaście. [00:26:07.5] TEACHER: Mhm. [00:26:14.5] speaker_9: Za szerokimi... [00:26:18.4] TEACHER: Liczba pojedyncza. Szerokie ramię. [00:26:24.3] speaker_9: Szerokie ramię. Pojedyncza? [00:26:27.4] TEACHER: No tak. Ta jedna sztuka. Ramię. [00:26:34.3] speaker_9: Za szero... Nie pamiętam. [00:26:41.5] TEACHER: Tak? Ktoś nam podpowie? Co zrobimy ze słowem ramię? [00:26:45.7] PAULINA: Ramięm Pawła. Za szerokim ramieniem Pawła. [00:26:48.7] speaker_9: Za szerokim ramieniem. [00:26:51.0] TEACHER: Mhm. [00:26:52.1] speaker_9: Pawła stała śliczna kobieta. [00:26:55.2] TEACHER: Bardzo ładnie. Tak, bo kochani, ramię to jest jaki rodzaj gramatyczny? [00:27:03.2] PAULINA: Nijaki. [00:27:04.4] TEACHER: Nijaki. Super zawsze rozmowę z tym rodzajem mieć. Jaki rodzaj? Nijaki. Tak, to jest ten nijaki. W kontekście tego słowa dodajemy sobie jeszcze sufiks, prawda? Bo tam było jeszcze słowo imię. Zachwycam się twoim...? [00:27:24.1] TATIANA: Imieniem. [00:27:25.4] TEACHER: Imieniem. Tak. Imieniem, ramieniem, plemieniem, znamieniem. Dobrze. To sobie skończymy. Może jakieś pytania mamy? To zadajemy. To co, uciekamy dalej? [00:27:45.9] PAULINA: Dobrze. [00:27:46.7] TEACHER: Mhm. Za momencik otworzę wam podręcznik. I przed nami, kochani, znajdują się pewne osoby. Te osoby są gdzieś. One nie stoją wszy-- one nie stoją wszystkie w jednym miejscu, tylko są porozrzucane. I te osoby jeszcze inaczej wyglądają. Niektóre miejsca już są podpisane. Wiemy, że jak ktoś znajduje się tutaj, to ten ktoś znajduje się na górze, bo góra <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> Więc ktoś jest na górze. Miejscownik. Tam. Tam jest góra, tam jest dół. To ktoś znajduje się gdzie? [00:28:38.7] PAULINA: Na górze. [00:28:40.4] TEACHER: Tam na górze. A tam? [00:28:43.1] PAULINA: W dole. Na dole. [00:28:45.3] TEACHER: Na dole. Tak. [00:28:46.3] TATIANA: Na dole. [00:28:47.1] TEACHER: Aha. Na dole. Momencik, a czemu tu nie pisze? Na dole. Dobrze. I teraz uważnie patrzymy na boki. Jeżeli ktoś znajduje się tutaj, no to Waleria znajduje się gdzie? Przeczytaj, proszę. [00:29:04.7] speaker_8: W prawym dolnym rogu. [00:29:06.8] TEACHER: Bardzo ładnie. Czyli słowo róg to jest o, ta część. Róg może być i w pokoju, bo my zazwyczaj mamy cztery rogi, prawda? Nie tylko koza ma rogi. No to Waleria, jeżeli tutaj to w prawym dolnym rogu, to tutaj? [00:29:25.1] speaker_8: W lewym dolnym rogu. [00:29:27.0] TEACHER: Bardzo dobrze. W lewym dolnym rogu. Super. Oczami teraz przechodzimy odrobinkę wyżej. I teraz patrzymy na same boki. O, tu i o, tu. Andrieju, jak myślisz, jeżeli jestem tu, to jestem po jakiej stronie? [00:29:53.2] PAULINA: Po lewej stronie. [00:29:54.7] TEACHER: Mhm. Bardzo dobrze. Tak, jestem po lewej stronie. Tak. A po tej przeciwnej to? [00:30:07.6] PAULINA: Po prawej. [00:30:08.8] TEACHER: Dobrze. Po prawej co? [00:30:11.2] PAULINA: Stronie. [00:30:12.1] TEACHER: Aha. Tak. Po prawej stronie. Za chwileczkę podjedziemy jeszcze wyżej, ale na przykład ten pan. On nie jest ani po prawej, ale ani po lewej. On stoi delikatnie na środku.Można powiedzieć, że coś znajduje się na środku albo pośrodku. Czy można tu użyć słowa centrum? No najlepiej nie, bo centrum to jest środek geograficzny, na przykład jakiegoś miasta. Centrum miasta, centrum planety, centrum jakiegoś, nie wiem, kraju. Tak? Troszeczkę to jest raczej pojęcie geograficzne. Podjeżdżamy troszeczkę wyżej. Skoro góra znajduje się tam, to Haniu, jak myślisz, jeżeli ktoś znajduje się tutaj, to jest gdzie? A może ktoś nam podpowie? [00:31:22.7] DMYTRO: W lewym górnym [00:31:23.8] ([śmiech]) [00:31:24.5] DMYTRO: . [00:31:24.6] TEACHER: Tak, dobrze. [00:31:26.9] speaker_10: W lewym. [00:31:27.0] TEACHER: Górnym. [00:31:28.4] DMYTRO: Górnym. [00:31:29.6] TEACHER: W lewym górnym rogu. Hania, dopisz nam proszę teraz ten przeciwny róg. Tylko włącz mikrofon, żebyśmy ciebie słyszeli. [00:31:40.3] speaker_10: W prawym górnym rogu. [00:31:43.4] TEACHER: Mhm. Tak jest. W prawym górnym rogu. Dobrze. Tak. Za chwilkę zrobimy sobie małą przypominajkę, bo wszyscy ci ludzie, którzy są jakoś porozrzucani po tej kartce papieru jakoś wyglądają i gdzieś się znajdują. Za chwilkę opiszemy bohaterów. Jak wygląda? Kto to? Czy to mężczyzna? Czy to kobieta? Jak wygląda? Co na sobie ma? A tylko ta osoba, która opisuje człowieka, nie mówi gdzie jest. To jest nasze zadanie uważnie posłuchać opisu i znaleźć tę osobę na kartce i powiedzieć, gdzie ona jest. Zacznijmy. Dmytro. Opisz nam proszę pierwszą osobę. Kto to? Jak wygląda? Co na sobie ma? Ale nie mów proszę, gdzie się znajduje. To my musimy zgadnąć. Okej? [00:32:49.1] DMYTRO: Dobrze. To ten pan ma długie, długie włosy z ogonkiem. Ma na sobie spodnie, krawat i średniego wzrostu. Ten pan jest średniego wzrostu, wzrostu. Yy. [00:33:27.1] TEACHER: Jeżeli skończysz opis, możesz powiedzieć, gdzie znajduje się ten pan. [00:33:32.0] DMYTRO: To gdzie znajduje się ten pan? [00:33:35.9] TEACHER: Kochani, gdzie znajduje się ten pan? [00:33:38.8] speaker_10: Pośrodku. [00:33:41.2] TEACHER: Tak pośrodku, tak? Super. Znaczy tak mówimy ma na sobie krawat. Co kochani on jeszcze na sobie ma? [00:33:52.0] speaker_10: Marynarka. [00:33:53.5] TEACHER: Aha, ale teraz ma co? [00:33:56.4] speaker_10: Marynarkę. [00:33:58.5] DMYTRO: Marynarkę. [00:33:59.6] TEACHER: Mhm. [00:34:01.3] speaker_10: Marynarka. [00:34:01.3] TEACHER: Marynarka. Coś jeszcze? To białe pod marynarką. [00:34:07.7] speaker_10: Koszulkę? [00:34:08.7] DMYTRO: Koszulkę. [00:34:10.0] TEACHER: Aha. Marina i teraz ja mam na sobie koszulkę. Czy to jest to samo, co ma ten pan? [00:34:14.9] DMYTRO: Koszula. [00:34:15.8] speaker_10: Nie to samo. [00:34:17.0] TEACHER: Tak. To ma na sobie co? [00:34:20.6] DMYTRO: Koszulę. [00:34:21.8] TEACHER: Koszulę. Tak. Koszula. O, Marina, twoja ta w kratkę to jest koszula. A to, co masz pod koszulą, to jest koszulka. [00:34:32.0] speaker_10: Dobrze. [00:34:32.8] TEACHER: Tak. Okej. Dobrze. Anastazjo, teraz poproszę ciebie. Opisujemy człowieka, ale nie mówimy, gdzie się znajduje. [00:34:43.2] speaker_11: Dobrze. To młoda pani ma białe włosy, długie. Ma na sobie czerwone sukienkę i czarne kozaki. Wszystko? [00:35:04.5] TEACHER: Tak. No i zadajemy pytanie. [00:35:06.0] speaker_11: Ona jest. Mówić, gdzie ona? [00:35:09.5] TEACHER: Nie, nie. Zadaj pytanie gdzie ona jest? [00:35:13.8] speaker_11: Gdzie ona jest? [00:35:15.2] TEACHER: Tak. Kochani, gdzie jest ta pani? [00:35:22.0] speaker_10: W prawym górnym rogu. [00:35:25.0] TEACHER: Pięknie. Teraz wrócimy do jej sukienki. Jak mówimy ma na sobie i zadaję pytanie co? To jaką ma sukienkę? [00:35:39.5] DMYTRO: Czerwoną. [00:35:41.1] TEACHER: Mhm. Tak jest. Czerwoną sukienkę. Super. Tak. Opisujemy dalej. Hania, wybierz nam jakąś osobę. Opisz ją, ale nie mów gdzie się znajduje. [00:35:55.8] speaker_10: Dobrze. Piękna młoda kobieta to jest piękna młoda kobieta. Ona ma długie blond włosy, czerwoną sukienkę i siedzi na fotelu albo na coś takiego podobnie. [00:36:20.5] TEACHER: Mhm. Czy to jest ten sam opis z Anastazji? [00:36:25.8] speaker_10: A przepraszam, rozłączyło internet. Przepraszam. Ja wychodziła. To moja zawsze problem z tym internetem. Tutaj na miejscu jest [00:36:36.9] TEACHER: Kochana, te osoby były, tak? Może je sobie podkreślimy. [00:36:45.4] PAULINA: Dobrze. Inna osoba. Inna osoba też młoda, piękna. Ma długie, temne włosy. Na sobie ma dżansowe spodni. Rożewa bluzeczka. I myślę to, być na facasach albo jak to? [00:37:11.4] TEACHER: A ty widzisz tu obcas? [00:37:13.5] PAULINA: No jak to podobne. No dobrze to. [00:37:22.7] TEACHER: Okej. No to kochani, poszukajcie mi tej osoby, proszę. Gdzie ona jest? [00:37:31.0] speaker_8: W lewym dolnym rogu. [00:37:33.3] TEACHER: Mhm. Okej. Wróćmy teraz proszę do tej czegoś różowego. Jak nazwiemy oto coś jeszcze raz, Haniu? [00:37:46.0] PAULINA: Rożo. Bluzeczka? [00:37:49.8] TEACHER: Tak. Tylko nie różewa, a różowa. Tak? Różowa może być bluzeczka. Może być bluzka jak najbardziej. I teraz co ona ma? Zmieniamy przypadki. Ta kobieta, którą opisywała Nastazja, miała na sobie sukienkę. Jaką? Czerwoną. To ta dziewczynka? [00:38:19.5] PAULINA: Różowe. [00:38:21.7] TEACHER: Różową. [00:38:26.2] PAULINA: Bluzeczkę. [00:38:27.5] TEACHER: Tak jest. Ma różową bluzeczkę. Super. Dziękuję. Tak. Podjedziemy sobie troszeczkę dalej. Ania, teraz ty proszę nam opisz kogoś, kto został. [00:38:45.4] speaker_8: To jest pan. On ma okulary. On nosi, nie wiem. Szary sweter. [00:39:07.8] TEACHER: Szary. [00:39:08.9] speaker_8: Szary sweter. Nosi. Sportowy. Sportowe boty. [00:39:33.1] TEACHER: Buty. [00:39:33.9] speaker_8: Buty. No. Gdzie on znajduje się? [00:39:42.2] TEACHER: Gdzie on się znajduje? [00:39:45.5] speaker_8: Gdzie on się znajduje? [00:39:54.0] TEACHER: Tak. Valerio, gdzie jest ten? [00:39:57.4] PAULINA: W prawym dolnym rogu. [00:39:59.6] TEACHER: Tak, w prawym dolnym rogu. Tak, ten pan opisany. Tak. Marino, to będzie bardzo duża niespodzianka, kogo ty opiszesz. Ale opisz, proszę tę osobę. [00:40:17.1] speaker_8: Dobrze. Ta osoba ma krótkie, czarne włosy, a na sobie ma czerwony szalik i sweter w błękitne romby. Również ma dżansowe spodnie i jakieś buty. [00:40:50.3] TEACHER: Tak. Jezu, gdzie jest ta osoba? [00:40:54.2] speaker_8: W lewym górnym rogu. [00:40:56.9] TEACHER: Tak jest. Co to mogą być za buty? Zobaczcie. O, ten pan ma buty sportowe, prawda? Możemy na nie powiedzieć, że to są sneakersy. A tutaj co mamy? Jeżeli ten pan ma na przykład vansy czy konwersy. [00:41:11.9] speaker_8: Adidasy. Nie? [00:41:14.5] TEACHER: Vansy czy konwersy. Adidasy, tak? [00:41:17.0] speaker_8: Kiedy? [00:41:19.3] TEACHER: Tak. Właśnie to, co powiedziałaś przed chwilką. Po polsku powiemy trampki. Trampki efekiedy. Można powiedzieć na buty sportowe, że to są adidasy. Ale zwróćcie proszę uwagę jeżeli to jakieś są no name'y, nie mają na przykład loga, to wtedy można powiedzieć, że to są adidasy. Ale jak wy widzicie, że to są Nike i głupio będzie powiedzieć wow, jakie masz fajne adidasy, nie? Patrzymy, a to są Nike. No głupio. Więc jeżeli są jakieś no name'y czy po prostu byle jakie i wy nie widzicie tych butów, to możecie powiedzieć adidasy, ale jak już widzicie markę to najlepiej nie. Dobrze. I teraz jedno pytanie. Skoro wszyscy ci ludzie coś na sobie mają, mają krawat, mają marynarkę, mają koszulę. Możemy jeszcze dodać przymiotnik. To kochani widzimy, że zmienia się pytanie. Już nie mówimy czym czy kim. Nie mówimy krawatem, marynarką i koszulą. Tak? No bo coś znajduje się za marynarką i koszulą. Używamy trochę innych pytań. Trochę inne pytania wymagają od nas użycia konkretnego przypadka i ten przypadek, który nam odpowiada na pytania kogo widzę? Albo co widzę? Co to był za przypadek? [00:42:43.1] ANDREI: Biernik. [00:42:44.0] speaker_8: Biernik. [00:42:44.6] TEACHER: Biernik, tak. Pierwsza rzecz, którą my powinniśmy o bierniku pamiętać, to to, że to jest bardzo pozytywny przypadek, prawda? Coś mam. Pozytywna informacja. Mam coś. Nie mam to nie jest już pozytywna. Coś mam, coś widzę, kogoś znam, coś jem, coś piję, coś kupuję, coś zamawiam i tak dalej. Więc jak tylko użyjemy tego czasownika, to potrzebujemy konkretnych końcówek. Za chwilkę postaramy się troszkę je przypomnieć i ten biernik troszkę rozszerzyć. W zależności od tego, co jemy, co lubimy, kogo widzimy, w jakim to jest rodzaju, będziemy mieli swoje końcówki. Zacznijmy może sobie od rodzaju żeńskiego, od tego, co wymaga ciągłej powtórki. Jeż-- wy musicie, jak mówicie, rozumieć, gdzie jest rzeczownik, gdzie <<>> a gdzie jest przymiotnik, gdzie <<>> żeby nie było takiej dużej kaszy w głowie. Zacznijmy sobie od rzeczownika. Jak tylko to jest rodzaj żeński, rzeczownik będzie miał dwie końcówki: albo ę, jeśli słowo się kończy na a albo na i, albo zerową. No to Andrieju, jeżeli jest mapa, mam na biurku co? [00:44:11.3] ANDREI: Mapa? A mapę. [00:44:16.1] TEACHER: Mapę. A jeżeli dodamy do tej mapy teraz przymiotnik. Stara mapa. Mam na biurku. [00:44:23.9] ANDREI: Starą mapę. [00:44:25.3] TEACHER: Tak jest. [00:44:25.9] ANDREI: Mapę. [00:44:26.7] TEACHER: Mhm. Kobieta. Widzę kogo? [00:44:31.6] ANDREI: Piękny. Piękną kobietę. [00:44:35.4] TEACHER: Tak jest. Piękną kobietę. Tatiano, a jeżeli jest gospodyni, to widzę kogo? [00:44:45.5] speaker_8: Gospodynię. [00:44:47.1] TEACHER: Mhm. A teraz dodamy przymiotnik. Duża gospodyni. Widzę kogo? [00:44:52.8] speaker_8: Dużą gospodynię. [00:44:54.8] TEACHER: Tak jest. Ale jest słowo miłość. Kończy się na zerową końcówkę. Co czuję do innej osoby? [00:45:02.9] speaker_8: Czuję miłość. [00:45:04.3] TEACHER: Mhm. A jeżeli ona jest wielka, to jaką miłość? [00:45:08.4] speaker_8: Wielką miłość. [00:45:10.2] TEACHER: Brawo! Tak. Jeszcze o jednej rzeczy powinniście pamiętać, że my mamy imiona. One tak samo odmieniają się przez przypadki. Więc jeżeli jest Kinga albo Agata, to znam kogo? Co? Walerio, jak myślisz, jaką końcówkę trzeba dodać? [00:45:35.1] ANDREI: Kingię, Agatę. [00:45:37.1] TEACHER: Tak jest. Dodajemy końcówka rzeczownika i znam Agatę. Niektóre słowa będziemy z wami traktowali jak wyjątki. Pierwsze słowo, które należy do wyjątków, to jest słowo pani. Anastazjo, jest pani, ale znam tę... [00:45:57.9] ANDREI: Panią. [00:45:59.1] TEACHER: Mhm. A jeżeli to jest pani Magda, to znam kogo? [00:46:07.7] ANDREI: Panią Magdę. [00:46:09.2] TEACHER: Dobrze. Znam panią Magdę. Ślicznie. I teraz jeszcze jedna uwaga. Są słowa, które się kończą na owa, takie jak księgowa, synowa, bratowa, krawcowa. Wszystkie te słowa powinniśmy traktować jak przymiotniki. No bo zazwyczaj pomidorowa, ogórkowa to przymiotnik. I te słowa też są przymiotnikami gramatycznie, więc powinniśmy dać końcówki przymiotników. Dmytro, jeżeli jest księgowa, to my w firmie mamy dobrą? [00:46:47.9] PAULINA: Księgową. [00:46:49.2] TEACHER: Mhm. A synowa? Mamy. [00:46:52.5] PAULINA: Synową. [00:46:53.6] TEACHER: Jest super. I to tyle. Jeżeli chodzi o słowa rodzaju męskiego, pamiętamy, że my powinniśmy te wszystkie słowa podzielić na pół. To, co nie żyje i nie żyło nigdy, jak na przykład słowo klucz czy telefon. I słowa, które żyją teraz albo żyły wcześniej, na przykład przyjaciel, pan, kot, ale też kurczak, łosoś, dorsz. Ja rozumiem, że my już jak kupujemy to mięso, to to nie żyje, ale to żyło kiedyś, więc dajemy żywotne końcówki. I teoretycznie słowa, które nigdy nie żyły, nie zmieniają się przez przypadki. Więc mówimy, że mam kogo co? Mam stary klucz. Mam malutki samochód. Tak? I mam drogi laptop. Ale jeśli słowa żyją albo żyły wcześniej, rzeczownik dostaje końcówkę a. Ale jeśli słowa już kończą się na a typu mężczyzna, tata, poeta, to takie słowa dostają końcówkę ę, bo muszą korzystać z żeńskiej gramatyki. No to teraz Ania powiedz proszę, jeżeli jest przyjaciel, to ja mam kogo? [00:48:20.0] speaker_8: Przyjacielu. Przyjaciela. [00:48:27.4] TEACHER: Przyjaciela. [00:48:27.8] speaker_8: A, przyjaciela. [00:48:27.9] TEACHER: A jeżeli to jest łaskawy przyjaciel, to mam jakiego przyjaciela? [00:48:33.1] speaker_8: Miłego. [00:48:35.1] TEACHER: Okej. Miłego. Mhm. [00:48:36.8] speaker_8: Miłego. [00:48:37.7] TEACHER: Miłego. Jeżeli to jest jakiś pan, to widzę kogo? [00:48:41.4] speaker_8: Pana. [00:48:42.3] TEACHER: Pana. Dobrze. A jeżeli to jest kot, mam kogo? [00:48:47.6] speaker_8: Kota. [00:48:48.5] TEACHER: Kota. Ale jeśli to jest głupi mężczyzna, to znam kogo? [00:48:55.4] speaker_8: Głupiego mężczyzna. [00:48:58.7] TEACHER: Co zrobimy z końcówką? Mężczyzna już kończy się na a. [00:49:04.5] speaker_8: Mężczyznę. [00:49:06.9] TEACHER: Mężczyznę. Dobrze. Jeżeli jest tata, to ja mam kogo? [00:49:18.1] speaker_8: Tatę. [00:49:19.1] TEACHER: Tatę. Dobrze. Imiona też zmienimy jak rzeczownik. Dajcie mi proszę jakieś dwa polskie imiona męskie. [00:49:31.9] speaker_8: Krzysztof. [00:49:33.0] TEACHER: Jest Krzysztof. [00:49:35.0] ANDREI: Łukasz. [00:49:35.0] TEACHER: I Łukasz. Dobrze. I Łukasz. To znamy kogo? [00:49:44.5] ANDREI: Krzysztofa. [00:49:45.4] speaker_8: Krzysztofa i Łukasza. [00:49:47.7] TEACHER: I Łukasza. Okej, dobrze. Z pewnością słyszeliśmy takie imię jak Kuba, prawda? [00:49:57.0] speaker_8: Tak. [00:49:58.0] TEACHER: Tak. Kończy się na a. No to kogo znam? [00:50:01.9] speaker_8: Kubę. [00:50:04.7] TEACHER: Kubę. Tak. Znam Kubę. Ale co jeszcze jest inne kategoria słów. Wy z pewnością o tym słyszeliście. Na przykład imię Harry. Albo niech to będzie Jerzy albo Cezary. Popatrzcie proszę na te słowa. Te imiona jaką mają końcówkę? [00:50:32.3] speaker_8: Y. [00:50:33.0] TEACHER: Y. To jest końcówka przymiotnika czy rzeczownika? [00:50:38.2] speaker_8: Rzeczownika. Przymiotnika. [00:50:40.7] TEACHER: Przymiotnika, bo rzeczownik końcówki y nie ma. Rzeczownik ma albo zerową końcówkę, prawda? Jak brat, ojciec albo końcówkę a poeta czy mężczyzna. Więc imię Harry, Jerzy, Cezary zmieniamy jak przymiotniki. Znam kogo? [00:51:00.0] speaker_8: Harry'ego. [00:51:01.3] TEACHER: Tak. Dlatego wy czytacie Harry'ego Pottera. Jest Jerzy. Znam kogo? [00:51:10.3] speaker_8: Jerzego. [00:51:11.2] TEACHER: Jerzego. I jest Cezary. Znam kogo? [00:51:14.9] speaker_8: Cezarego. [00:51:16.5] TEACHER: Tak. Znam Cezarego. Dobrze. Czy tutaj może się pojawiły pytania jakieś? To pojedziemy trochę niżej i przypomnimy o jeszcze jednej rzeczy i się jej nauczymy. Powiedziałam, że wszystkie słowa rodzaju męskiego, które nie żyją, my ich nie zmieniamy. Ale są wyjątki. Jeżeli pewne słowa nieżywotne, które nigdy nie żyły, dopasujemy do takich grup kategorii słów, jak na przykład gry, tańce, waluty, marki samochodów, słowa zapożyczone albo owoce i warzywa. Te słowa dostają żywotne końcówki. Więc jeżeli są jakieś gry i my w nie gramy, to Polak nigdy nie powie gram w tenis czy gram w poker. Nie. Te gry dostaną żywotne końcówki. No to Marino, w co my gramy? [00:52:25.9] speaker_8: Gramy w tenisa. [00:52:28.3] TEACHER: A teraz akcent zmień. [00:52:29.5] speaker_8: Tenisa. [00:52:30.5] TEACHER: W tenisa. W co jeszcze? [00:52:33.3] speaker_8: Pokera. [00:52:35.0] TEACHER: K jest twarde. [00:52:37.1] speaker_8: Pokera. [00:52:38.8] TEACHER: Pokera. [00:52:40.4] speaker_8: Pokera. [00:52:41.3] TEACHER: Pokera i? [00:52:43.9] speaker_8: Bry- [00:52:47.4] TEACHER: Jest brydż. Gramy? [00:52:49.4] speaker_8: A, w brydża. [00:52:50.6] TEACHER: W brydża. Tak. I gramy w golfa. Gramy w padla, gramy w badmintona. Dodajemy a. Nie nam się chce czy nie chce. Obowiązkowo. Jeżeli my tańczymy tańce tradycyjne dla polskiej sceny, to znaczy na przykład na zakończenie roku szkolnego Polacy to tańczą, to wtedy dodajemy a. Waleria. Są takie tańce jak walc, polonez, oberek. To co my tańczymy? Dodaj im żywotne końcówki. [00:53:25.4] speaker_8: Walca, poloneza i oberka. [00:53:28.3] TEACHER: Mhm. [00:53:29.3] ANDREI: A nie klasiczny, nie? [00:53:31.5] TEACHER: No nie, bo tańczę balet. Balet jest klasycznym tańcem, ale baletu nie tańczymy na zakończenie roku szkolnego. [00:53:44.2] ANDREI: Tańczę breakdance, nie breakdansa. [00:53:48.4] TEACHER: Breakdansa, bo to już słowo zapożyczone. Traktujemy to słowo nie jako taniec, tylko raczej jako słowo zapożyczone z języka angielskiego wzięte. To samo będzie z twistem, tak? Bo to nie są polskie słowa. Tak, zazwyczaj jeszcze też z walutami dodajemy żywotne końcówki. Rzadko tak mówimy. Mówi się, jeżeli pan nadejdzie taka okazja. Więc Andrieju, jeżeli jest dolar, funt i frank, otwieram portfela, to tam mam co? [00:54:29.5] ANDREI: Dolara, funta, franka. [00:54:31.9] TEACHER: A teraz wyrównaj akcent w pierwszym słowie. [00:54:34.3] ANDREI: Dolara, funta, franka. [00:54:36.4] TEACHER: Super. A jeżeli to jest dolar amerykański, to mam jakiego dolara? [00:54:43.2] ANDREI: Dolara amerykańskiego. [00:54:46.1] TEACHER: Amerykańskiego. Tak jest.Dobra. Z markami samochodów będziemy też dawali na końcu "a". Ale kochani, przyzwyczajajcie, że też się do tego, że to nie są tylko marki samochodów. Każda marka, która nie jest abrewiaturą, a ma rodzaj męski, dostanie końcówkę "a". U siebie w podręczniku proszę poprawić nazwy mark, marek samochodów na wielką literę. No bo wjechała nowa reforma od stycznia. Mamy dwa lata, żeby nauczyć się pisać Mercedes z wielkiej litery. Więc u siebie poprawcie. Tak? Tatiana, jeżeli jest Mercedes, Fiat i Volkswagen, to jakie marki my mamy na przykład w garażu? [00:55:32.5] speaker_8: Mam Mercedesa, Fiata i Volkswagen, Volkswagena. [00:55:40.7] TEACHER: Mhm. Tak jest. Ja też oglądam Instagrama, YouTube'a, Netflixa. Dodajemy żywotne końcówki. Yy koń, żywotne końcówki będziemy też dodawali do owoców i warzyw. Tylko tutaj bądźcie uważni, bo powiedzieć można na dwa sposoby. Tutaj jest tak zwana podwójna opcja, bo można powiedzieć: "jem pomidor", a można powiedzieć: "jem pomidora". I ta druga forma wśród Polaków jest częściej używana, bo pomidory jemy często. Więc jem pomidora, ogórka, banana i arbuza. Ale jak ktoś z was powie: "jem pomidor i ogórek", na razie to nie jest pomyłka. Słownik dopuszcza takie opcje. No ale nie tylko. Wszystko, co jemy z wami bardzo często albo to, ta nazwa jedzenia jest zapożyczona z języka angielskiego, dodajemy końcówkę "a". Teraz Walerio. Jest kotlet, kotlet schabowy. Jak myślisz, Polacy często to jedzą czy rzadko? [00:56:55.4] speaker_8: Mm często? [00:56:57.0] TEACHER: Często. Niektórzy to mogą codziennie jeść. No to jem kogo? Co? [00:57:02.0] speaker_8: Kotleta. [00:57:03.0] TEACHER: Jakiego? [00:57:06.0] speaker_8: Smażonego. [00:57:07.7] TEACHER: I schabowego. Tak? [00:57:10.2] speaker_8: Tak. [00:57:10.9] TEACHER: Tak. Mhm. A jeżeli jest rogalik, można powiedzieć: "Dzień dobry, poproszę rogalik". Ale bardzo często: "Dzień dobry, poproszę..." [00:57:19.6] speaker_8: Rogalika. [00:57:20.8] TEACHER: Rogalika. Szaszłyk, naleśnik, cukierek. Kupuję, jem co? [00:57:27.1] speaker_8: Szaszłyka, naleśnika i cukier, cukierka. [00:57:32.3] TEACHER: Mhm. Bardzo często dzieci to używają. Batonik. Kupiłem sobie kogo? Co? [00:57:39.2] speaker_8: Batonika. [00:57:40.3] TEACHER: Batonika. Dobrze. Ale tutaj bądźcie uważni, bo bardzo często mówimy: "jem burgera, jem kebaba, jem hot doga", bo to, to, to jemy często, ale nie mówimy: "jem żurka i jem bigosa", bo ja nie jem bigosu codziennie, daj Boże raz w roku. Polak nie je bigos codziennie i nie je żurek codziennie, dlatego te dania nie dostaną na końcu "a". I słowa zapożyczone. Dmytro. Jeżeli jest laptop, mail, SMS, to co ja otrzymałam? [00:58:18.6] DMYTRO: Yy laptopa. [00:58:20.6] TEACHER: Mhm. [00:58:21.3] DMYTRO: Maila. [00:58:22.6] TEACHER: Tak. [00:58:23.6] DMYTRO: SMS-a. [00:58:24.8] TEACHER: SMS-a. Tutaj zobaczcie, macie podane to słowo Facebook, ale ja bym odniosła to do, do tej grupy, do marek. Tak? Jakaś firma. Oglądam Facebooka, Telegrama, Instagrama. No i jak jest jedzenie, które bardzo często jemy, to będą też yy używki. Alkohol, co niezdrowego pijemy i papierosy, co niezdrowego palimy. Haniu, jest słowo drink, szampan i bourbon. Co pijemy? Dodaj im żywotne końcówki proszę. [00:59:03.5] PAULINA: Szam, szam, szampan nie znam. [00:59:07.7] TEACHER: Szampan. Dodaj końcówkę "a". [00:59:10.9] PAULINA: Szampania. [00:59:12.3] TEACHER: Szampana. Twardo. Bo szampan to rodzaj męski. [00:59:19.7] PAULINA: Szampana. [00:59:20.9] TEACHER: Tak. I? [00:59:22.7] PAULINA: A trzecie? [00:59:24.3] TEACHER: Bourbon. [00:59:26.0] PAULINA: Bourbona. [00:59:27.1] TEACHER: Tak. Piję bourbona albo poproszę bourbona. Więc jeżeli jest aperol, to najczęściej usłyszycie: "Dzień dobry, poproszę aperola". To samo będzie nie tylko z alkoholem, ale też z kawą. Wszyscy znacie słowo flat white, prawda? Osoby, które codziennie chodzą na tę kawę do kawiarni, nie mówią: "poproszę flat white". Mówią: "poproszę flat white'a" albo w skrócie: "poproszę flata" albo: "flacika". Słyszycie, że dodajemy żywotne końcówki. No i używki. Używki to jest to coś niezdrowego. Też można pić albo palić. Co kochani my palimy? [01:00:08.6] PAULINA: Papierosy. [01:00:10.1] TEACHER: A jednego? Jeżeli jeden to papieros. [01:00:15.1] DMYTRO: Papierosa. [01:00:16.3] TEACHER: Papierosa. Chodź na papierosa! Jeżeli tego papierosa skręcamy sami, to jest skręt. Palę co? [01:00:26.8] DMYTRO: Skręta. [01:00:28.5] TEACHER: Palę skręta, tak. Jak ktoś z was pali papierosy, to wie, że jest taka część filtr, prawda? Jak on się nazywa? Pet. To nazywa się pet. Więc yy was Polak może z-- zazwyczaj my te wyrzucamy. My tego nie palimy.Ale jak Polak poprosi, zaprosi was na papierosa, to może powiedzieć: "Ej, chodź na papierosa" albo "Chodź na peta". To jest propozycja zapalić papierosa. Ale i to słowo pierwsze, i to drugie zmieniamy jak żywotne. Jeżeli mamy jakieś pytania, zadajemy. [01:01:15.6] DMYTRO: Mam pytanie. Musimy pisać Volkswagena z literką V? Bo myślałem, że nie ma takiej literki w polskim. [01:01:27.9] TEACHER: Nie ma. Ale Volkswagen to nie jest też polskie słowo. Tak, Polacy, pamiętajcie, że Polacy korzystają z języka łacińskiego. To fakt. W języku polskim nie ma literki W. Ale to ma, jest w języku chyba niemieckim, więc piszemy, tylko czytamy troszkę inaczej. Volvo też będziemy pisali przez V, bo to jest nazwa własna, tak? Nie możemy tego poprawiać. [01:02:02.2] DMYTRO: Dziękuję. [01:02:10.3] TEACHER: Okej, to była część o rodzaju męskim. Jeżeli chodzi o słowa rodzaju nijakiego, one pozostają bez zmian. Piję smaczne mleko, widzę jasne słońce i kocham warszawskie centrum. Zastanówcie się. Jeżeli się pojawiły jakieś pytania, to je zadawajcie. Okej, to za chwilkę poproszę, żebyście trochę sobie potrenowali końcówki. Na Zoomie na czacie wyskoczył link. Za chwilkę podzielimy się na małe sale. Jedną osobę poproszę o udostępnienie ekranu. Mamy dwadzieścia przykładów. Podzielcie się między sobą. Próbujemy wybrać, co jest dobre. Uciekamy. [01:09:08.5] speaker_8: O, a gdzie wszystkie? [01:09:09.8] ([śmiech]) [01:09:12.1] speaker_12: <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> [01:09:21.1] speaker_8: <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> [01:09:29.5] speaker_12: <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> [01:09:31.7] speaker_8: <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> [01:10:02.1] TEACHER: Tak, dziewczyny, wy skończyłyście jako pierwsze. To znaczy tak szybko wam poszło i nie macie żadnych pytań. Dobrze rozumiem? [01:10:10.0] speaker_12: Nie, mam pytanie. Tam był jedne... To tym i to gdzie? [01:10:19.0] TEACHER: No ja wiem, o co ci chodzi, ale dawaj bądź konkretna. Co? [01:10:24.9] speaker_8: No ja mogę wziąć- [01:10:26.0] speaker_12: Chodzi o to. [01:10:27.6] TEACHER: Aha. [01:10:28.3] speaker_12: A dlaczego tak, a nie o tym? [01:10:29.8] TEACHER: A jakie było pytanko, Nastka? [01:10:32.2] speaker_12: Nie pamiętam już. [01:10:33.8] speaker_8: Piętna-- piętnaste. [01:10:35.7] ([śmiech]) [01:10:36.9] TEACHER: U każdego ono było różne. [01:10:38.6] ([śmiech]) [01:10:40.2] speaker_12: A o co ci chodzi? Chodzi mi i tam o to, że mnie nigdy nie słucha-- nie słuchasz. [01:10:48.4] TEACHER: A teraz jeszcze raz przeczytaj tylko pytanie. [01:10:53.1] speaker_12: A co ci chodzi? [01:10:55.0] TEACHER: O co ci chodzi? Nie o- [01:10:56.6] speaker_12: No co, nie jaki rod, tak? [01:10:58.5] TEACHER: No właśnie. [01:10:58.8] speaker_12: Dlatego, że to. [01:11:00.6] TEACHER: Tak, bo samo pytanie wymaga koło siebie biernika. Wy bądźcie uważni, jak czytacie. Nie porównujemy w tym momencie języka rosyjskiego. Nie. Uważnie czytamy, co jest. O co ci chodzi? Nie o czym. Oznacza to, że sam czasownik wymaga koło siebie użycie biernika i nic innego. Dlatego odpowiedź: chodzi mi o to. Chodzi o moją mamę. Chodzi o mojego ojca. Znaczy sam czasownik z przyimkiem "o" wymaga koło siebie biernika. Mhm. I za chwilkę pouczymy się jeszcze kilku rzeczy, bo końcówki fajnie. Znamy już niektóre czasowniki, które łączą się z biernikiem, ale my musimy te troszkę czasowniki rozszerzyć w swojej głowie. Popatrzcie teraz proszę na ćwiczenie szóste. Mamy tu czasownik po lewej stronie, w środku mamy przyimek, <<>> A tam dalej, gdzie jest taka kolumna C, mamy jakieś dopełnienie, żeby, wiecie, zakończyć zdanie, żeby miało jakiś sens. Bardzo często wiemy albo jak słyszymy, to Polak jak bierze czasownik czekać bardzo często, jeżeli dalej idzie dopełnienie, mówi: czekam na co. Nie po prostu czekam co, a czekam na co. Czekam na kawę. Czekam na mamę. Czekam na autobus. Jeżeli nas się pytają: przepraszam, czeka pani na autobus? My chcemy powiedzieć: tak, czekam. I dalej nie dajemy żadnego dopełnienia, to nie do-- nie dodajemy na. Tak, czekam na. Nie, to bez sensu. Jeżeli nie dajemy dopełnienia, to po prostu mówimy: tak, czekam. Ale jeśli dalej jest dopełnienie czekam na autobus, czekam na swoją dziewczynę. Na musi być. I są niektóre czasowniki, które łączą się z przyimkiem i wymagają koło siebie biernika.Popatrzmy na nie. Yy, Marino, przeczytaj proszę nam wszystkie czasowniki, które są. [01:13:18.0] speaker_8: Yy, czekać. [01:13:19.5] TEACHER: Mhm. [01:13:20.5] speaker_8: Yy, płacić, prosić, iść, jechać, yy, ma-martwić się, mieć egzamin, grać, yy, rozmawiać. [01:13:35.6] TEACHER: Mhm. Czy wszystkie czasowniki rozumiemy? [01:13:41.0] speaker_8: Mar-martwić się. Co to jest? [01:13:45.1] TEACHER: Martwić się. <<>> <<>> Mhm. Tak. Yy, bierzemy teraz czasownik, ale to nie oznacza, że ten czasownik używa się tylko z tymi przyimkami. Nie, bo on może używać się i bez. My musimy zawsze zwracać uwagę na kontekst. Jeżeli jest czasownik płacić i na przykład jest kawa, która kosztuje, no to wtedy płacić. I co damy dalej? Z czym można połączyć czasownik płacić? [01:14:23.6] speaker_8: Za, za kawę? [01:14:26.1] TEACHER: Mhm. Ja co robię? [01:14:29.9] speaker_8: Płacić. [01:14:31.8] TEACHER: Płacę. [01:14:31.8] speaker_8: Płacę za kawę. [01:14:34.8] TEACHER: Tak jest. Mhm. Płacę za kawę. Można płacić, płacić za co albo za kogo. A dzisiaj płacę za swoją teściową. Teściowa przyjechała na dzień. Trzeba być dobrym, yy, tym zięciem. Dobrze. Tatiano, bierzemy kolejny czasownik. Próbujemy z nim coś połączyć. [01:15:00.9] speaker_8: Prosić. [01:15:02.4] TEACHER: Mhm. [01:15:05.7] speaker_8: O przystanek. Może być? [01:15:09.7] TEACHER: Żeby tobie Urząd Miasta zbudował pod domem przystanek? Tak? O to ci chodzi? [01:15:17.2] speaker_8: Prosić, yy, o tele-telefon. [01:15:21.7] TEACHER: Można. Mhm. I teraz kochani. Prosić o telefon to znaczy, że żeby ktoś albo ci pożyczył, albo żeby do ciebie zadzwonił. To będzie miało dwa znaczenia. [01:15:33.6] speaker_8: Mhm. [01:15:34.5] TEACHER: A ja co robię? [01:15:36.4] speaker_8: Ja proszę. [01:15:37.5] TEACHER: Proszę. [01:15:38.2] speaker_8: O telefon. [01:15:39.3] TEACHER: Dobrze. Mhm. Anastazja. Co możemy połączyć dalej? Z czym? [01:15:49.8] speaker_8: Iść na przystanek. [01:15:54.9] TEACHER: Mhm. Dobrze. Na przystanek. Yy, a teraz ja co robię? [01:16:01.6] speaker_8: Idę na przystanek. [01:16:03.4] TEACHER: Tak. Idę na przystanek. Okej. Można też powiedzieć idę na spacer, prawda? Idę na plus jakaś, jakieś wydarzenie typu idę na imprezę, idę na urodziny. Dobrze. Dmytro, łączymy dalej. [01:16:23.1] ANDREI: Jechać, yy, na morze. [01:16:32.8] TEACHER: Mhm. Tylko pamiętamy morze to dziurka i my jesteśmy nad dziurką. [01:16:40.3] ANDREI: Nad morze. [01:16:41.3] TEACHER: Pięknie. Ale ja co robię? [01:16:45.1] ANDREI: Yy, jecham. Jadę. Jadę. [01:16:51.7] TEACHER: Ja jadę. Dobrze. Tak. Okej. Hania, łączymy dalej. [01:16:59.9] PAULINA: Martwię się. [01:17:01.6] TEACHER: Mhm. [01:17:02.7] PAULINA: O dziecko. [01:17:04.2] TEACHER: Brawo! Tak, kochani. Mart- Proszę? [01:17:11.9] PAULINA: No jako pojedyncze słowo. [01:17:15.3] TEACHER: Tak. A weźmy teraz trochę może jakiś inny przykład typu nie tylko o dziecko, a może dajmy słowo mama albo siostra. Martwię się o kogo? [01:17:25.3] PAULINA: O siostrę. [01:17:27.0] TEACHER: O siostrę. [01:17:29.2] PAULINA: O mamę. [01:17:31.3] TEACHER: Mamę. [01:17:32.8] PAULINA: Mamę. [01:17:33.7] TEACHER: Tak, o mamę. Mhm. Dobrze, Walerio, idziemy dalej. [01:17:41.1] speaker_8: Mieć egzamin, mm- [01:17:46.4] TEACHER: Kiedy? [01:17:48.2] speaker_8: Za miesiąc. [01:17:49.6] TEACHER: Brawo! Mhm. Za miesiąc. Dobrze. Tak. Ania, bierzemy kolejny czasownik. [01:17:59.5] TATIANA: Grać. Grać w ko-koszykówkę. [01:18:05.7] TEACHER: Mhm. Koszykówkę. Super! Pamiętajcie proszę o jednej różnicy. Jeżeli jest jakaś gra, ona ma nazwę. Chociaż gra komputerowa też, bo tam jest słowo gra, to wtedy gramy. Jeżeli dzieci mają zabawki, pluszaczki, prawda? Ta rzecz w ręku, to wtedy dzieci się bawią. Gram w gry komputerowe, ale bawię się zabawkami. Mhm. Marino, jeszcze jeden, proszę. Marino, jeśli ty coś mówisz, my ciebie nie słyszymy. [01:18:48.0] speaker_8: Przepraszam. Rozmawiać o, o... [01:18:53.4] TEACHER: Wtedy to jest miejscownik. Masz na przykład słowo chyba telefon. [01:19:05.1] speaker_8: A rozmawiać przez telefon. [01:19:09.1] TEACHER: Mhm. Bardzo dobrze. A jeżeli na przykład, yy, ty do ko- do kogoś dzwonisz i jest WhatsAppTo dzwonię [01:19:22.0] speaker_8: Przez, przez WhatsAppa? [01:19:25.4] TEACHER: Pięknie. Rozmawiam przez WhatsAppa, tak? Rozmawiam przez Telegrama. Rozmawiamy teraz przez Zooma też. Pięknie. Oczywiście trochę później dodamy sobie jeszcze czasowników, jak zajmiemy się biernikiem liczby mnogiej, ale na razie nam tego wystarczy. Podjedziemy trochę niżej. Będzie przed nami malutki tekst. Ten tekst trzeba będzie tymi przyimkami uzupełnić. One są u góry wypisane. Mamy na to trzy minutki. Postarajcie się na razie samodzielnie uzupełnić ten tekst. Zwracajcie uwagę na czasownik, na kontekst też. Za sekundkę zaczniemy. Andrieju, proszę cię o przeczytanie pierwszych trzech zdań do pierwszej pomarańczowej kreseczki. [01:23:05.7] ANDREI: Adam długo pracował na komputrze. Był zmęczony, więc zdecydował się [01:23:17.1] TEACHER: Zdecydował się [01:23:19.4] ANDREI: Zdecydował się zrobić sobie przerwę. Spojrzał na zegarek i zobaczył, że jest już późno, a musiał szybko wyjść na zakupy [01:23:45.7] TEACHER: Na zakupy [01:23:45.7] ANDREI: Na zakupy, kupy, ponieważ miał gości [01:23:50.4] TEACHER: Miał [01:23:51.2] ANDREI: Miał gości za godzinę. [01:23:53.9] TEACHER: Mhm. I tu się zatrzymajmy. Dobrze. Tak, Walerio, czytamy dalej do kole-- do następnej kreski. [01:24:03.9] speaker_8: Po zakupach postanowił pójść na spacer, aby się zrelaksować. Planował przejść po pobliski park. [01:24:26.6] TEACHER: Wtedy po pobliskim parku. A jeżeli jest park i muszę go przeciąć? [01:24:38.1] ANDREI: Przez [01:24:39.0] TEACHER: Przez [01:24:40.0] speaker_8: Przez pobliski park i wrócić do domu. Też nie mam naprawdę. [01:24:51.7] TEACHER: <<>> <<>> [01:24:53.5] speaker_8: Przez około godzinę [01:24:56.4] TEACHER: Nie. Za [01:24:57.6] speaker_8: Nie? Za? <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> [01:25:01.8] TEACHER: <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> przejść przez park. <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> <<>> Za godzinę, za tydzień, za rok [01:25:23.4] TATIANA: A po godzinie nie można tak? <<>> <<>> [01:25:28.5] TEACHER: Można, ale to nie pasuje do kontekstu. Po godzinie. To miejscownik. Dobra. Hania, czytamy do następnej kreski. [01:25:46.7] TATIANA: Hania jest? Hani nie ma. [01:25:50.0] TEACHER: A, Hani nie ma. Dobra. Anastazjo, ty nam proszę przeczytaj. [01:25:55.7] speaker_11: Wiedział, że po spacerze poczuje się lepiej. Następnie miał zamiar zadzwonić. [01:26:02.4] TEACHER: Zamiar. [01:26:03.8] speaker_11: Zamiar zadzwonić przez telefon do kolegi, z którym dawno się nie widział i umówić się na kawę w pobliskiej kawiarni. [01:26:18.4] TEACHER: Tak. Tatiano, doczytaj proszę. [01:26:30.8] TATIANA: Przepraszam. Chciał go poprosić o pomoc. Z tego wszystkiego zapomniał, o którą godzinę był umówiony ze znajomymi i kiedy- [01:26:42.6] TEACHER: To wtedy o której godzinie? [01:26:45.6] TATIANA: A. [01:26:48.4] TEACHER: Pomyślmy, co tu jeszcze może takiego pasować? [01:26:54.9] speaker_11: Za którą? Nie? [01:26:58.3] TEACHER: A wy jak macie? [01:27:00.3] speaker_11: Na którą? [01:27:02.1] TEACHER: Na. Na którą? K z kal ti. [01:27:10.1] TATIANA: Na którą godzinę był umówiony ze znajomymi i kiedy wrócił do domu, już czekali, czekali na niego pod drzwiami. [01:27:20.2] TEACHER: Mhm. Dobrze. Czy tutaj wszystko jest jasne? No i trzeba zakończyć to jakąś kulminacją, żeby nam trochę dupa się popaliła. Pytania pozadawajmy. W narzędniku nie było dużych komplikacji. Nam się podobało zadawać pytania, bo one były takie proste. Później pytam się: no jak się czujecie? Fantastycznie, super. Teraz pozadawajmy pytania do podkreślonych słów, ale w bierniku. To może Marino, ty nam przeczytaj proszę wzór i zrób jedyneczkę. [01:28:00.7] speaker_11: Czekam na siostrę. Na kogo czekasz? A lubimy kuchnię francuską. Co lubimy? [01:28:13.7] TEACHER: Do jakiego pytania trzeba zadać pytanie? Do jakiego słowa? [01:28:19.3] speaker_11: Jakiej kuchni lubimy? [01:28:24.6] TEACHER: A przymiotnik ma jaką końcówkę? W bierniku w rodzaju żeńskim. Masz francuską. Co za końcówka na końcu? [01:28:40.2] speaker_11: Ą. [01:28:41.0] TEACHER: Ą. To proszę ją dać teraz w pytanie. Jaką? [01:28:51.9] speaker_11: Jaką kuchnię? [01:28:57.9] TEACHER: Kuchnię. Co robicie? [01:29:01.6] speaker_11: Lubicie. [01:29:02.6] TEACHER: O, dobrze. Mhm. Tak. To pytanie jaką? Zazwyczaj jak my rozmawiamy o bierniku, ja jak dureń powtarzam ze trzysta razy na zajęciach, bo wy ciągle zapominacie o końcówce przymiotnika. Jaką? Więc proszę teraz jej użyć tej końcówki. Dmytro, idziemy dalej. [01:29:26.1] DMYTRO: Znam tego sławnego artystę. Czy znasz tego artystę? [01:29:37.5] TEACHER: Ojoj joj, do tego trzeba pytanie zadać. [01:29:47.9] TATIANA: Którego może? [01:29:49.6] TEACHER: Którego? Mhm. [01:29:54.3] DMYTRO: Którego artystę znasz? [01:29:58.2] TEACHER: Brawo! Mhm. Dobrze. Aniu, idziemy dalej. [01:30:07.5] TATIANA: Pytaliśmy o tę starza pań- [01:30:13.6] TEACHER: Starszą. [01:30:14.7] TATIANA: Starszą panią. Kogo pytaliśmy? [01:30:23.7] TEACHER: Do którego słowa trzeba zadać pytanie? [01:30:26.7] TATIANA: A, o tę. Kogo pytaliśmy? Pytaliśmy o tej, o tej pani? [01:30:52.6] TEACHER: Wy macie jakieś pomysły? [01:30:54.4] TATIANA: O jaką lub o którą? [01:30:57.2] TEACHER: O którą? [01:30:57.3] TATIANA: O którą? O którą? [01:31:03.3] TEACHER: Co dalej? [01:31:05.8] TATIANA: Pani? Panią? [01:31:07.9] TEACHER: Panią. [01:31:09.7] TATIANA: Którą panią? [01:31:13.4] TEACHER: Pytaliście. [01:31:14.2] TATIANA: Pytaliś- [01:31:16.2] TEACHER: Mhm. O którą? Pamiętajcie, że pytajne słowo, jeżeli chodzi o przymiotnik, będzie miało końcówkę przymiotnikaTak. Anastazjo, zadajemy pytanie dalej. [01:31:34.6] speaker_9: Martwię się o pracę. O czym? [01:31:39.9] TEACHER: "O" to nie jest pytanie słowo dla biernika. Biernik na jakie pytanie odpowiada? Myślimy. [01:31:54.2] speaker_9: Kogo? Co? [01:31:55.8] TEACHER: Właśnie praca to co? [01:31:57.6] speaker_9: O co? O co martwicie się? [01:32:01.9] TEACHER: Się nie zostawi. [01:32:02.6] speaker_9: Martwić się. [01:32:04.4] TEACHER: Okej, ja to ci zapiszę, ale proszę przeczytać ładnie. [01:32:10.4] speaker_9: O co się martwicie? [01:32:14.2] TEACHER: O co się martwicie? [01:32:15.7] speaker_9: Się martwicie. [01:32:17.0] TEACHER: Mhm. Tak. Tatiano, zadajemy pytanie dalej. [01:32:24.2] TATIANA: Zapłaciliśmy za wycieczkę zagraniczną. A za jaką wycieczkę zapłaciliście? [01:32:34.6] TEACHER: Super. Dobrze. Walerio, zadaj pytanie dalej. [01:32:44.2] speaker_8: Jadę na dworzec po babcię. Na dworzec po babcię. Nie wiem. [01:32:57.8] TEACHER: Pomocy. [01:32:59.5] TATIANA: Po kogo? [01:33:01.4] speaker_8: Po kogo jadę na dworzec? [01:33:05.7] TEACHER: Tak. Albo zadajemy pytanie człowiekowi. On odpowiada od formy ja. To wtedy zadajemy pytanie dla ty. [01:33:12.0] speaker_8: Jadę. Jedziesz? [01:33:14.4] TEACHER: Jedziesz. Mhm. Dobrze. Tak. Andrieju, jeszcze siódme pytanko. [01:33:27.7] ANDREI: Odpowiedzieliśmy na list. [01:33:32.2] TEACHER: Mhm. [01:33:38.9] ANDREI: Na co? [01:33:40.4] TEACHER: Mhm. [01:33:45.2] ANDREI: Odpowiedzieliście. [01:33:47.0] TEACHER: Dobrze. Na co? Czy na co? [01:33:51.0] ANDREI: Na co? [01:33:52.0] TEACHER: Na co? Dobrze. Tak. No i jak my teraz się czujemy? [01:34:01.8] speaker_9: To bardzo ciężkie. [01:34:04.0] TEACHER: Kto to powiedział? Powiedzcie. [01:34:05.8] speaker_9: Ja. [01:34:07.3] TEACHER: Anastazjo, ty oszalałaś? [01:34:11.5] speaker_9: Miałam bardzo długą przerwę i nie ma możliwości praktykować polski w ogóle, tylko w szkole. I kiedy przychodzę do szkoły i mówię: "Oj, bardzo źle mówię po polsku". Czy do lekarza. [01:34:29.5] TEACHER: Aha. Okej. Pytania jak my zaczynamy ćwiczyć nie tylko końcówki, ale też kontekst są bardzo ważne, więc zwracajcie proszę na nie uwagę. W domu co prawda będziecie mieli pracę nad końcówkami, ale ułożę dla was podobne zadanie. Jak ktoś będzie chciał porozwijać sobie umiejętności zadawania pytań, a one są bardzo, bardzo ważne, bo zaczynamy pytania, jakby rozmowę z cudzym człowiekiem od pytań zazwyczaj. No to trzeba, żeby nas człowiek też rozumiał, o co nam, o co nam chodzi, tak? A nie o czym nam chodzi. Więc do domku dostaniecie ode mnie zadanie dodatkowe, bardzo podobne ono będzie na fiszki. Co jeszcze? W domku będą też zaimki. Nie zdążyliśmy dzisiaj przerobić, więc przełożymy je sobie na wtorek. Przerobimy w kontekście zdrowia te zaimki, ale ktoś będzie pamiętał, co to znaczy zaimki w bierniku. Możecie te spróbować porobić te zadania na platformie. Jeżeli nie pamiętacie i widzicie, że robicie dużo błędów, możecie na razie zostawić. [01:35:37.2] TATIANA: Tam jeszcze niżej pod tym tabliczka. To <<>> <<>> [01:35:41.8] TEACHER: To? [01:35:42.5] TATIANA: Da. [01:35:44.0] TEACHER: Możecie popatrzeć, ale to jakby trochę małe podsumowanie na narzędnik, biernik. Tak, są czasowniki. One nie są jakieś bardzo, bardzo ważne, ale zerknijcie na nie. Tak, możemy też je sobie przypomnieć we wtorek. Jak mamy pytania z dzisiaj, to je zadajemy. [01:36:11.1] TATIANA: Nie mamy. Dziękujemy bardzo. [01:36:14.2] TEACHER: Dobrze, to dziękuję serdecznie. Życzę Wam udanego, miłego weekendu i widzimy się we wtorek. Do zobaczenia. [01:36:23.2] TATIANA: Do zobaczenia. [01:36:23.8] speaker_8: Do zobaczenia. [01:36:24.5] TATIANA: Do widzenia. [01:36:25.3] TEACHER: Pa.